ఉత్సవ కానుక–ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి–కథా సంకలనం.


ఉత్సవ కానుక

 

 

 

ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి

 

 

హరివంశీ పచ్రురణలు

సీతమ్మధార, విశాఖపట్నం.


 

 

 

 

 

 

UTSAVA KAANUKA

(Anthology of Short Stories)

by

©Aduri Venkata Seetarama Murty

First Published : April 2007.

Title Designed by

Sri BAPU

Author’s Photo : Hema Shankar

For Copies :

Smt. A. Satyavathi Devi

50–52–2, Seetammadhara

Visakhapatnam – 530 013.

Ph : 0891 – 2536741

Visalandhra Book House, Hyderabad

and its branches in A.P.

Printed at :

Satyam Offset Imprints

Visakhapatnam – 16.

Price : Rs.50/–


 

ఇదీ వరుస

ఉత్సవ కానుక… 5

అమ్మాయిపెళ్ళి…… 22

తెరువు….. 37

పాత బంగారులోకం……. 57

ఊరట….. 67

చిలకాకుపచ్చ రంగు జరీచీర…. 81

బతుకుదారి…. 91

సర్వం జగన్నాథం…….. 103

వృత్తి ధర్మం……… 119

అంతరాలు……. 127

సంసారంలో హింసానాదం…….. 141

బంధం…….. 171

బెస్ట్‌ కపులూ – గిఫ్ట్‌ కూపనూ……… 178

గోరింట పండింది…. 188

ఆనందపురం వెళ్లాలి…. 202

‘ఆత్మధృతి’ కథాసంపుటిపై…. 210

కొన్ని సమీక్షలూ..లేఖలూ.. అభిప్రాయాలూ… 210

Seetarama Murty – A Gentle Persuader. 220


 

ఆంధ్రప్రభ సచిత్రవారపత్రిక. అక్టోబరు 24, 2003

 

 

ఉత్సవ కానుక

                ఆనాటి ఉత్సవ ప్రారంభ వేడుక ఎంత ఘనంగా జరగాలో అంత ఘనంగానూ మొదలైంది. తన జీవితమంతా శాస్త్రీయ సంగీత సాధనలోనూ, బోధనలోనూ గడుపుతూన్న సంగీత కులపతి మార్కండేయశాస్త్రి గారి ఆధ్వర్యంలో యీ ఆరాధనోత్సవాలు తక్కువస్ధాయిలో జరుగుతాయని ఎవరూ వూహించరు. సరస్వతీ గాన సభ హాలు అత్యంత సుందరంగా అలంకరింపబడింది. వేదిక అంతా పరిమళాలు విరజిమ్మే రంగురంగుల పూలగుత్తులతో నిండి వుంది వేదికకు ఒక ప్రక్క త్యాగరాజస్వామి వారి తైలవర్ణచిత్రం గులాబీలూ మల్లెల దండలతో అలంకరింపబడి వుంది.

                ఉదయం పూజానంతరం తిరువీధి ఊరేగింపు కార్యక్రమం. తరువాత పంచరత్న సేవ. వేదికమీద అటు పాతిక మంది, యిటు పాతిక మంది నిష్ణాతులూ, ఔత్సాహికులూ అయిన గాయనీ గాయకులూ, వేదిక మధ్యలో మైకు ముందు శాస్త్రిగారు. ఆయన తమ గళాన్ని సరిచేసుకున్నారు హాలంతా సంగీతప్రియులతో నిండి వుంది.

                జగదానంద కారక… జయ జానకీ ప్రాణ నాయక…

                త్యాగరాజ స్వామి వారి కీర్తనల్లో ఆణిముత్యాలనదగ్గ పంచరత్న కీర్తనల్లో మొదటి కీర్తనను ఆలపించారు శాస్త్రిగారు వేదిక మీద కళాకారుల కంఠాలన్నీ ఏక కంఠంగా సేవ మొదలయ్యింది. నాట రాగంలో సాగిన ఆ కీర్తనకు హాల్లో ప్రేక్షక సీట్లలో కూర్చున్న ఔత్సాహిక కళాకారులు తాళం వేయడం ప్రారంభించారు చూడ్డానికీ వినడానికీ కూడా మనోహరంగా వుందా దృశ్యం.

                ఎల్ల లోకాలకూ ఆనందదాయకమైన వాడా… జానకీరమణా సుగుణాకరా. .. పాపరహితుడా… అందమైన ముఖము, అమృతమయమైన వాక్కు గలవాడా… ఇంద్రనీల మణుల కాంతివంటి కాంతిగల శరీరము గలవాడా… చంద్ర సూర్యనేత్రుడా… సృష్టి స్థితి లయాలకు కారకుడా… శరణాగతుల్ని పాలించేవాడా… సత్కవుల హృదయాలలో వేంచేసి వుండేవాడా… దేవముని స్నేహితుడా.. త్యాగరాజాది వరభక్తులు నిన్ను నుతిస్తున్నారు…అనే భావన శ్రావ్యమైన నాటరాగంలో ఒదిగి కళాకారుల కంఠాలగుండా జాలువారి హాలు హాలంతా పరుచుకుంది.

                అటు సంగీత వాహినిలో ఓలలాడుతూనే ఒక కార్యకర్తగా మొదటి ద్వారానికెదురుగా నిలబడి పర్యవేక్షిస్తూ వున్నాను నేను ప్రముఖులు కూర్చున్న ముందు వరుసలో ఒక్క సీటు మాత్రం ఖాళీగా వుంది రెండు మూడు వరుసల్లో కొన్ని సీట్లు ఎవరికోసమో నిర్దేశింపబడినట్లు ఖాళీగా వున్నాయి.

                ఇంతలో ముందు ద్వారం గుండా ఒక వ్యక్తి లోపలికి ప్రవేశించేడు. ఆరడుగల ఆజానుబాహువు, నెరిసిన తల తెల్లని పట్టు లాల్చీ, పైజామా వేసుకున్నాడు. అతని వెనుక అతని భార్య కాబోలు ఆకుపచ్చరంగు పట్టుచీరలో వుంది. ఆమెతో పాటు ఓ పదేళ్ల కుర్రాడు. వాళ్లు ముగ్గురూ సరాసరి ముందువరుసలోని ముఖ్యుల్ని దాటుకొంటూ వచ్చి హాలంతటినీ ఓ మారు పరికించి రెండో వరుసలో ఖాళీగా వున్న సీట్లలో కూర్చున్నారు. ఆయనెవరో నాకు ఎప్పుడూ ఎక్కడా చూసినట్టు గుర్తులేదు. ఆహ్వానితులలో ముఖ్యుడో, లేదా అటువంటి ముఖ్యుల బంధువో తెలియలేదు

                దుడుకుగల నన్నే దొర కొడుకు బ్రోచురా…

                గౌళ రాగంలో త్యాగరాజస్వామి రెండవ పంచరత్న కీర్తన మొదలయింది. తెలిసిన స్ధానిక కళాకారులు కొందరొస్తే వారికి సీట్లు చూపించి కూర్చోబెడుతున్నాను. ఇంతలో పట్టులాల్చీ ఆసామి లేచి స్టేజీకి దగ్గరగా వెళ్లి చేతిలోని ఫ్లాష్‌ కెమెరాతో నాలుగైదు ఫోటోలు తీసి వచ్చి భార్య పక్కన కూర్చున్నాడు.

                ఉదయం సభ కావటాన, అందులోనూ సెలవుదినం కాకపోవటాన రద్దీ ఆట్టే లేకపోయినా హాలు సుమారుగా నిండుగానే వుంది.

                కర్ణాటక సంగీత రత్నత్రయంలో అగ్రగణ్యులైన త్యాగరాజస్వామి వారికి ప్రతియేటా తిరువైయూరులో ఆరాధనోత్సవాలు విశేషరీతిలో జరుగుతూండడం, సంగీతమే తన జీవిత ధ్యేయమూ, గమనమూ, అనుకుని ఉచితంగా సంగీతాన్ని నేర్పి ఎన్నో వందల మంది సంగీత కళాకారుల్ని తయారుచేసిన మార్కండేయ శాస్త్రిగారు ఆ ఉత్సవాలకు శిష్యులతో సహా వెళ్లి రావడం కొన్ని ఏళ్లుగా జరుగుతూనే వుంది. అయితే యింతమంది సంగీత కళాకారులూ, అభిమానులూ వున్న యీ పట్నంలో కూడా అటువంటి ఉత్సవాలు శక్తికొద్దీ జరిపి త్యాగరాజస్వామి వారినెందుకు ఆరాధించకూడదూ అనే పట్టుదలతో ఉద్యమించి అభిరుచిగల వారిని సంప్రదించి రెండేళ్ల క్రిందటే మొదటి ఉత్సవం జరిపారు. ఆయన కృషికి తగిన ప్రోత్సాహమే లభించింది. ఉత్సవ కమిటీలో నగరానికి చెందిన కొందరు ప్రముఖులు వుండటం వల్ల ఆర్ధికపరమైన యిబ్బందులు ఆట్టే లేవు. ఇప్పుడు సంగీతాభిమానులకీ లోటులేదు

                ..ఎందరో మహానుభావులు…మేఘశ్యాముని అందాలు హృదయారవిందములో చూసుకొని బ్రహ్మానందాన్ని పొందేవారెందరో!… సామగానం చేసే ధన్యులెందరో… మనస్సనే కోతి సంచారాన్ని నిలుపుచేసి దివ్యమూర్తిని పొడగాంచే వాళ్లెందరో… పారమార్థిక మార్గంలో పరాత్పరుణ్ణి స్వరం, లయ, రాగం తెలిసి పాడే వాళ్లెందరో… భాగవతరామాయణాలు, వేదం, శాస్త్రపురాణాలు, ఆరు మతాల రహస్యాలూ, ముప్ఫయ్‌ మూడు కోట్ల దేవతల అంతరంగ భావాలూ తెలిసి, భావ రాగ తాళాల సౌఖ్యం గమనించి చిరాయువూ నిరవధి సుఖమూ అనుభవిస్తూ త్యాగరాజ బంధువులైన వాళ్లెందరో … రాముడికి యదార్థ దాసులైన వాళ్లెందరో… ఆ మహానుభావులందరికీ వందనాలు అనే భావనతో స్వరాన్వితమైన ఎందరో మహానుభావులందరికీ వందనములుఅనే ఐదవ ఘనరాగ పంచరత్న కీర్తన సంగీతాభిమానుల్ని మంత్రముగ్ధుల్ని చేసింది.

                అలా ఉదయం పది గంటలకు త్యాగరాజ పంచరత్న సేవ ముగిసింది. కొంత విరామానంతరం సంగీత సభలు మొదలవుతాయి ఔత్సాహిక, బాల కళాకారులకు పదేసి నిముషాలూ, లబ్ధ ప్రతిష్టులకు పదిహేను, ముప్ఫయ్‌ నిముషాలూ కేటాయిస్తూ అలా మూడురోజులూ రాత్రి తొమ్మిది గంటల వరకూ జరుగుతాయి.

                విరామ కాలంలో ప్రసాద వితరణ కార్యక్రమం మొదలైంది పట్నంలో ప్రఖ్యాతి గాంచిన ఓ పెద్ద హోటల్‌ వారు ప్రసాదాలు పంపడానికి ముందుకొచ్చారు. పులిహార, చక్కెర పొంగలి రెండు వేర్వేరు ఆకు దొన్నెల్లో వేసి అందిస్తున్నారు కార్యకర్తలు వచ్చేవారిని ఒక వరుస క్రమంలో నిలిపే ప్రయత్నంలో నేనున్నాను.

                సరిగ్గా అప్పుడు మళ్లీ చూశానా పట్టు లాల్చీ ఆసామీని. ఈమారు కాస్త పరీక్షగానే చూశాను. స్థానిక రాజకీయ నాయకుడితో కల్పించుకుని మాట్లాడుతున్నాడు. పెద్దగా విరగబడి నవ్వుతున్నాడు. తననందరూ పరికిస్తున్నారో లేదోనని చుట్టూ చూస్తున్నాడు కాస్సేపాగి ప్రసాదాలిచ్చే స్థలం వద్దకు వచ్చి అబ్బో చాలా క్యూ వుందే. ఇచ్చేయ్యలేరా అంటూ చెయ్యి చాపేడు ఒకరిద్దరికి యిచ్చాక అక్కడి కార్యకర్త యితగాడికీ ప్రసాదం యిచ్చేడు

                క్యూలో రావొచ్చు గదా! అంటున్నారెవరో అతగాడు పట్టించుకుంటేనా?

                ప్రసాదాలకోసం క్యూ ముందుకు జరుగుతోంది. ప్రసాదం తెచ్చిన రెండు అండాలూ ఖాళీ అవుతున్నాయి వెంటవెంటనే నిండుతున్నాయి కూడా. జరగబోయే సంగీత సభల గురించీ, ఏర్పాట్ల గురించీ అంతా మెచ్చుకుంటున్నారు. శాస్త్రిగారి కృషిని అందరూ పొగుడుతున్నారు

                ఊరికొక్కరు చాలు శాస్త్రిగారి వంటివారు మన సంస్కృతీ సాంప్రదాయాలు రక్షింపబడ్డానికీ, సంగీత సాహిత్య కళారూపాలు వెలుగులోకి వచ్చి అందరికీ అందుబాటులోకి రావడానికీ.

                క్యూలో వెనుకనున్న ఎవరో అనడం నా చెవినా బడింది.

                మరి కొద్దిసేపట్లో ప్రసాద వితరణ కార్యక్రమం పూర్తయిపోతుందనగా ఆకుడొప్పలు అయిపోయాయి. ఉన్నవారు కొద్దిమందే. అయినా శర్మను పిలిచి వాటిని తెచ్చే పనిని వురమాయించేను. అంతలోకే అక్కడ మిగిలిన కొద్దిమందిలో ఒక ఆసామీ ముందుకొచ్చి.

                అయ్యాదొప్పల అవసరం లేదు దైవ ప్రసాదం కాసింతైనా చాలు. చేతుల్లో వేసేయ్యండి అన్నాడు

                పొందూరు ఖద్దరు లాల్చీ, పంచ, పై మీద కండువాతో వున్నాడతను దాదాపు యాభై ఏళ్లుండొచ్చు నాతనికి.

                ఔనండీ. దొప్పలు అవసరం లేదు.అన్నారు మరొకరు.

                నిజానికి ఆ కొద్దిమంది కోసం ఆకుదొప్పల్ని తెప్పించనక్కరలేదు. కానీ అందరికీ అన్నీ సమానంగా అందాలి. ఎవరూ నిరాశపడకూడదన్నది శాస్త్రిగారి అభిమతం. అందుకే

                ఫర్వాలేదు. వచ్చేస్తున్నాయి. ప్రసాదం కావల్సినంత తీసుకోండిఅన్నాను.

                కాస్సేపట్లోనే ప్రసాద వితరణ ముగిసింది. హాల్లో కచ్చేరీ ప్రారంభమైంది. అందరూ లోపలికి దారి తీస్తున్నారు నా వంతు ప్రసాదాన్ని నేనూ తీసుకుని లోపలకు వెళ్లే ప్రయత్నంలో వున్నాను.

                ఇంతలో అయ్యా. ఒక్కమాట!అని ఎవరో పిల్చినట్టయి వెనుదిరిగి చూశాను. ఆయనే! క్యూలో చివరన ఉండిపోయినాయన. ఖద్దరు లాల్చీ వేసుకున్న యాభైయేళ్ల వ్యక్తి! చేతిలో చిన్న సంచీతో త్వరత్వరగా నావైపు వస్తున్నాడు.

                ఆగి, ఏమిటీఅన్నట్లు చూశాను అతని వంక.

                అయ్యా, తమరు కార్యకర్తల్లా వున్నారు నాకో చిన్న సహాయం కావల్సి వుంది. శాస్త్రిగార్ని కలవాలో, మీరే అందుకు తగిన వారో నాకు తెలియదు అన్నాడు.

                చెప్పండి.అన్నాను.

                మాది సీతారాంపురం. ఈ వూరికి కొత్తవాడిని. కేవలం తమరు జరిపే యీ ఆరాధనోత్సవాల కోసమే వచ్చాను. ఇక్కడ నాకు బంధువులు గాని మిత్రులు గాని ఎవరూ లేరు భోజనమంటే బయట ఎక్కడన్నా చేయగలను. ఈ రెండు రాత్రులూ ఉండటానికి కాస్త వసతి సదుపాయం వుంటుందేమోనని…

                అతని వివరణలో అభ్యర్ధన వుంది. ఆశ వుంది. అయితే పై వూళ్లనించి వచ్చే సంగీత కళాకారులకైతే భోజన వసతి సదుపాయాలను ఉత్సవ కమిటీ కలుగజేస్తోంది. మరి …. ఇటువంటి వారి విషయంలో…

                నా ఆలోచన గ్రహించిన వాడిలా పోనీ నా అభ్యర్ధనను శాస్త్రిగారికో, కమిటీ వారికో తెలియజేసినా సరే లేదా … నేనే స్వయంగా వారిని… అంటూ ఆగేడు. నేనిక ఆలోచించలేదు

End of preview – Rest of the book is available @ http://kinige.com/kbook.php?id=215 

Related Posts:

శంకర్ దాదా–మధుబాబు–నవల

శంకర్‌ దాదా

నాలుగు అడుగుల ఎత్తుకు గాలిలోకి లేచి, బలంగా తన ఎడమ పాదాన్ని విసిరాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

ఎగిరి ఆవతల పడిపోయింది సుక్కూర్‌ చేతిలోకి కత్తి,తీవ్రాతి తీవ్రంగా గాయపడింది అతని ముఖం. చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకుని, పొర్లిగింతలు పెట్టడం ప్రారంభించాడు.

ముందుకు వంగి, అతని జుట్టును పట్టుకున్నాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌. ముళ్ళకంపను ఈడ్చినట్లు నేలమీద బరబరా ఈడ్చుకుంటూ తన జీప్‌దగ్గరికి తీసుకుపోయాడు. గలగలమని శబ్ధాలు చేస్తూ, అతి వేగంగా ప్రవహిస్తున్న ఒక డ్రయినేజ్‌ కాలువ పక్కన ఆగి ఉన్నది అతని జీప్‌.

హేండ్‌ కర్చిఫ్‌లను ముఖాలను అడ్డుగాపెట్టుకుని, అనీజీగా అక్కడ నిలబడి ఉన్నారు అని కానిస్టేబిల్స్‌ నలుగురు. సుక్కూర్‌ని చూసి నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టారు వారందరూ.

నగరంలో రకరకాలయిన నేరాలను, చేసే విక్టర్‌ గ్యాంగ్‌కి చెందిన వాడు సుక్కూర్‌.

అప్పటికప్పుడు కాకపోయినా, ఆ తరువాత రెండు మూడు గంటల్లో సుక్కూర్‌ని అరెస్ట్‌ చేశారన్న వార్త అతని బిగ్‌బాస్‌ విక్టర్‌ చెవికి చేరకుండా ఆగదు.

చేరిన వెంటనే ఆఘమేఘాల మీద కదులుతాడు అతను.

బిగ్‌బాస్‌ విక్టర్‌ కదలటం అంటూ జరిగితే, కథ అక్కడితో ఆగిపోదు. సుక్కూర్‌ని అరెస్ట్‌ చేయటంలో ఇన్‌వాల్వ్‌అయిన అధికారికి ఆ సాయంత్రం లోపు అందుతాయి బదిలీ అర్డర్స్‌. అతనితోపాటు పనిచేసిన కానిస్టేబుల్స్‌కి పట్టే దుర్గతిని గురించి అసలు చెప్పవలసిన అవసరమే ఉండదు. డ్యూటీలు దిగి ఇళ్ళకు వెళ్లే సమయంలో చిన్న చిన్న యాక్సిడెంట్‌ జరిగి కాళ్ళు, చేతులు విరిగిపోవటమో లేక ఏకంగా మొత్తం ప్రాణాలను కోల్పోవటమే తప్పకుండా జరుగుతుంది.

రక్తంలేనట్లు తెల్లగా పాలిపోయిన ముఖాలతో నిలబడి ఉన్న తనకానిస్టేబల్స్‌ వంక చూసి, చిన్నగా నవ్వాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

“ మనం ఇతన్ని స్టేషన్‌కి తీసుకుపోయిన వెంటనే ఇతని బాస్‌ తన లాయర్స్‌ని మన మీదకి ఉసికొల్పుతాడు కదూ?” అని వారిని అడిగాడు అతను.

అటువంటి సంభాషణలు స్టార్ట్‌ అయితే, వెంటనే కల్పించుకునేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నాడు జీప్‌ డ్రైవర్‌.

“ఒట్టిగా ఉసికొల్పటమే కాదు సార్‌… అసలు మనల్ని ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడనీయడు. ఇతన్ని ఎందుకు అరెస్ట్‌ చేశామో, మనపై అధికారులకు తెలియచేసుకునే టైమ్‌ కూడ ఉండదు. మనం ఏదో పెద్ద తప్పుచేసినట్లు నిరూపిస్తారు. మన పరువులు తీస్తారు” అంటూ గతంలో ఎదురైన అనుభవాలను గడగడా వల్లించేశాడు.

భరించరాని బాధను పళ్ళబిగువున భరిస్తూ అస్పష్టమైన శబ్ధాలు చేస్తున్న సుక్కూర్‌ వదనంలో వెంటనే కనిపించింది. ఒక రకమైన మార్పు.

“అర్థం అయింది కదా ఇన్స్‌పెక్టర్‌. వదిలేయ్‌ నన్ను. వదిలేసి నీ దారిన నువ్వు వెళ్ళిపో….” ఉన్నట్టుండి పైకిలేస్తూ ఉచిత సలహా, ఒకదాన్ని ఇచ్చేశాడు.

తన డ్రయివర్‌ చెపుతున్న మాటల్ని చాలా అటెంటివ్‌ వింటున్న ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌ ఎడమచేయి వెంటనే కదిలింది. గావురుమంటూ మళ్ళీ వెల్లికిలా పడిపోయాడు సుక్కూర్‌.

“సార్‌…సార్‌…ఏమిటి సార్‌ మీరు చేస్తున్నపని?” ఆందోళన నిండిన కంఠంతో అడుగుతూ ముందుకు రాబోయిన ఒక కానిస్టేబుల్‌ గుండెలమీద చేయి వేసి బలంగా వెనక్కినెట్టాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

“సార్‌! మామాట వినండి సార్‌…ఒక్కసారి మేము చెప్పినట్లు చేయండి సార్‌…. ప్లీజ్‌ సార్‌” అంటూ అతని శాంతింప చేయటానికి ప్రయత్నించాడు అందరిలోకి పెద్దవాడైన ఇబ్రహీం.

అంతకు ముందు మాట్లాడబోయిన కానిస్టేబుల్‌ని కనురుకుంటున్నట్లు విరుచుకుపడలేదు వినోద్‌.

“చెప్పు ఇబ్రహీం, నువ్వు చెప్పదలుచుకున్నదేదో త్వరగా చెప్పు” అన్నాడు మృదుస్వరంతో…

“గత రెండు నెలలుగా, ఈ చుట్టుపక్కల జరుగుతున్న దారిదోపిడీలను గురించి ఎంక్వయిరీ చేయటానికి వచ్చాము మనం. ఈ దోపిడి దొంగలు ఎవరో మనకి తెలియదు. వారిలో ఈ సుక్కూర్‌ ఉన్నట్లుగా అస్సలు తెలియదు. సరైన ఆధారాలు లేకుండా తన్ని పట్టుకోవడం ఒక తప్పయితే,రక్తం వెలువడేటట్లు కొట్టి స్టేషన్‌కి తీసుకుపోవడం రెండో తప్పు అవుతుంది”.

తన మాటలు సుక్కూర్‌కి వినిపిస్తున్నాయని తెలిసి కూడా నెమ్మదిగా చెప్పాడు ఇబ్రహీం.

ప్యాంటు జేబులో ఉన్న సిగరెట్‌ పాకెట్‌ని బయటికి తీసి, సిగరెట్‌ని వెలిగించుకుంటూ ఇబ్రహీం వైపు తిరిగాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

“బ్లూకలర్‌ మారుతీవ్యాన్‌లో ఇటుగా వస్తున్న ముగ్గురు టూరిస్టులను దోచుకుని తీవ్రంగా గాయపరిచినట్లు మూడు రోజుల క్రితం మనకు ఒక రిపోర్ట్‌ అందింది. అవునా?”

ఆలోచించడంలో మంచి ఎక్స్‌పర్టని ఇబ్రహీం వూరికే రాలేదు పేరు. “వచ్చింది సార్‌. ఎనభై వేల రూపాయలు విలువ చేసేకరెన్సీ దోపిడి అయింది. నాలుగు లక్షలు ఉండే కెమేరాలు, వీడియో ఎక్విప్‌మెంట్‌ దోచుకోబడ్డాయి”అన్నాడు వెంటనే.

ఆ మాటలు విన్న తరువాత ఇన్స్‌పెక్టర్‌ ముఖంలోని ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌ ఏ మాత్రము మారకపోవడంతో మరోసారి దొంగిలించబడిన వస్తువుల వివరాలను గబగబా ఎనౌన్స్‌ చేశాడు ఇబ్రహీం.

“గోల్డ్‌చైన్స్‌ రెండు మాయం అయ్యాయి. రిస్ట్‌వాచీ కూడా ఒక్కటి గల్లంతు అయింది. అంటూ అదిరిపడినట్లు వెనక్కి తిరిగి సుక్కూర్‌ చేతుల వైపు చూశాడు.

మారుతీవ్యాన్‌లో ట్రావెల్‌ చేస్తున్న టూరిస్టులందరికి రిస్ట్‌ వాచీలు ఉన్నాయి. వారి జేబులన్నిటిని ఖాళీచేసిన దొంగలు, ఒక టూరిస్ట్‌ దగ్గర ఉన్న వాచీనే బలవంతంగా తీసుకున్నారు. మిగిలిన వారివి ముట్టుకోలేదు.

‘ నా బర్త్‌డేకి నా తల్లిదండ్రులు స్పెషల్‌గా ఆర్డర్‌ ఇచ్చి తయారు చేయించిన వాచ్‌ అది. ఇటీజ్‌ డిఫరెంట్‌ ఫ్రమ్‌ అదర్‌ వాచెస్‌… ఇటీజ్‌ యునిక్‌ రిపోర్టు ఇచ్చేప్పుడు చెప్పాడు ఆ వాచీని కోల్పోయిన టూరిస్ట్‌.

అదే వాచి ఇప్పుడు తళతళని మెరుస్తూ సుక్కూర్‌ చేతిని అలంకరించి ఉన్నది. టూరిస్ట్‌ చెప్పిన పోలికలు కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి.

ఆశ్చర్యం నిండిన కనులతో ఇబ్రహీం భుజం తట్టి చిన్నగా నవ్వాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

“స్పెషల్‌ ఆర్డర్‌మీద తయారుచేయబడిన వాచి కాబట్టి, ఇటువంటిది మార్కెట్‌లో ఎక్కడా లభించదనే మాటను మన సుక్కూర్‌ మర్చిపోయాడు. ముచ్చటగా ఉన్నదని తనే స్వంతం చేసుకున్నాడు. మనకు దొరికిపోయాడు” గుండెలనిండా పొగను పీల్చుకుని, సిగరెట్‌ని అవతలికి విసురుతూ అన్నాడు.

“అయినా సార్‌ …… మనం మన జాగ్రత్తలో ఉండటం చాలా మంచిది. నా అభిప్రాయం ఏమిటంటే” అని మాట్లాడటం మొదలుపెట్టిన ఇబ్రహీం మాటల్ని మధ్యలోనే కట్‌ చేసేశాడతను.

“నా మొండితనంతో మీకు అనవసరమైన బాధల్ని క్రియేట్‌ చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఈ సుక్కూర్‌ సంగతి నేను చూసుకుంటాను.. మీరందరూ అవతలికి వెళ్ళి ఇతని అనుచరులు ఎవరైనా కనిపిస్తారేమో సెర్చి చేయండి….వెళ్ళండి…. మూవ్‌”అంటూ చకచకా ఖచ్చితమైన ఆర్డర్స్‌ని జారీ చేశాడు.

అటువంటి మాటల్ని రెండోసారి చెప్పించుకునే అలవాటు లేనట్లు ఒక్కసారిగా వెనుతిరిగి, దూరంలో ఉన్న పొదలకేసి పరుగుదీశాడు కానిస్టేబిల్స్‌.

“వెళ్ళు… నీకు ఒక్కడికే ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా? వారితోపాటు వెళ్ళు….” కదలకుండా నిలబడిన ఇబ్రహీంని కూడ కరుకు కంఠంతో హెచ్చరించి, అవతలికి తరిమాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

డ్రయివర్‌ ఒక్కడే మిగిలిపోయాడు జీప్‌ దగ్గర. అనుకోని విధంగా అందరికీ లభించిన అవకాశం తనకు లభించనందుకు బాధపడుతున్నట్లు ముఖం పెట్టాడు.

“మంచినీళ్ళు కావాలి… ఈ చుట్టు పక్కల ఎక్కడైనా దొరుకుతాయేమో చూడు…వెళ్ళు” అంటూ అతడికి మరోపని అప్పజెప్పాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

అక్కడికి బయలుదేరేముందు జీప్‌లో పెట్టిన వాటర్‌బాటిల్‌ మూత తీయకుండా అలాగే ఉండటాన్ని మరిచిపోలేదు జీప్‌ డ్రైవర్‌. అయినా సరే అందరిలా తనూ దూరంలో ఉన్న పొదలకేసి పరుగుతీశాడు.

ఎర్రనేలమీద వెల్లికిలా పడిఉన్న సుక్కూర్‌వైపు ఒకసారి చూసి, వున్నట్లుండి కదిలాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌. బూటుకాలిని వెనక్కిలాగి అతని తొడలమీద బలంగా తన్నాడు.

అటువంటి దెబ్బను తట్టుకోవడానికి సిద్ధంగాలేడు సుక్కూర్‌… గావురుమని అరిచి పక్కకు దొర్లాడు.

“నిన్ను స్టేషన్‌కి తీసుకుపోయిన మరుక్షణం నీ బిగ్‌బాస్‌ పంపిన లాయర్లు వచ్చి బయటికి తీసుకుపోతారని మా వాళ్ళు అంటున్నారు. నిన్ను ఇంటరాగేట్‌ చేసేందుకు తగిన వ్యవధికూడా ఉండదని చెబుతున్నారు….. అందుకే ఇఫ్పుడు మొదలుపెట్టాను. స్టేషన్‌కి వెళ్ళకుండానే నీ అంతు చూస్తాను….” అంటూ జీప్‌ వెనుకభాగంలో ఉన్న ఒక లాటీని అందుకుని మర్దన కార్యక్రమాన్ని సీరియస్‌గా అమలు చేశాడు. నాలుగే నాలుగు నిముషాలు తట్టుకోగలిగాడు సుక్కూర్‌. ఐదో నిమిషంలో తనకు తెలియకుండానే నోరు తెరిచి కేకలుపెట్టాడు.

“నీ గోల వినేందుకు ఈ చుట్టుపక్కల ఎవరూలేరు… దోపిడీసొత్తు ఎక్కడ ఉన్నదో చెప్పు…. నీతోపాటు ఎవరెవరు దోపిడీలో పాల్గొన్నారో వివరించు…” అంటూ కొట్టినచోట కొట్టకుండా వళ్ళుహూనం చేసేశాడు.

“నువ్వు ఏం చేసినా నా చేత మాట్లాడించలేవు….ఈ వాచీ ఆధారంగా నన్నేదో దొంగగా నిరూపించాలని చూస్తున్నావు.. ఇది నాకు నిన్న సాయంకాలం రోడ్డుమీద దొరికింది…” అంత బాధలోను, వెక్కిరింపుగా మాట్లాడకుండా ఉండలేకపోయాడు సుక్కూర్‌.

ప్యాంటు బెల్టుకు తగిలించి ఉన్న సర్వీస్‌ రివాల్వర్‌మీద చేయివేశాడు వినోద్‌.

“అన్యాయం, అక్రమం…. నువ్వు అనుభవిస్తావ్‌… నన్ను చంపిన తరువాత నువ్వు కూడా చచ్చిపోతావ్‌…” కంచు కంఠంతో అరిచాడు సుక్కూర్‌.

ఎన్ని దెబ్బలు కొట్టినా తన పెదవులు విప్పకపోయేసరికి, ఇన్స్‌పెక్టర్‌ సహనం అంతరించిపోయిందని భయపడ్డాడతను.. ఎన్‌కౌంటర్‌ చేసి ఆ తరువాత అందుకేవో కారణాలు చూపించుతుండని భ్రమపడ్డాడు.

ఆ భ్రమ అతన్ని గొంతెత్తి అరిచేటట్లు చేసింది….” రక్షించండి నన్ను కాపాడండి…బచావ్‌…బచావ్‌” అంటూ చెవులు చిల్లులుపడేలా కేకలు పెట్టాడు.

ప్యాంటుజేబులో నుంచి ఇంకో సిగరెట్‌తీసి వెలిగించుకుంటూ, ఓపికగా ఆ కేకల్ని భరించాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌. “అరవటం, కేలు పెట్టడం వృధా అని నీకు తెలుసు. నీ గోడు వినేందుకు ఎవరూ ఈ చుట్టు పక్కల సిద్ధంగా లేరు…. మర్యాదగా నా ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పు అన్నాడు రెండు నిముషాల తరువాత.

“చెప్పకపోతే ఏం చేస్తావ్‌?” ఎన్‌కౌంటరా?” అడిగాడు.

అవునని తల ఊపలేదు వినోద్‌. అడ్డం తిప్పాడు.

“నీ వంటి బద్మాష్‌లను ఎన్‌కౌంటర్‌ చేసి నేను కోర్టుల చుట్టూ తిరగలేను. ఎన్‌కౌంటర్‌ కంటే బలమైన పని చేస్తాను” అన్నాడు.

“ఏమిటాపని?” అడిగాడు సుక్కూర్‌ భయంగా.

“నిన్ను తీసుకుపోయి డ్రయినేజి కాలువలో ముంచుతాను….” కామ్‌గా ఎనౌన్స్‌ చేశాడు వినోద్‌. “అరెస్టు చేయబోతుండగా ఎదరుతిరిగి పారిపోవటానికి కాలువలో దూకావని చెపుతాను. ఎవరూ కాదని అనలేరు….”

తన చెవుల్ని తనే నమ్మలేనట్లు విచిత్రంగా చూశాడు సుక్కూర్‌.

లాటీతో కొట్టి కొట్టి ఆవేశం అధికం అయి, మతిస్థిమితం తప్పలేదు కదా! లాటీ చేయలేని డామేజి మురుగుకాలువ చేస్తుందా?

సుక్కూర్‌ ఆలోచనలు తనకు అర్థం అయినట్లు చిన్నగా నవ్వుతూ అతని షర్ట్‌ను బిగించి పట్టుకుని, మరోసారి ఈడ్చుకుంటూ తీసుకుపోయి, మురుగుకాల్వ సమీపంలో వదిలాడు వినోద్‌. మురుగుశాతం చాలా అధికం అవడం వల్ల నీలిరంగు నురగల్ని వెలువరిస్తున్నాయి ఆనీళ్ళు. దుర్గంధం అన్‌బేరబుల్‌గా ఉన్నది. పది క్షణాలు కూడా గడవకముందే కళ్ళుగిర్రున తిరుగుతున్న అనుభూతి సుక్కూర్‌కి కలిగింది.

“సిటీలోని మలినాలు మాత్రమే కాదు. సిటీ ఆవలి పక్కన ఉన్న ఫ్యాక్టరీలోని మురికి కూడా ఈ నీళ్ళల్లో కలుస్తుంది. పదినిముషాలపాటు ఈ నీటిలో నిలబడితే కుష్టువ్యాధి వచ్చినట్లు కొరుక్కుపోతాయి నీ అవయవాలు…..” అంటూ సుక్కూర్‌ని చటుక్కున నీటిలోకి నెట్టబోయాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

రోజు చూసే ఆ డ్రయినేజ్‌ వాటర్‌కి అతను చెపుతున్న శక్తిఉన్నదంటే నమ్మబుద్ధి కాలేదు సుక్కూర్‌కి, వెనక్కి జరిగే ప్రయత్నం చేయలేదు.

అతన్ని నెట్టడానికి వినోద్‌ ఎంచుకున్నది గలగలలాడుతూ ప్రవహిస్తున్న నీటి కాలువ కాదు. నురుగు తుట్టెలతో అసహ్యకరంగా ఉన్న ఒక పల్లపు ప్రదేశాన్ని, ప్రవాహంలో కలువకుండా నిలబడి ఉన్నది ఆ పల్లంలోని నీరు….మామూలు నీటి మాదిరిగా పలుచగా లేదు. ఆముదం మాదిరి చిక్కబడి ఉన్నది.

సుక్కూర్‌ ఎడమచేయి ఆ నీటిలో మునిగేట్లు నెట్టాడు వినోద్‌. రెండు నిమిషాలపాటు ఏమీ కాలేదతనికి, మూడో నిముషంలో గాయం మీద టించర్‌ పడినట్లు చురక్కుమన్నది చేయి. అదిరిపడి అప్రయత్నంగా చేతిని వెనక్కి లాగుకున్నాడతను. మండుతున్న వేడినీరు పడ్డట్లు ఎర్రగా కందిపోయింది ఆ చేయి.

“చూశావా… మరో పదినిముషాలు ఉంటే ఏమౌతుందో అర్థం అయిందా?” అడిగాడు వినోద్‌.

అదిరిపోయాడు సుక్కూర్‌…. కుష్ఠువ్యాధి వచ్చి కాళ్ళు చేతులు నాశనం అయిపోయినవారి ఆకారాలు మనస్సులో మెదిలేసరికి నశించింది అతని ధైర్యం.

“వద్దు….వద్దు” అని అరుస్తూ వెనక్కి జరగబోయాడు.

అదిమి పట్టుకుని, అతన్ని నీటికి మరింత దగ్గరిగా నెట్టాడు వినోద్‌. “చెపుతాను…చెపుతాను” తనకి తెలియకుండానే పెదవులు విప్పాడు సుక్కూర్‌.

దారుణమైనటువంటి మలినాలను కలిగి ఉన్న ఆ మురుగుకాలువకు కృతజ్ఞతలు తెలియచేసుకుంటూ, అతని వదిలిపెట్టాడు వినోద్‌.

క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా అతనికి కావల్సిన వివరాలన్నిటినీ చెప్పేశాడు సుక్కూర్‌.

“నన్ను వదిలేయ్‌….నన్ను ఈ నీటి దగ్గర్నించి అవతలికి తీసుకుపో” అని వేడుకున్న అతన్ని లేపి జీపు దగ్గరికి నడిపించాడు వినోద్‌.

జీపు వెనుకభాగంలోకి అతన్నినెట్టి అక్కడ రెడీగా ఉన్న ఒక ఇనుపరింగ్‌కి అతని ఎడమచేతిని ఎటాచ్‌ చేశాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌. ముందు సీట్లో ఉన్న వాటర్‌బాటిల్‌ని అందుకుని తను నీళ్ళుతాగాడు. అతని చేతా తాగించాడు. జీప్‌ డ్రయివర్‌ని అతని మంచినీళ్ళకోసం పంపించిన మాట సుక్కూర్‌కి జ్ఞాపకం వచ్చి, విచిత్రంగా చూశాడు.

ఆ చూపుల్ని గురించి పట్టించుకోలేదు వినోద్‌. ప్యాంటు జేబులో నుంచి సిగరెట్‌ పాకెట్‌ని తీసి సిగరెట్‌ వెలిగించుకుంటూ, తాపీగా నిలుచున్నాడు. పదినిముషాల తరువాత ఒకరి వెనుక ఒకరుగా అక్కడికి వచ్చాడు అతని కానిస్టేబుల్స్‌.

“ఎవరూ అగుపించలేదు సాబ్‌, మనల్ని చూడగానే అందరూ మటుమాయం అయినట్లున్నారు” అంటూ రిపోర్టు చేశారు.

“మీరు ఇక్కడే ఉండి ఈ హీరోని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటూ ఉండండి. నేను పదినిముషాల్లో వస్తాను” అంటూ వారందరికీ ఇన్‌స్ట్రక్షన్స్‌ ఇచ్చి, ఇబ్రహీంని మాత్రం తనతో రమ్మని సైగ చేశాడు వినోద్‌.

“సుక్కూర్‌ ఏమైనా చెప్పాడా సాబ్‌?” అతని వెనుక అడుగులు వేస్తూ, మెల్లగా అడిగాడు ఇబ్రహీం.

గండరగండడు అని పేరు పొందిన సుక్కూర్‌ పెదవులు విప్పి మాట్లాడటం జరగదని అతని ఉద్దేశం….

అతని ప్రశ్నకు సమాధానం ఇవ్వకుండా పొదల్లో అడుగుపెట్టాడు వినోద్‌. పాము మెలికలు తిరుగుతున్నట్లు వంకరటింకరగా ఉన్న ఒక కాలిబాటను అనుసరించి, అరఫర్లాంగు దూరం పోయాడు.

నలభై యాభై ఇళ్లు మాత్రమే కలిగిన ఒక చిన్నకుగ్రామం ఉన్నది అక్కడ.

కానిస్టేబుల్స్‌ రిపోర్టు చేసినట్లు నిర్మానుష్యంగానే అగుపిస్తోంది అది ఇప్పుడు.

గ్రామం మధ్యలో ఉన్న పెద్ద కల్లుపాక ముందు ఆగి, పాకలో నిలబెట్టి ఉన్న పెద్ద కల్లుబానవైపు చేయివూపాడు వినోద్‌. బానను ఎత్తి పక్కన పెట్టాడు ఇబ్రహీం. కింద ఉన్న ఇసుకను పక్కకు లాగాడు.

ఆరు అంగుళాలలోతులో అతనికి ఆగుపించింది ఒక చెక్కపలక. దాన్ని తొలగించగానే కనిపించింది ఒక రేకుపెట్టె.

టూరిస్టులు పోగొట్టుకున్న కరెన్సీ అంతా ఆ పెట్టెలో ఉంది. దాంతోపాటు గోల్డ్‌చైన్స్‌, కూడా అందులోనే ఉన్నాయి.

ఆశ్చర్యంగా చూడబోయిన ఇబ్రహీంని అక్కడ నుంచి కల్లుపాక వెనుకభాగంలో ఉన్న కుంకుడు చెట్టు దగ్గరికి తీసుకుపోయాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

ఆ చెట్టుకున్న పెద్ద తొర్రలో నుంచి టూరిస్టులు కోల్పోయిన కెమెరాలను, వీడియో ఎక్విప్‌మెంట్‌ను బైటికి తీయించాడు.

అక్కడితో ఎండ్‌ అయిపోలేదు ఆ రికవరీ కార్యక్రమం అక్కడికి పాతిక అడుగుల దూరంలో ఉన్న మరో పాకలోంచి, మూడు లక్షలు విలువచేసే మరికొన్ని బంగారు నగలు బైటకి వచ్చాయి.

“పోయిన రెండు మూడు నెలల్లో ఈ చుట్టుపక్కల జరిగిన దారిదోపిడీలకు సంబంధించిన సొత్తు ఇది….” సపరేట్‌గా లిస్ట్‌ అవుట్‌ చేసి, అందరికీ తెలియచేయాలి… వీటి ఓనర్స్‌ని ఐడెంటిఫైచేసి ఫ్రష్‌గా రిపోర్టులు తీసుకోవాలి….అర్థం అయిందా?” సిగరెట్‌ వెలిగించుకుంటూ అన్నాడు వినోద్‌.

రెండు మూడు పొదల్లో వెదికి, గట్టిగా ఉన్న కాన్వాస్‌ బేగ్‌నొకదాన్ని సంపాదించాడు ఇబ్రహీం. తమకు దొరికిన సొత్తును ప్యాక్‌ చేసి భుజం మీద వేసుకున్నాడు.

జీప్‌ దగ్గర నిలబడి అసహనంగా చూస్తున్న కానిస్టేబుల్‌ కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో వెడల్పు అయ్యాయి. అతను తీసుకువచ్చే జీప్‌లో పెట్టిన ఆ బేగ్‌ని చూసేసరికి.

తలవంచుకుని కూర్చున్న సుక్కూర్‌ వంక, తన వంకా వాళ్ళు మార్చి మార్చి చూస్తూ ఉండటాన్ని గమనించి కూడా, గమనించనట్లే గంభీరంగా జీప్‌లో కూర్చున్నాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌. జీప్‌ని కదిలించి వేగంగా నడిపాడు డ్రయివర్‌.

రెండు గంటల తరువాత సిటీలో ప్రవేశించి, తమ స్టేషన్‌ ముందు ఆపాడు.

సుక్కూర్‌ని లాకప్‌లోకి నెట్టించి, రికవరీ కార్యక్రమం తరువాత చేయవలసిన పనులన్నిటినీ పర్‌ఫెక్ట్‌గా చేసి బద్ధకంగా ఒళ్ళు విరుచుకున్నాడు ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌.

“నేను ఇంటికి పోతాను. ఏదైనా అవసరం అయితే వెంటనే కబురుచేయండి “ అంటూ ఒక గంట తరువాత తాపీగా స్టేషన్‌లో నుంచి బయటికి వచ్చాడు.

రెడీగా ఉన్న జీప్‌లో కూర్చోకముందే వేగంగా వచ్చి స్టేషన్‌ ముందు ఆగింది ఒక ఆటో… అందులోనుంచి కిందికి దూకాడు అయిదేళ్ళ వయసున్న అతని కుమారుడు కిరణ్‌. బుడిబుడి నడకలతో కిందికి దిగి, అతన్ని అనుసరించి వచ్చింది మూడేళ్ళ ఆర్తి.

“పరిగెత్తకండి..పడిపోతారు దెబ్బలు తగులుతాయి” ఆందోళన నిండిన కంఠంతో హెచ్చరిస్తూ వారి వెనుకగా ప్రత్యక్షమైంది అతని భార్య నీలిమ.

వేగంగా వచ్చి తన పాదాలను చుట్టుకున్న బిడ్డలనిద్దరినీ ఒకేసారి పైకి ఎత్తి గుండెలకు అదుముకుంటూ అర్థాంగివైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూశాడు వినోద్‌.

“స్టేషన్‌కి వస్తే మీరు ఇంటిని గురించి, ఇంట్లో వాళ్ళని గురించి మర్చిపోతారని నాకు తెలుసు. అందుకే వచ్చాను” చిన్నగా నవ్వి, అన్నది ఆమె.

మరికొంచెం అయోమయంగా చూడబోయిన వినోద్‌కి జ్ఞాపకం వచ్చింది అసలు విషయం. అతని బిడ్డ ఆర్తి బర్త్‌డే ఫంక్షన్‌ ఆ మరునాడు ఉన్నది. అందుకు చేయవలసిన ఏర్పాట్లు చాలా ఉన్నాయి.

“పిల్లలిద్దరికీ కొత్తడ్రెస్‌లు ముందు తీసుకోవాలి. ఆర్తికి గోల్డ్‌చైన్ కావాలి. పార్టీకి అవసరమైన స్నాక్స్‌కి, డ్రింక్స్‌కి ఆర్డర్‌ ఇవ్వాలి. .ఈ విషయాలన్నిటినీ తీరికగా చర్చించుకోవడానికి మీరు త్వరగా ఇంటికి రావాలి” అని ఆరోజు ఉదయం డ్యూటీకి బయలుదేరే ముందు ఒకటికి పదిసార్లు చెప్పింది అతని భార్య.

“అయామ్‌సారీ నీలూ…. అనుకోని విధంగా ఒక కేసును అటెండ్‌ కావాల్సివచ్చింది. ఆ సందడిలో నువ్వు చెప్పింది మర్చిపోయాను” తన పొరపాటును నిజాయితీగా ఒప్పుకుంటూ అన్నాడతను.

“ఆ సంగతి నాకు తెలుసు కాబట్టే ఆటోలో బయలుదేరి వచ్చారు. ఇప్పటికైనా మీకు తీరికైతే, అలా ఒక రౌండ్‌వేసి రావచ్చు” అన్నది అతని భార్య.

“యువ్వార్‌ గ్రేట్‌ నీలూ! లెట్‌జ్‌ గో….” అంటూ బిడ్డలిద్దరినీ తిరిగి ఆటోలో కూర్చోబెట్టాడు వినోద్‌.

“ఆటో ఎందుకు సార్‌? మన జీప్‌లో వెళ్ళచ్చుకదా” అని అనబోయి, అతను చురుకుగా చూడటంతో ఆ మాటల్ని మధ్యలోనే మింగేశాడు జీప్‌ డ్రయివర్‌.

ఆ స్టేషన్‌కి వచ్చిన మరుక్షణం నుంచే పరమ కరోడా అనిపేరు తెచ్చుకున్న ఇన్స్‌పెక్టర్‌ సాబ్‌ తన ఆటోలో కూర్చునేసరికి ముచ్చెమటలు పట్టేశాయి ఆటో డ్రయివర్‌కి.

“త్వరగా పోనీ….అనవసరంగా ఆరాటపడకు” అతని గాభరా గమనించి మృదువుగా హెచ్చరించాడు వినోద్‌.

పోతున్న ప్రాణాలు తిరిగివచ్చినట్లు తేలికగా నిట్టూరుస్తూ ఆటోని కదిలించాడు డ్రయివర్‌. పదినిమిషాల తరువాత ఒక జ్యూయలరీ షాపు ముందు ఆపాడు.

ఆర్తిని ఎత్తుకుని, కిరణ్‌ చేయిపట్టుకుని షాపులోకి తీసుకుపోయాడు వినోద్‌. అతన్ని చూడగానే స్వయంగా వచ్చి గౌరవంగా విష్‌ చేశాడు షాపు యజమాని, తానే రకరకాలయైన నగల్ని చూపించాడు.

ఖరీదైన రాళ్ళు పొదిగిన ఒక నెక్లెస్‌ని చూసి ముచ్చటపడింది ఆర్తి. ఆ పిల్ల బయటికి చెప్పకముందే ఆ విషయాన్ని గమనించాడు కిరణ్‌.

“ఇది చాలా బాగుంది. తీసుకుందామా డాడీ?” అంటూ తండ్రి ముఖంలోకి చూశాడు.

ఆ మాటలకు వినోద్‌ సమాధానం చెప్పకముందే కల్పించుకున్నాడు షాపు యజమాని.

“బాబు సెలక్షన్‌ చాలా భేషుగ్గా ఉన్నది. ఇరవైవేల ఏమంత ఖరీదు కాదు. తీసుకోండి సాబ్‌….” అంటూ ఆ నగను తీసి కౌంటర్‌లో పెట్టాడు.

“వద్దు….” ఖచ్చితమైన కంఠంతో అన్నది నీలిమ. “చిన్నపిల్లలకు అంత ఖరీదు నగలు ఇప్పుడు అనవసరం…మూడు నాలుగువేలకు మించిపోవడం నాకు ఇష్టం లేదు” అంటూ ఒక సన్న చైన్‌ని సెలెక్ట్‌ చేసింది.

బయటికి పేచీపెట్టి అల్లరిచేయకపోయినా ఆర్తి ముఖం చిన్నబోవడం వినోద్‌కి కనిపించింది.

“హౌ ఎబౌట్‌ ఇట్‌ నీలూ? కాస్ట్‌ ఉయ్‌ ఎఫోర్డ్ ఇట్‌?” షాపు యజమానికి వినపడకుండా లోగొంతుకతో భార్యను ప్రశ్నించాడు అతను.

“డెఫినెట్‌గా ఎఫోర్ట్‌ చేయలేము. ఇప్పుడు అంత ఖర్చుపెట్టుకుంటే ఈ సమ్మర్‌లో మనం ఎక్కడికీ పోకుండా ఇంట్లోనే కూర్చోవాల్సి వస్తుంది. బర్త్‌డే ఫంక్షన్‌ని కూడా డైల్యూట్‌ చేయాల్సి వస్తుంది. ఖచ్చితమైన కంఠంతో భర్త వినోద్‌తో అన్నది నీలిమ.

ఆ మాటలు తనకు వినిపించకపోయినా, వారి తనర్జనభర్జనలు ఎందుకో అర్థం చేసుకొని దంతాలన్నీ కనిపించేలా నవ్వాడు షాపు యజమాని.

“ఇప్పుడు మీ దగ్గర రెడీకేష్‌ లేకపోయినా ఫరవాలేదు మేడమ్‌…. తీరికగా, తాపీగా చెల్లించవచ్చు.. బిడ్డ ముచ్చటను కాదనకండి” అంటూ ఆర్తి ఎంచుకున్న నగనే మరోసారి ముందుకు నెట్టాడు.

ఆశగా చూడబోయిన చెల్లెలి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వెనక్కిలాగాడు కిరణ్‌. “మమ్మీ చెప్పింది కరెక్టు.. నువ్వు మరేదీ మాట్లాడకు” చెవిదగ్గర నోరుపెట్టి పెద్ద ఆరింద మాదిరి సలహా ఇచ్చాడు.

తన అన్న చెప్పిన మాటను జవదాటడమనే అలవాటు ఆర్తికి లేదు. “నక్లెస్‌ వద్దు మమ్మీ….. దాని కంటే చైనే బాగుంది. అదే తీసుకుంటాను” ముద్దు ముద్దు మాటలతో ముచ్చటగా ఆర్తి.

ఆప్యాయంగా కిరణ్‌ భుజాన్ని అదిమాడు వినోద్‌. ఆర్తి బుగ్గను పుణికి తన భార్యవంక చూశాడు.

తన బేగ్‌లో నుంచి కరెన్సీని బయటికి తీసి తను సెలెక్ట్‌ చేసిన చైన్‌కి బిల్లు చెల్లించింది నీలిమ.

“ఇన్స్‌పెక్టర్‌ అయిఉండి ఆఫ్టరాల్‌ ఇరవైవేలు చేసే నెక్లెస్‌ని తీసుకోవడానికి వెనుకాముందూ ఆలోచిస్తున్నాడు. కారణం ఏమై ఉంటుంది?”. తన షాపులో పనిచేసే గుమాస్తానొకతన్ని అడిగాడు షాపు యజమాని.

“చాలా స్ట్రిక్ట్‌ అని అంటున్నారు అందరూ. పైసలకు కక్కుర్తిపడే ఘటం కాదని చెపుతున్నారు…” భార్యాపిల్లలతో ఆటోలో కూర్చుంటున్న ఇన్స్‌పెక్టర్‌ వినోద్‌వైపు చూస్తూ చెప్పాడు ఆ గుమాస్తా.

“పైసలకు కక్కుర్తిపడకుండా ముక్కుకు సూటిగా పోయేవాళ్ళు, మన నగరంలో ఎంతకాలం బతకగలరు? ముందు పెద్దపోజు పెడతారు… నెమ్మదిగా అన్నింటికీ అలవాటు పడతారు…”తన అనుభవాలను తలచుకుంటూ కామెంట్‌ చేశాడు షాపు యజమాని.

ఆ రాత్రి బిడ్డలిద్దరూ నిద్రపోయిన తరువాత నీలిమను అడిగాడు వినోద్‌.”నెక్లెస్‌ తీసుకుంటే బాగుండి ఉండేది కదా….. మరి ఎందుకు వద్దన్నావ్‌?”

“ఈ సంవత్సరం మన దగ్గర ఖచ్చితంగా పన్నెండు వేలు మాత్రమే ఉన్నాయి. బర్త్‌డే ఫంక్షన్‌కి అన్ని ఖర్చులు కలిపి ఏడువేలు అవుతాయి…మిగిలిన డబ్బుతో సమ్మర్‌లో రెండుమూడు రోజులు ఎక్కడికైనా వెళ్ళి రావచ్చు. ఉన్నవన్నీ ఖర్చుపెట్టుకుని అప్పులపాలు అవడం నాకు ఇష్టం లేదు” అన్నది నీలిమ.

“నెక్ట్స్‌ ఇయర్‌ ఆర్తిని స్కూల్లో చేర్చాలి… ఈసిటీలో డొనేషన్స్‌ చాలా ఎక్కువ. మనం ప్రాబ్లమ్‌ని ఫేస్‌ చేయక తప్పేటట్టులేదు సాలోచనగా అన్నాడు వినోద్‌.

“వచ్చే సంవత్సరం ఎదురయ్యే ఇబ్బందుల్ని గురించి ఇప్పటి నుంచి వర్రీ అవడం దేనికి? ఇన్స్‌పెక్టర్‌గారి ఆరోగ్యం చెడుతుంది…”నవ్వుతూ అన్నది నీలిమ.

తనుకూడా నవ్వేశాడు వినోద్‌. ఇక లైటును ఆఫ్‌చేసి బెడ్‌మీద మేనువాల్చబోతున్న సమయంలో వినవచ్చింది కాలింగ్‌బెల్‌ మోత. అటువంటి డెవలెప్‌మెంట్స్‌కి బాగా అలవాటుపడిపోయి ఉండటం వల్ల కొద్దిపాటి చిరాకును కూడా ప్రదర్శించలేదు నీలిమ.

“వెళ్ళండి…. మీ కానిస్టేబిల్స్‌ ఎవరో వచ్చారు” అంటూ తనులేచి ఆఫ్‌ చేసిన టైల్‌ని తిరిగి ఆన్‌చేసింది.

ముఖద్వారం తెరిచిన వినోద్‌కి, వినయంగా నిలబడిన ఇబ్రహీం అగుపించాడు.

“విక్టర్‌ పంపిన మనుషులు కొందరు స్టేషన్‌దగ్గరికి వచ్చారు సార్‌ వాళ్ళ వాలకం చూస్తుంటే మాకు అనుమానంగా ఉన్నది…

End of Preview.

Rest of the book can be read @ http://kinige.com/kbook.php?id=195

Related Posts:

చతుర్నేత్రుడు – మధుబాబు – జానపద నవల

చతుర్నేత్రుడు

ప్రతిష్టానపురంలో అది ముఖ్యమైన గురుకులం. సాంప్రదాయక అంశాలను గురించి బోధించే అయ్యవారు యాజ్ఞవల్క్యులు తదేక దీక్షగా విద్యార్థులకు పాఠ్యబోధన కావిస్తున్న సమయం.

అమంత్రమక్షరం నాస్తి

నాస్తి మూలమనౌషధం

అయోగ్య పురుషో నాస్తి

యోజక సత్య దుర్లభః

మంత్రము కాని అక్షరము లేదు. ఔషధము కాని చెట్టు వేరు లేదు. అలాగే యోగ్యుడు కాని పురుషుడు లేడు.

కాని మహాకార్యములను సాధింపగల ప్రయోజకుడు సామాన్యముగా దొరకడు. కంచుగంట వంటి కంఠంతో తను ముందు చెప్పిన శ్లోకానికి అర్థాన్ని వివరిస్తూ అందరివంకా సూక్ష్మంగా చూశాడు ఆయన.

విద్యావ్యాసంగం తప్ప వేరే వ్యాపకాలు ఏవీ లేనివాళ్ళు ముందువరసలో కూర్చుని వున్నారు… శ్రద్ధగా వింటున్నారు వారిలో కొందరు… వెంట తెచ్చుకున్న తాటియాకు పుస్తకాల మీద చకచకా లిఖించుకుంటున్నారు మరికొందరు.
చతుర్నేత్రుడు On Kinige

అందరికంటె వెనుక వరుసలో వున్నాడు మాధవుడు. తన సహాధ్యాయి సాంబశివుడితో ఏదో అంశాన్ని గురించి చాలా గట్టిగా చర్చిస్తున్నాడు.

యాజ్ఞవల్క్యుల వారికి సాధారణంగా కోపం రాదు. కాని ఇప్పుడు వచ్చేసింది. రెండో ఆలోచనలేకుండా పక్కనే వున్న చింతబరికెను అందుకున్నాడాయన. వేగంగా వేదిక మీదినించి దిగి, వెనుక వరుస దగ్గిరికి పోయాడు.

‘తా చెడ్డ కోతి వనాన్నంతా చెరిచిందిట… నువ్వు చెడటమే కాకుండా, సాంబశివుడిని కూడా చెడగొడుతున్నావ్‌… మూర్ఖుడివి నువ్వు’ ఖంగు ఖంగుమంటున్న కంఠంతో తీవ్రాతి తీవ్రంగా నిందిస్తూ ఛటేల్మని కొట్టాడు మాధవుడి వీపు మీద.

అదే దెబ్బ ముందు వరుసలో వున్న విద్యార్థి ఎవరికైనా తగిలితే గురుకులం అంతా ప్రతిధ్వనించేటట్లు గావుకేక పెట్టి వుండేవాళ్ళు. అంతటితో ఆగకుండా కిందపడి గిలగిలా కొట్టుకోవడం కూడా జరిగి వుండేది.

కనురెప్ప కూడా కదిలించలేదు మాధవుడు. అయ్యవారు ఆప్యాయంగా వెన్ను నిమిరినట్టు ప్రశాంతంగా లేచి నిలబడ్డాడు.

“వీపు వాచిపోయేటట్టు కొట్టాను. నీకు నొప్పి అనిపించటం లేదా?” తాను ఎందుకు కొట్టాడో ఆ విషయాన్ని మరిచిపోయి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు అయ్యవారు.

“ఎందుకు అనిపిస్తుంది అయ్యవారు? నొప్పి, బాధ అనేవి వాడికి ఏనాడూ లేవు.. అవే గనుక వుండివుంటే తను తన తల్లి కడుపులో వుండగా దేశాలు పట్టుకుపోయిన తన తండ్రిని గురించి తప్పకుండా బాధపడి వుండేవాడు. వట్టి మొండి బండవాడు…” వెంటనే అన్నాడు మధ్య వరుసలో వున్న నందనుడు.

“అయ్యవారు కొట్టింది నన్ను. నొప్పిని గురించి అడిగింది కూడా నన్నే… నీ జోక్యం అనవసరం. నోరు మూసుకో! చటుక్కున పళ్ళు బిగిస్తూ అతన్ని హెచ్చరించాడు మాధవుడు.

“నోరు మూసుకోవాలా? మూసుకోకపోతే ఏం చేస్తావ్‌?” మొండిగా అడిగాడు నందనుడు.

తనెక్కడున్నాడో మర్చిపోయినట్టు ఎగిరి ముందుకు దూకాడు మాధవుడు. కుడిచేతిని తలమీదినించి గిర్రున తిప్పి అతని భుజాల మీద బలంగా చరిచాడు.

“చచ్చిపోయాను బాబోయ్‌…. నేను చచ్చిపోయాను” గావుకేక పెట్టాడు నందనుడు.

దెబ్బపడింది భుజాలమీదే అయినా, తాడిచెట్టు మీది నించి కింద పడినట్టు కంపించిపోయింది అతని శరీరం…

చెవుల వెంటా, నాశికా రంధ్రాల వెంటా వెల్లువలా వెలువడింది ఎర్రటి రక్తం.

విపరీతమైన భయంతో వణికిపోతూ కూర్చున్నచోటి నించి లేచి దూరంగా జరిగారు ఆ వరుసలో వున్న విద్యార్థులు అందరూ…..

పాఠ్యబోధనలో అత్యంత సమర్థుడే యాజ్ఞవల్క్యుల వారు… నియమ నిష్టలున్న మహానుభావుడు. అయినా సరే రక్తాన్ని చూస్తే ఆయన కాళ్ళు చేతులు వణికిపోతయ్‌.

“పిలవండి ప్రధాన ఆచార్యులవారిని వెంటనే పిలవండి… వెంట వైద్యుడిని కూడా తీసుకురమ్మని చెప్పండి” చింతబరికెను వదిలేసి, రెండు చేతులతోను కళ్ళను గట్టిగా మూసుకుంటూ బిగ్గిరిగా అరిచాడు.

బాధను భరించడం అసాధ్యమై అచేతనంగా పడిపోయిన నందనుడి మెడను పట్టుకుని మరో దెబ్బ కొట్టటానికి సిద్ధం అవుతున్న మాధవుడి చెయ్యి పట్టుకుని బలవంతంగా ఆపేశాడు అతని జతగాడు సాంబశివుడు. “ఆగిపో మాధవా… ఆగకపోతే నువ్వు చాలా ఇబ్బంది పడతావ్‌….. ఆగిపో?” అంటూ వెనక్కిలాగి కదలకుండా నిలబెట్టాడు.

ఆఘమేఘాల మీద ఒక వైద్యుడిని వెంట బెట్టుకుని ఆ ప్రదేశంలోకి వచ్చాడు గురుకులపు ప్రధాన ఆచార్యుడు.

“నవ్వులాటకి ఏదో ఒక చిన్న తేలిక మాటను ఉచ్ఛరించాను.. ఆ కాస్తదానికే చావుదెబ్బ కొట్టాడు. కాస్తుంటే ప్రాణాలు కూడా పోయి వుండేవి…” వైద్యుడు ఏదో ఆకుపసరును నాశికముందు పెట్టి వాసన చూపించడంతో బాధనించి తేరుకుంటూ చెప్పాడు నందనుడు.

యాజ్ఞవల్క్యులు కిందికి వదిలేసిన చింతబరికెను తను తీసుకున్నాడు ప్రధాన ఆచార్యుడు.

“గురుకులంలో చేరినప్పటినుంచీ దురుసుగానే ప్రవర్తిస్తున్నావ్‌. పేరు ప్రతిష్టలున్న కుటుంబంలోనించి వచ్చావని ఇంతవరకూ ఉపేక్షిస్తూ వచ్చాను.. ఇక ఊరుకోవడం అసంభవం…” అంటూ పూనకం పట్టినవాడిలా మాధవుడి వీపు మీద ఎడాపెడా కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు.

చర్మంతో తయారుచేయబడిన కొరడా మాదిరి ఛటేల్‌ ఛటేల్మని మ్రోతలు చేస్తున్న ఆ చింతబరికె వేగాన్ని చూడలేక కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నారు అందరూ….

జేగురు రంగు రాతితో చెక్కబడిన శిల్పంలా తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు మాధవుడు. దెబ్బ పడిన కొద్దీ సలసలమని మరగడం మొదలుపెడుతోంది అతని రక్తం…. కోపం… దారుణమైన కోపం.. ఎదుట వున్న వారందర్నీ వట్టి చేతులతోనే విరిచిపారేయాలన్నంత ఉద్రేకం…

“వద్దు…. మాధవా.. తొందరపడవద్దు.. తల ఎత్తి చూశావంటే విషయం చాలా దూరం పోతుంది.

మీ తాతగారికి తెలిసిందంటే పరిస్థితి ఇంకా క్షీణిస్తుంది… తలవంచుకో” అందరి మాదిరిగా కళ్ళు మూసుకుని తలను పక్కకు తిప్పుకోకుండా నిలబడివున్న సాంబశివుడు చిన్న కంఠంతో హెచ్చరించాడు అతన్ని.

తాతగారి ప్రసక్తి వచ్చేసరికి చల్లబడిపోయింది ఉడికిపోతున్న మాధవుడి రక్తం… తలను మరింతగా వంచుకుని అలాగే కదలకుండా నిలబడ్డాడు.

కొట్టి కొట్టి ఆయాసం వచ్చేసింది ప్రధానాచార్యుల వారికి. చెమటతో మొఖం తడితడి అయిపోయింది.

బండకేసి బాదినట్టు నుజ్జు నుజ్జు అయిపోయిన చింతబరికెను అవతలికి విసిరేస్తూ…”వెళ్ళిపో.. నా గురుకులంలో నుంచి బయటికి వెళ్ళిపో.

ఇంకెప్పుడూ నీ మొఖం నాకు చూపించకు” అని ఆజ్ఞను వినిపించి వడివడిగా వెళ్ళిపోయాడు అక్కడినించి.

జరిగింది ఏమిటో జరగబోయేది ఏమిటో అర్థం చేసుకోవటానికి ప్రయత్నం చేస్తూ అలాగే నిలబడిపోయిన మాధవుడిని చూసి జీరపడిన కంఠంతో గట్టిగా హెచ్చరించాడు యాజ్ఞవల్క్యులవారు.

“వెళ్ళిపో… వెంటనే అవతలికి పోకపోతే బలవంతంగా బయటికి పంపించాల్సి వుంటుంది”

“పదరా మాధవా…. బయటికి పద..” చిన్న కంఠంతో చెపుతూ మాధవుడి చేయి పట్టుకుని అవతలికి తీసుకుపోయాడు సాంబశివుడు.

ఆకాశాన్నంటుకునేటంత ఎత్తుగా పెరిగివున్న మహావృక్షాల కింద నడపబడుతున్నయ్‌ రకరకాల తరగతులు.

ఐదారు సంవత్సరాల వయస్సున్నవారి దగ్గర్నించి పాతిక సంవత్సరాల యువతీ యువకుల వరకూ అక్కడ విద్యాభ్యాసం చేస్తున్నారు….

తలవంచుకుని పోతున్న పదునెనిమిది సంవత్సరాల మాధవుడి వంక వింతగా విడ్డూరంగా చూడ్డం మొదలు పెట్టారు వారందరూ.

పదునైన చురకత్తితో చీరినట్లు చిరిగి పీలికలైపోయింది చింతబరికె దెబ్బలు తిన్న అతని వంటిమీది వస్త్రం.

ఎర్రగా కాల్చిన ఇనుపచువ్వ వంటికి అంటించినట్లు ప్రత్యక్షం అయివున్నయ్‌ వాతలు…

“ఇన్ని దెబ్బలు తగిలిన తర్వాత కూడా పడిపోకుండా ఎలా నడవ గలుగుతున్నాడు?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు పై తరగతి చదువుతున్న విద్యార్థి ఒకతను.

“ఎలాగా? ఎలాగో నీకు తెలియదా? నువ్వు పుట్టింది ప్రతిష్ఠానపురంలో కాదా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మరో విద్యార్థి.

“కాదు.. మాది అనంతనగరం… పోయిన సంవత్సరమే ఇక్కడికి వచ్చాం” నిజాయితీగా సమాధానం ఇచ్చాడు అతను.

“అలాగా.. అయితే నీకు కార్తికేయులవారిని గురించి తెలియదన్న మాట!” అన్నాడు రెండో విద్యార్థి.

“కార్తికేయులవారా? ఆయన ఎవరు?” మరింత ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మొదటి విద్యార్థి.

“మాధవుడికి కన్నతండ్రి. మహా మహా బలవంతుడు. మగధ పాలకులకు, మాళవ రాజులకు సింహస్వప్నం. కళింగ రాజ్యపు యుద్ధ గజాలయితే కార్తికేయులవారి సింహనాదం వినిపిస్తే ఝంకారాలు చేస్తే దూరంగా పారిపోయేవట….

“అలాగా… ఆయన పోలికలే ఇతనికి వచ్చాయన్నమాట… మరి అంతటి వీరుడి కుమారుడికి ఇటువంటి అవమానం?” ఇంకో సందేహాన్ని బయల్పరిచాడు మొదటి విద్యార్థి.

“మీరిద్దరూ నోళ్ళు మూసుకుంటారా?” ఉన్నట్లుండి తమ ఆచార్యులు కటువుగా హెచ్చరించటంతో మాటల్ని ఆపి మౌనంగా వుండిపోయారు వీళ్ళిద్దరూ….

* * * * * * * * *

“…సద్భ్రాహ్మణ వంశంలో పుట్టినవారని మీకు మేము చాలా మర్యాద ఇస్తున్నాం. కాని మీరు మాత్రం ఆ మర్యాదని నిలపుకోవటం లేదు”

బంగారు పూత పూయబడిన సింహాసనం వంటి ఆసనం మీద కూర్చుని గంభీరంగా చెప్పుతున్న రాజప్రతినిధి కేసి చాలా ఆశ్చర్యంగా చూశారు మాధవుడి తాతగారు కేశవశర్మ.

“మీ ఆగ్రహానికి పాత్రులు కావటానికి మేము చేసిన అపరాధం ఏమిటో!” సూటిగా అడిగారాయన.

“గురుకులంలో మీ మనవడి ప్రవర్తన చాలా అసహ్యంగానూ అసభ్యంగానూ వున్నదని మాకు తెలిసింది” ఇలా అయితే మేము సహించలేము..

ఏదో ఒక శిక్షను విధించాల్సి ఉంటుంది కటువుగా అన్నాడు రాజప్రతినిధి.

మాటకు మాట సమాధానం చెప్పటానికి సిద్ధంగా వున్న కేశవశర్మ తల ఆయనకు తెలియకుండానే కిందకి వాలిపోయింది.

“మీ కులపువాడే అయిన వినుతశర్మ కుమారుడు నందనుడనే కుర్రవాడిని మీ మనవడు తీవ్రంగా గాయపరిచినట్టు ఆరోపణ.. ఇదే మీకు ఆఖరి మాట..

అతన్ని మీరు సరైన మార్గంలో నడిపించుకోండి… ఇంకొకసారి ఇటువంటి సంఘటన జరిగితే మేము ఊరుకోలేము…. ఇక మీరు వెళ్ళిరండి.

మరింత కిందికి వాలిపోయింది కేశవశర్మ శిరస్సు. ఆయనకు తెలియకుండానే నీటితో నిండిపోయాయి కళ్ళు. ఎంతో ప్రయత్నం మీద తనకు తానే నిగ్రహించుకున్నాడాయన. రాజప్రతినిధికి నమస్కారం చేసి గిర్రున వెనక్కి తిరిగాడు.

* * * * * * * * *

“అయ్యయ్యో… ఆ అయ్యోరి చేతులు విరిగిపోనూ… గొడ్డును బాదినట్టు బాదేశాడు. అసలు వాడికి అంత ధైర్యం ఎక్కడినించి వచ్చింది?” వెన్నముద్దలో ఏదో ఆకు పసరు కలిపి మాధవుడి వంటి మీది వాతలకు అంటిస్తూ వాపోయింది చిలకమ్మ.

ప్రతిష్టాన నగరపు పొలిమేరల్లో గుడిసెలు వేసుకుని జీవించే దొమ్మరి కుటుంబానికి చెందిన నడివయసు స్త్రీ ఆమె. మాధవుడి జతగాడు సాంబశివుడికి తల్లి.

“అంతా మాధవుడిదే తప్పు… తను కొట్టే దెబ్బను అవతలివాడు భరించగలడో భరించలేడో చూసుకోడు.. అంతా వట్టి మొండి మాలోకం” కట్టెలపొయ్యి మీద కాల్చిన చిలకడదుంపల్ని తీసుకువచ్చి మాధవుడి ముందుపెడుతూ అన్నాడు సాంబశివుడు.

“వాడు ఆ నందనుడు వట్టి వదరుబోతు… అవకాశం దొరికితే చాలు మా తండ్రిగారిని గురించి వెక్కిరింపుగా మాట్లాడతాడు. అందుకే నాకు కోపం వచ్చింది” చేతిని చాచి ఒక దుంపను తీసుకుంటూ అన్నాడు మాధవుడు.

“అయ్యయ్యో… ఆగు మాధవయ్యా…. ఆగు. ఆందోళనగా అన్నది చిలకమ్మ”

ఆగిపోయి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు మాధవుడు.

“దొమ్మరోళ్ళం మేము… నువ్వు బామ్మడివి. మా ఇళ్ళకు రావటమే తప్పు.

మీ తాతగారికి తెలిస్తే ఆ అయ్యోరు కొట్టిన దెబ్బలకి రెండు రెట్లు ఎక్కువే పడతాయ్‌ నీకు” వివరంగా చెప్పింది చిలకమ్మ.

“నాకు అటువంటి నమ్మకాలు లేవు. సాంబశివుడు నా జతగాడు. వాడు ఇచ్చింది ఏదైనా సరే నేను తీసుకుంటా” అన్నాడు మాధవుడు.

“నువ్వు తీసుకోవచ్చు… కాని మేము ఇవ్వకూడదు.. ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా ఇంటికి వెళ్ళిపో” ఖచ్చితమైన కంఠంతో చెప్పింది చిలకమ్మ.

“నాకు ఆకలేస్తోంది” అన్నాడు మాధవుడు.

“ఇంటికాడ మీ అమ్మ ఎదురుచూస్తూ వుంటుంది. వెళ్ళి ఇంటిదగ్గర అన్నం తిను” అంటూ చనువుగా చెయ్యి పట్టుకుని పైకి లేపింది ఆమె.

“ఇంటిదాకా తోడు వెళ్ళిరా…” అని కొడుక్కి చెప్పింది.

నెమ్మదిగా అడుగులు వేయడం మొదలు పెట్టిన మాధవుడిని అనుసరించాడు సాంబశివుడు.

* * * * * * * * *

“వట్టి హెచ్చరికలతో వదిలిపెడతారని అనుకోలేదు… తల తిరిగి పోయేటట్టు శిక్షవేస్తారని అనుకున్నాను….” నిష్టూరంగా రాజప్రతినిధితో అన్నాడు వినుతశర్మ.

మాధవుడి తాతగారు అవతలికి పోయిన అర్ధఘడియకు అక్కడికి వచ్చాడు అతను.

జరిగినదంతా తెలుసుకుని తన అసంతృప్తిని నిర్మొహమాటంగా బయటపెట్టాడు.

“కేశవశర్మకి శిక్ష విధించాలంటే రాజధానిలో వున్న మన చక్రవర్తి అనుమతి కావాలి.. కేశవశర్మ కుమారుడు కార్తికేయుడు చక్రవర్తికి ప్రాణ స్నేహితుడు. ఆ సంగతి మరిచిపోయావా?” సూటిగా అడిగాడు రాజప్రతినిధి.

“ఎక్కడో వున్న చక్రవర్తికి ఈ మారుమూల జరిగింది ఏమిటో ఎలా తెలుస్తుంది? మీరు అన్యాయంగా శక్ష వేయటం లేదు. ఆ పెద్దమనిషి మనవడు నా బిడ్డడిని చావగొట్టి వదిలాడు” అక్కసుగా అన్నాడు వినుతశర్మ.

“ఇప్పుడు నీకు కావాల్సింది ఏమిటి?” మరోసారి సూటిగా ప్రశ్న వేశాడు రాజప్రతినిధి.

“నా బిడ్డడి జోలికి వచ్చినందుకు వాళ్ళకి ఏదో ఒకటి గట్టిగా దెబ్బపడాలి.. అంతే” చెప్పాడు వినుతశర్మ.

“ఎవరికీ తెలీకుండా పని జరిపిస్తే సరిపోతుందా?”

“అంటే?”

“కార్తికేయుడు మహా బలవంతుడు. అతని పోలికలే అతని బిడ్డడికి కూడా వచ్చినయ్యని అందరూ అనుకుంటూ వుంటారు. అటువంటి వాడిని ఊరికే వదిలేస్తే ఎప్పటికయినా నాకు ప్రమాదమే. ఇంకా కొంచెం వయస్సు వచ్చిన తర్వాత చక్రవర్తి అతన్నే ఈ నగరానికి రాజప్రతినిధిగా నియమించవచ్చు. అందుకే ఎవరికీ తెలియకుండా పని పూర్తి చేద్దాం… సరేనా?”

“ఎట్లా?”

“నగర ద్వారాల దగ్గిర వున్న జామతోట దగ్గరికి పోయి చూస్తే నీకే తెలుస్తుంది. ధైర్యం వుంటే వెళ్ళి చూడు…” నవ్వుతూ అన్నాడు రాజప్రతినిధి.

ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగలేదు వినుతశర్మ. పెద్ద పెద్ద అడుగులు వేస్తూ నగర ద్వారాల దగ్గిరికి బయలుదేరాడు.

“ఆకలి అదిరిపోతోంది. ఆగడం నా వల్ల కాదు” నగర ద్వారాల దగ్గరికి రాగానే సాంబశివుడితో అన్నాడు మాధవుడు.

“ఆ మాట నాకు ముందే చెప్పి వుండాల్సింది. అమ్మకి కనిపించకుండా నాలుగు దుంపల్ని దాచిపెట్టి తీసుకువచ్చేవాడిని…” అంటూ పక్కకి చూశాడు సాంబశివుడు.

మసక చీకట్లు అప్పుడప్పుడే అడుగుపెడుతున్నాయి. నగర ద్వారాల దగ్గిర వుండాల్సిన రాజభటులు ఎవరూ కనిపించడం లేదు.

“రాజప్రతినిధి అంటే ఆఖరికి వాళ్ళకి కూడా భయం లేకుండాపోయింది.

కాపలా పని వదిలేసి కులాసాగా తిరిగి రావటానికి పోయారు…” అంటూ ఒక పక్కకి అడుగులు వేశాడు అతను.

“ఎక్కడికి?” అశ్చర్యంగా అడిగాడు మాధవుడు.

“జామ తోట దగ్గరికి. నాలుగు కాయలు కోసుకువస్తా… నువ్వు ఇక్కడే వుండు” అన్నాడు సాంబశివుడు.

“దొంగతనం చేస్తావా?” మరింత ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మాధవుడు.

“నీతిగా వున్నా నియమంగా నడుచుకున్నా ఈ నగరంలోని వాళ్ళందరూ మమ్మల్ని తక్కువగానే చూస్తారు. మీ కుటుంబం ఒక్కటే మమ్మల్ని మనుష్యులుగా మన్నిస్తుంది. మీ కోసం మేము దొంగతనమే కాదు ఏమయినా చేసేస్తాం. నువ్వు చూస్తూ వుండు” అంటూ మరింత వేగంగా అడుగులు వేశాడు సాంబశివుడు.

వద్దని ఇంకా కాస్త గట్టిగా చెప్పినా అతను వినిపించుకోడని అర్థం అయింది మాధవుడికి. అతన్ని వారించే ఆలోచనని ఆపుకుని రహదారి పక్కనే వున్న బండరాయి మీద కూర్చున్నాడు.

క్షణక్షణానికి దట్టం అవుతున్న చీకట్లలో కలిసిపోయి జామతోటలోకి అడుగు పెట్టాడు సాంబశివుడు. ఏపుగా ఎదిగివున్న ఒక చెట్టు దగ్గిర నిలబడి ఒక కొమ్మని కిందకి వంచాడు. వంచుతూ వుండగానే అతనికి కనిపించారు నల్లటి దుస్తులు ధరించి వున్న పదిమంది దృఢకాయులు. వంద ధనువుల దూరంలో వున్న ఒక దిగుడు బావి దగ్గిర నిలబడి రహదారి కేసి చూస్తున్నారు వాళ్లు.

జామతోటకి కాపలాదారులు కాదు వాళ్ళు. కాపలా దారులకి అటువంటి దుస్తులు ధరించాల్సిన అవసరం లేదు. చేతుల్లో బరిశెలు, బలమైన కర్రలు ఉండాల్సిన పనిలేదు.

తను వచ్చిన పనిని మరిచిపోయి “హేయ్‌… ఎవరు మీరు? ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నారు?” అని అరిచాడు సాంబశివుడు. అదిరిపడినట్లు వాళ్ళందరూ ఒకేసారి అతనికేసి చూశారు.

“వీడెవరో మనల్ని చూశాడు…. నగరంలోకి పోయి అందరికీ చెప్పేస్తాడు. ముందు వీడిని వేసేయండి” ఖంగుమంటున్న కంఠంతో ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు వారిలో ఒకతను.

చేతుల్లో వున్న కర్రల్ని, బరిశెల్ని గాలిలో ఊపుతూ వేగంగా ముందుకు పరిగెత్తుకు వచ్చేశారు అందరూ.

పిరికివాడు కాదు సాంబశివుడు. ఎటువంటి బరువులనైనా ఎత్తి అవతలికి విసిరివేయగల కులంలో పుట్టాడు. ఎంతటి దెబ్బతగిలినా ఓర్చుకోగలశక్తి అతనికి వుంది.

దగ్గిరికి వచ్చి తన మీదికి కర్రను విసిరిన ఒక ఆగంతకుడిని ఎగిరి గుండెల మీద తన్నాడు అతను. బరిశెతో పొడవబోయిన ఇంకో మనిషి గుండెల మీద బలంగా కొట్టాడు. గావురుమని అరిచి వెనక్కి పడిపోయిన ఆ ఇద్దర్ని చూసేసరికి తారాపధానికి చేరుకుంది మిగిలిన వారి కోపం.

“పొడి చేయండి. తల పగలకొట్టి చంపేయండి” అని ఒకరిని ఒకరు హెచ్చరించుకుంటూ ఒకేసారి అతన్ని కమ్ముకోబోయారు.

దట్టమైపోయిన చీకట్లు సాంబశివుడికి సాయం చేసినయ్‌. అడ్డం వచ్చిన ఇంకో మనిషి ముఖం పగిలిపోయేటట్టు కొట్టి, వింటి నించి వెలువడిన బాణంలా రహదారివైపు పరుగు తీశాడు.

“ఆపండి. వాడిని ఆపండి. వాడు వెళ్ళి ఆ కుర్రాడిని హెచ్చరిస్తాడు…” అని అరుచుకుంటూ అతన్ని అనుసరించారు ఆ దృఢకాయులు.

“మాధవా… మాధవా… పారిపో…” అని కేకలు పెట్టాడు సాంబశివుడు. తనను వెంబడిస్తున్న వాళ్ళు మాధవుడిని కూడా దెబ్బకొడతారని అతని భయం.

బండరాయి మీద నించి లేచి మాధవుడు నగరంలోకి పరిగెత్తుతాడని, తను పక్కకు తిరిగి తమ గుడిశెల దగ్గిరికి పారిపోవచ్చని అతని ఉద్దేశ్యం. నగరంలోకి పరిగెత్తాల్సిన మాధవుడు అటువంటి పనిచేయలేదు సరికదా, బండ మీదినించి లేచి బలంగా నేలను తన్నాడు.

యాభై ధనువుల దూరంలోకి వచ్చిన సాంబశివుడికి భూకంపం వచ్చిందని అనిపించింది.

నేలను తన్నటంతో ఆగలేదు మాధవుడు. తనకు తెలీకుండానే తలను పైకెత్తాడు. కుడిచేతిని నోటి దగ్గిరకు చేర్చి దారుణమైన పొలికేక పెట్టాడు.

చెవుల్ని గట్టిగా మూసుకోవాలి అనిపించింది సాంబశివుడికి. కర్ణరంధ్రాలకు చిల్లులుపడి రక్తస్రావమయ్యే స్థాయిలో వుంది ఆ కేక.

సాంబశివుడిని తరుముకొస్తున్న ఆగంతకులకు గుండెలవిసిపోయాయి కాబోలు….. ఎక్కడివాళ్ళక్కడ ఆగిపోయి, ఒకరి మొఖాలొకరు చూసుకున్నారు.

“పారిపో మాధవా.. నగరంలోకి పారిపో” తడబాటునించి తేరుకుంటూ ఇంకోసారి అతన్ని హెచ్చరించాడు సాంబశివుడు.

మాధవుడు పారిపోలేదు. నిలబడిన చోటినించి పిసరంత కూడా అవతలికి జరగలేదు.

ఆగిపోయిన ఆగంతకులకు అమితమైన ధైర్యం వచ్చేసినట్టుంది. ఇంకోసారి కలిసికట్టుగా కదిలారు వాళ్ళు.

యాజ్ఞవల్క్యులవారు చింతబరికెతో బాదుతున్నప్పుడు ఎలాంటి అనుభూతులు కలిగాయో, అంతకు రెట్టింపు కలగడం మొదలుపెట్టాయి మాధవుడికి ఇప్పుడు.

పిడికిళ్ళు బిగించి అడుగు ముందుకు వేశాడు. వెంటనే అతన్ని అడ్డుకున్నాడు సాంబశివుడు.

“ఆకాశం అదిరిపోయేటట్టు నువ్వు సింహనాదం చేశావ్‌…. నగరంలో నివశిస్తున్నవారందరికీ తప్పకుండా వినిపించి వుంటుంది. ఈ నగర ద్వారాల్ని సరరక్షించాల్సిన భటులకు కూడా తెలిసే వుంటుంది. అయినా సరే వాళ్ళు రావడం లేదు.

సంగతేమిటో తెలుసుకోవాలని అనుకోవడంలేదు. అసలేం జరుగుతోంది.

“ఏదో తేడా కనిపిస్తోంది మాధవా… ఈ పరిస్థితి ఏమిటో చాలా అనుమానస్పదంగా వుంది. పారిపోవడం చాలా మంచిది” తను గమనించిన అంశాన్ని ఆలస్యం చేయకుండా బయటపెట్టేశాడు.

End of Preview.

Rest of the book can be read @ http://kinige.com/kbook.php?id=194

Related Posts:

మిసిమి మే 2011–సంపాదకీయం

 

ఇప్పుడు మిసిమి మాస పత్రిక ఈ పుస్తకం రూపంలో కినిగెపై లభిస్తుంది. వివరాలు ఇక్కడ http://kinige.com/kbook.php?id=171 

 

 

మిసిమి మే 2011 On Kinige

సంప్రదాయంలో బుద్ధ జయంతి మూడు ప్రత్యేకతలను సంతరించుకుంది. సిద్ధార్థుడు వైశాఖ పూర్ణిమనాడే జన్మించాడు. ముప్పది అయిదేండ్ల తర్వాత ఉరువెల (ఇప్పటి గయ)లో నేరంజనానది ప్రక్కన బోధివృక్ష ఛాయలో సంబోధి ప్రాప్తమయింది. ఎనబదిఏండ్లకు అదే దినాన కుసినార (ఇప్పటి ఉత్తరప్రదేశ్) వనంలో మహాపరినిర్వాణం చెందాడు. థేరవాద బౌద్ధం ప్రకారం – బుద్ధుడు 2555 సంవత్సరాల క్రితం నిర్వాణం చెందాడని విశ్వసిస్తారు. మహాయాన సంప్రదాయ ప్రకారం బుద్ధుని పరినిర్వాణం క్రీ.పూ. 483 నాటికి లెక్కించబడింది. భారతదేశంలో ప్రచారంలో వున్న మూడు కాలమాన లెక్కల పద్ధతుల్లో బౌద్ధశకం పురాతనమైనది. మిగిలిన రెండు శాలివాహన, విక్రమనామ శకాలు.

ఈ నెల మిసిమి బుద్ధ జయంతి ప్రత్యేకం.

బౌద్ధ సంబంధమైన అనేక విషయాలపై వ్యాసాలు అందిస్తున్నాం. ముఖ్యంగా తెలుగువారి జీవనంతో వేయిసంవత్సరాలపైగా పెనవేసుకుని పోయిన విశ్వాసంగా పేరొందినది బౌద్ధధర్మం. దురదృష్టవశాత్తు అనేక కారణాలవలన (అందులో బాబాసాహెబ్ అంబేద్కర్ ప్రామాణికంగా చూపినవి కొన్ని ఈ సంచికలోనే ఉన్నవి.) భారతదేశంలో బౌద్ధం క్షీణించి పొరుగుదేశాలకు వలస పోవలసి వచ్చింది. ఇందుకు దోహదం చేసినది – సాంఘీకంగా ప్రజలను కుల – వర్గాలుగా చీల్చిన శక్తులు మాత్రమే. ఈ ప్రమాణాలే ప్రజలను అస్పృశ్యులుగా, అంటరానివారిగా అణచి అవిద్యకు కారణమైనవి.

ఇప్పటికైనా మనం మేల్కొని ఈ అనైతికమైన మాయాజాలం నుంచి బైటపడి కులవిభజనల కుయుక్తులను అధిగమించి సాంఘీక పునర్వికాసం సాధించవలసి వుంది.

తెలుగునాట బౌద్ధధర్మ ప్రాశస్త్యాన్ని, చరిత్రను వీరనారాయణ రెడ్డి వ్యాసంలో విపులంగా వివరించారు.

ఆచార్య నరేంద్రదేవ్ వ్రాసిన ‘బౌద్ధధర్మ దర్శన్’ బృహద్గరంథాన్ని సవివరంగా సమీక్షించిన సంజీవదేవ్, బౌద్ధధర్మ చరిత్రను సంక్షిప్తంగా మన కళ్ళ ముందుంచారు.

‘త్రిరత్న వందనం’ మన కందించినవారు బొర్రా గోవర్ధన్. వీరి బౌద్ధ సాహిత్యానువాదాలు ఇటీవలనే వెలుగులోకి వస్తున్నాయి. ‘ధర్మచేతన’ కవిత – తియ్యగూర సీతారామి రెడ్డి ఎంతో ఆర్తితో వ్రాశారు.

బుద్ధఘోషుని ‘విపశ్యన – మనోవిశ్లేషణ’ ఫ్రాయిడ్ మనోవిజ్ఞానిక సిద్ధాంతాలకు, బౌద్ధములోని ధ్యాన ప్రక్రియలకు వున్న సంబంధాలను, ఇప్పటికీ అనుసరణీయమైన ప్రాధాన్యతను వివరిస్తోంది.

చంద్రశేఖర్, బుద్ధుని జీవితాన్ని నిశ్శబ్ద విప్లవంగా వర్ణించారు. భదంత ఆనంద కౌసల్యాయన్ – భారతదేశంలోని కులవ్యవస్థలను, సాంఘీక దురాచారాలను సహేతుకంగా గర్హించారు.

ఎన్నో వ్యాసాలు – లబ్ధ ప్రతిష్ఠులు వ్రాసినవే – చోటు లేకపోవటమనే ఒకే కారణంతో ప్రచురించలేక పోతున్నాం. వీలుకల్పించుకొని మునుముందు అందించగలమని మనవి చేస్తూ…

- సంపాదకులు

మిసిమి మే 2011 On Kinige

Related Posts:

పరిచయం (నండూరి రామమోహనరావు గారు 1964లో వేలుపిళ్ళై కథలకు)

వేలుపిళ్లై On Kinige

సి. రామచంద్రరావుగారి కథలంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అవి ఇంకా చాలామందికి ఇష్టం కావడానికి కనీసం ఒక శతాంశమైనా నేను కారణం కావడం నా కిప్పటికీ సంతోషం కలిగిస్తుంది.

రామచంద్రరావుగారిని చూస్తే కథలు రాసేవాడిలా, అందులోనూ తెలుగులో రాసేవాడిలా కనిపించరు. తెలుగు కథలు రాసేవారి కొక ప్రత్యేకమైన తరహా వుంటుందని నా ఉద్దేశం కాదు. అయినా, రామచంద్రరావుగారిలో కథా రచయితను చటుక్కున పోల్చుకోవడం కష్టం. తెలుగును, ఇంగ్లీషును కూడా ఇగ్లీషు యాసతో మాట్లాడే ఆయనను టెన్నిస్ ప్లేయరనో, ఏ టీ, కాఫీ ఎస్టేట్ల మేనేజరనో పరిచయం చేస్తే తేలిగ్గా నమ్మవచ్చు. నిజానికి ఆయన ఈ రెండూ కావడమే కాక, కథా రచయిత కూడా కావడం ఒక విశేషం.

ఈ కథలలో స్థలం తెలుగుదేశం కాదు; పాత్రలు, వాతావరణం తెలుగువికావు. అందుచేత వీటిలో తెలుగుదనం లోపించిందంటే నేనేమీ చెప్పలేను – తెలుగు వాతావరణం వుండటమే తెలుగు కథలకు గొప్పదనం కాదని తప్ప. ఈ కథావస్తువులన్నీ రచయిత తనకు తెలిసిన, పరిచితమైన జీవితంలో నుంచి ఏరుకుని, పరిశీలించి, భావనచేసి రాసినవే. అందుచేత, వీటిలో ఒక నిజాయితీ, ఒక వాస్తవికత వున్నాయి. కనుకనే, అవి సజీవంగా కదులుతున్నట్టు వుంటాయి; మనల్ని కదలిస్తాయి. ఈ గుణ విశేషం, వల్ల అవి నిస్సందేహంగా గొప్ప కథలే. అవి రాసినవాడు తెలుగువాడు కావడం మరొక విశేషం.

ఈ సంపుటిలో అన్నిటిలోకి నాకు నచ్చిన కథ ఏదంటే త్వరగా చెప్పలేను. అన్నీ అన్ని రకాలు; దేని వైచిత్రి దానిదే. ఒక్కొక్క దానిలో ఒక్కొక్క విధంగా మానవ స్వభావేన్మీలనం చేయడంవల్ల ఈ కథల వైవిధ్యం పఠితలను ఎంతైనా ఆకర్షిస్తుంది. అయినా నిగ్గతీసి అడిగితే, ఈ సంపుటిలోని రెండవ కథను, దానికంటే ముందుగా మొదటి కథను పేర్కొంటాను. మొదటికథ నాకు బాగా నచ్చడానికి కారణం వారపత్రిక పోటీలో మొదటి బహుమతి పొందినదని మాత్రమే కాదు. చదవండి, మీకే తెలుస్తుంది.

రామచంద్రరావుగారు తరుచుగా వ్రాయరు. ఒక కథకు, మరొక దానికి మధ్య చాలా వ్యవధి వుంటుంది. ఇవి మొదట్లో ఆంధ్ర వార పత్రికలో ప్రచురిత మవుతున్నప్పుడు మళ్ళీ ఆయన కథ ఎప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురు చూసే పాఠకులు పెక్కుమంది వుండేవారు. ఎప్పుడో బుద్ధి పుట్టినప్పుడు తోచినప్పుడు ఆయన కథ రాస్తారు. ఉద్యోగ విధులు అడ్డురావడం దీనికి ప్రధాన కారణం కాకపోవచ్చు. ఒకసారి అడిగితే ఆయన చెప్పినట్లు జ్ఞాపకం – మంచి కథావస్తువు దొరికేవరకు, దాని ఎత్తుగడనుంచి ముగింపు వరకు సంవిధానమంతా మనస్సులో స్పష్టంగా రూపు కట్టేవరకు తాను కథ రాయలేనని. ఇది నిజం కావచ్చు. కనుకనే, ఈ కథలలో ఇంత మంచి శిల్పం, వైవిధ్యం సాధించారేమో ననిపిస్తుంది. ఏమైనా, ఈ సంపుటిలోని కథలన్నీ నాలుగైదేళ్ళ క్రిందట రాసినవే. ఆ తరువాత ఆయన కథ రాసినట్టు నాకు జ్ఞాపకం లేదు.

ఎందుకు రాయడం లేదు సి.రా.రావు గారూ?

-నండూరి రామమోహనరావు

విజయవాడ,

14-12-64

వేలుపిళ్లై On Kinige

 

This eBook is now available on Kinige @ http://kinige.com/kbook.php?id=142

Related Posts:

పొగడపూలు (వేలుపిళ్ళై కథలకు ముళ్ళపూడి ముందు మాట)

వేలుపిళ్లై On Kinige

గొప్ప కథలు రాసిన టాప్‌టెన్ రచయితలలో మీకు చప్పున గుర్తొచ్చే ఒక్కపేరు చెప్పమని అడగ్గానే చాసోగారు ఠక్కున చెప్పిన పేరు సి. రామచంద్రరావు.

రాసికన్న వాసికే విలువనిచ్చే అమితమిత రచయితలలో చాసో తరువాత సి. రామచంద్రరావు గారినే చెప్పుకోవాలి.

యాభై అరవై యేళ్లలో సి. రామచంద్రరావుగారు రాసినవి తొమ్మిది కథలే!

నల్లతోలు, వేలుపిళ్లై, ఏనుగులరాయి, టెన్నిస్ టూర్నమెంటు, గాళిదేవరు, కంపెనీలీజ్… మైగాడ్! వేటికవే! ఇన్నేళ్ళయినా వాడిపోని పొగడపూలు, అపురూపాలు, ఆరనిదీపాలు.

ఇవి నిజాయితీ గల కథలు అన్నారు చాసోగారు.

రోజూ ఎన్నో కథలు చదువుతున్నా, కథలలో మునిగితేలుతున్నా మళ్ళీ ఈయన కథ ఎప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురుచూసేటంతటి అపురూప శిల్పాలు అన్నారు నండూరి రామమోహనరావు గారు.

ఆంధ్ర సచిత్ర వారపత్రికలో – ఆ గోల్డెన్ పీరియడ్‌లో నండూరివారి సరసన సహాయకుడిగా పనిచేసిన నేనూ, రావుగారి కథలకు బొమ్మలు వేసిన బాపూ ఈ కథలు చదివి త్రిల్లయిపోయేవాళ్ళం. చెప్పుకుని తల్చుకుని మురిసిపోయే వాళ్ళం…

కావ్యాల్లాంటి కథలు అన్నారు ఇంద్రగంటి శ్రీకాంతశర్మగారు.

అంతర్జాతీయ స్థాయిగల కథలు అన్నారు ఆదివిష్ణుగారు.

ఎన్నోయేళ్ళు – ఉహూ, ‘హూ – టీ’ ఎస్టేట్స్‌లో ఉన్నతాధికారిగా ఉన్న ఈ లాయర్ – మానేజర్- తెల్లదొరల – నల్లదొరల మధ్య హాయిగా విహరించారు. వెలుగునీడలు చూశారు. మనకు చూపించారు. టెన్నిస్ ఛాంపియన్‌గా ఎన్నో ట్రోఫీలు గెలిచారు. రావుగారి సోదరులందరూ టెన్నిస్ ఆటగాళ్ళే. ఒక సోదరుడి కొడుగు – వింబుల్డన్ ప్లేయర్ మహేష్ భూపతి.

రామచంద్రరావు గారు మనతో మాట్లాడేది తెలుగే అయినా టెలుగులా వినపడుతుంది. స్టయిలు హొయలు అంతా ఇంగ్లీషే. మాటా ఇంగ్లీషే. కాని మనసంతా తెలుగు. రామచక్కని తెలుగు. స్పష్టమైన ఖచ్చితమైన తెలుగు.

ఈ తెలుగు కథలకు పుట్టినిల్లు రావు గారి కలం అయినా చాలా కథలకు మెట్టినిల్లు తమిళనాడు! తమిళతంబీలు చాలమంది కనిపిస్తారు. అయినా వాళ్ళంతా మనవాళ్ళయిపోయి మనలో ఒకళ్ళయిపోతారు. అదీ రావుగారి శిల్పం – ప్రజ్ఞ!

ఇంగ్లీషు, తెలుగు, తమిళ పాత్రల చుట్టూ అల్లిన ఈ కథలు – ఏ దేశంలోనయినా రాణించే కథలు…. మాటల వెనక మనసులను ఎక్స్‌రే తీసి చూపించగల కథలు. అన్‌హెర్డ్ మెలోడీస్ ఆర్ స్వీటర్ స్టిల్ అన్నట్టు – ఆకుచాటుపిందెలా, మబ్బుచాటు వెన్నెలలా, నీడచాటు నీడలా – ఆయన కథలలో మాటచాటు మాటల అంతరంగ తరంగాలు – అపురూప శిల్పాలు.

గంగిగోవుపాలు గంటెడైనను చాలు అని వేమన్న అన్నా – ఈ గోవు మరిన్ని పాలు చేపాలని రావుగారిని కోరుకొందాం.

అంతవరకూ ఆయన రాసిన ఆ కాసినీ మేసిమేసి నెమరేసి ఆనందించుదాం…

-ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ.

వేలుపిళ్లై On Kinige

The eBook is now available on Kinige @ http://kinige.com/kbook.php?id=142

Related Posts:

మిసిమి ఏప్రిల్ 2011 సంపాదకీయం

మిసిమి – ఏప్రిల్ 2011 On Kinige

గడచిన దశాబ్దంలోని వివిధ సారస్వత ప్రక్రియల పరిశీలన చేయాలని సంకల్పించి రచయిత లెందరినో అడిగాము. మొదటగా కవిత్వధోరణులు గూర్చి తమ అమూల్యమైన పరిశీలనా వ్యాసాలను అందించిన వారు వేగుంట మోహనప్రసాద్. మొదటి భాగం ఈ నెల ప్రచురిస్తున్నాము.

‘నటరత్నాల’ను తెలుగువారికి అందించిన నటరత్నం మిక్కిలినేని అన్ని జానపద కళారూపాల సమాహారం! వారి నిష్క్రమణకు నివాళి.

తెలుగు పాఠకుల, ప్రేక్షకుల మనసుల్లో నవ్వుల జల్లులు కురిపించిన ముళ్ళపూడి వెంకటరమణ ‘కోతి కొమ్మచ్చి’ ఆటలో ఎటో వెళ్ళిపోయారు.

తన అనుభవాలను, ఆలోచనలతో రంగరించి, ఊహలతో రంగులద్ది సార్వజనీనత సాధించిన బషీర్ తన కథలను వినోద సమాసాలుగా పాఠకులకు అందించారు.

ఉగాది వచ్చింది, ఎన్నో సమస్యలతో. సమస్య లేకపోతే పరిష్కారమూ ఉండదు కదా! ఇల్లు వదినిల దగ్గరనుంచి మళ్ళీ ఇంటికి చేరేవరకు కనపడని శత్రువుతో పోరాటం సాగిస్తూ అలసిపోతున్న సగటుమనిషికి పండగ రోజే కాస్త ఊరట!

మే నెల సంచిక ‘బుద్ధ జయంతి’ ప్రత్యేకం. బౌద్ధతత్వాన్ని, సాహిత్యాన్ని ఆకళింపు జేసుకుని తెలుగులో సరళంగా తెలియజేయగలిగిన రచనలు ప్రచురిస్తామని తెలియజేస్తూ ఈ దిశగా రచనలు పంపవలసిందిగా ఆహ్వానిస్తున్నాము.

– సంపాదకులు మిసిమి – ఏప్రిల్ 2011 On Kinige

 

This wonderful magazine is now available for just 30Rs in Digital format on Kinige. Click on above thumbnail for more details.

Related Posts:

రవిశంకర్ కవితలు – అనంత భావలోకాలకు తెరిచిన ద్వారాలు – చేరా

వేసవి వాన On Kinige

అనంత భావలోకాలకు తెరిచిన ద్వారాలు – చేరా

……శబ్ధార్ధనిబద్ధమై చిత్త ద్రవీకారకమైన భాషా సంయోజన కవిత్వమని ఒక దృక్పథం చెబితే, మరో ధృక్పథం్రకారం కవిత్వానికి భాష వాహకమైనా కవిత్వం భాషాతీతంగా ఉంటుందని చెప్పుతుంది ఈనాటిెలుగు కవులలో ఇస్మాయిల్‌గారు రెండోవాదాన్ని ప్రచలితం చేస్తున్నారు. ఆయనకు భాష ముఖ్యం కాదు. భాషా సౌందర్యం కవిత్వంలో భాగం కాదు. కవిత్వం విశ్వసత్యాలను ఆవిష్కరించాలి. భాషతో నిర్మించిన పద్యం సత్య దర్శనానికి ఒక గవాక్షంలాంటిది. దీనికి ఆయన జెన్‌బుద్ధిజం నుంచి, జాపనీస్ హైకూలనుంచి సాక్ష్యం తెచ్చుకుంటారు. తెలుగులో రెండో మార్గంలో కవిత్వం రాస్తున్నవారు కొందరున్నారు. రకం కవులు జీవితంలో సంభవించే సాధరణ సంఘటనల నుంచి, కన్పించే దృశ్యాలనుంచి, ఎదురయ్యే అనుభవాలనుంచి తాత్త్విక సత్యాలను ఆవిష్కరిస్తారు. భాషాడంబరం ఉండదు. అతి పేలవమైన అలంకారాలు ఉండవు. శబ్దమాధుర్యం వగైరా అసలు పట్టించుకోరు. సాధారణ దృశ్యాలను సంఘటనలను మామూలు మాటలను ఉపయోగించి మన అనుభవాలను కెరలించే కవిత్వం రాస్తారు. ఆలోచించకుండా చదివితే ఇది కవిత్వమేనా అని అనుమానం కూడా వేస్తుంది. భావనా నేత్రాలు విప్పిన కొద్దీ కొత్త లోకాలకు తెరలు విచ్చుకుంటాయి

—–చేరాతలు 1993 మే 2, 9,. కవిత్వానుభవం, 2001, పే. 144-145

పదేళ్ళ కిందట విన్నకోట రవిశంకర్ కవితాసంకలనం “కుండీలో మర్రిచెట్టు” ను గురించి రాస్తూ అతన్ని అరుదైన కవిగా గుర్తిస్తూ ఈ పై మాటలు చెప్పాను.

రవిశంకర్ కవితా రచన ప్రారంభించి సుమారుగా రెండు దశాబ్దాలై ఉండవచ్చు. పదేళ్ళకొక సంపుటిని వెలువరిస్తున్నాడు. తెలుగులో ఏడాదికో రెండేళ్ళకో ఒక కవితా సంపుటిని వెలువరించక పోతే చాలా మంది కవులకు నిదురపట్టదు. ఇప్పటి కవితా సంపుటి నా ముందు మాట కోసం పంపి అప్పుడే రెండేళ్ళు అయింది. కాల గమనంలో తోచిన మార్పులు చేస్తూ మరొక ప్రతిని ఇటీవలే పంపాడు. ప్రచురణ కోసం ఆదుర్దాపడని ఈ కవిని చూస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. తన అనుభవాలను తన ఆలోచనలను వాటి ద్వారా తాను గుర్తించిన విశ్వసత్యాలను కవిత్వంలో ఆవిష్కరించాలనే తపనేకాని కవిత్వం ద్వారా ఏదో ఒక లాభం పొందుదామనే ఆశ ఇతనిలో కనిపించదు. అందుకే ఈ నాటి కవిలోకంలో రవిశంకర్ అరుదైన కవి.

ఈ పదేళ్ళలో రవిశంకర్ కవితా దృక్పథం మారలేదు. కవితా దృక్పథం మారని రవిశంకర్ రచనల్లో ఏమైనా గుర్తించదగిన మార్పులున్నాయా అని సహజంగానే ఎదురుచూస్తాము.

ఈ వ్యవధిలో అతని అనుభవాలు పెరిగాయి. ఆలోచనలు పెరిగాయి. కవితామార్గం విస్తరించింది. దానికొక కొండ గుర్తు ఇప్పటి కవితా ఖండికల పరిణామం పెరిగింది. “కుండీలో మర్రిచెట్టు” లో కవితా ఖండికలు తులనాత్మకంగా చెపితే మినీ కవితలకు కొంచెం సన్నిహితంగా ఉంటాయి. ఇప్పటి కవితా ఖండికలు తన అనుభవాలకు తగినట్లుగా పరిమాణం పెంచుకున్నట్లు కనిపిస్తాయి. అప్పటి కవితలను ఒక్కొక్కటే చదివిన తర్వాత అయ్యో అప్పుడే అయిపోయిందే అనిపించేది.

స్పష్టత కోసం ఇక్కడే ఒక విషయం చెప్పాలి. కవిత్వంలో క్లుప్తత సాధించదగిన గుణమే. అయితే నియత సంఖ్యాక పాదాలలోనే కవిత్వాన్ని కుదించాలనే నియమం పెట్టుకోనక్కర లేదు. తీసుకున్న వస్తువును బట్టి అది మినీ కవిత్వమో, మిడీకవిత్వమో, మాక్సీకవిత్వమో, దీర్ఘకావ్యమో అవుతుంది. కానీ ఫ్యాషన్ కోసం మినీ కవిత్వం, దీర్ఘకావ్యం రాయనక్కరలేదు. వస్తుగౌరవాన్ని బట్టి కవితారూప పరిమాణం ఉంటుంది. “వేసవి వాన” లో రవిశంకర్ కవిత్వం పరిమాణం పంచుకోవడం అవసరమైన పరిణామం.

ఇదిట్లా ఉంచి అనుభవ విస్తృతి గురించి కాసేపు మాట్లాడుకుందాము. రవిశంకర్‌కు “కుండీలో మర్రిచెట్టు” ప్రచురణానంతరం కొంత కాలానికి పెళ్ళి అయింది. తర్వాత కూతురు పుట్టింది. పిల్లలు తమ ఆటల పాటలతో తల్లిదండ్రులకు మురిపాన్ని కలిగించడం సహజం. అంతేగాక పిల్లలు అనేక విధాలుగా తమ పూర్వుల ఆకారాలను, చేష్టలను తలపింపచేస్తారు. ఇది ఒక జెనిటిక్ కంటిన్యుటీ. ఇందులో అనేక జన్యువుల సంక్లిష్ట సమాహారం మూలంగా పూర్వుల పోలికలు రకరకాలుగా కలిసిపోయి కనిపిస్తాయి. దీన్ని కవి గ్రహించి వ్యక్తీకరించిన తీరు ‘పోలికలు’ అనే కవితలో పలురకాల పరిణామాల్లో రకరకాల ఉత్ప్రేక్షలతో కనిపిస్తుంది. అంతంలో తాత్వికంగా ఇలా అంటాడు:

“వివరణ కందని దీని పెదవుల మీది చిరునవ్వు,

తమకు లభించిన ఈ కొనసాగింపుకి

వాళ్ళు తెలిపే అంగీకారం కావచ్చు.

మూసిన గుప్పట్లో దాచి ఉంచింది

విప్పి చెప్పలేని వాళ్ళ సందేశం కావచ్చు”.

శాస్త్ర సత్యాన్ని తాత్త్విక కవిత్వంగా మలచ గలిగిన నేర్పు ఈ కవికున్నట్లు ఈ రకపు కవితల ద్వారా మనం తెలుసుకోగలం.

జడపధార్థాలకు మానవత్వారోపణ మనోహరంగా చేయగల శక్తి ఈ కవికుంది. ‘వేసవి వానలో’-

“అగ్ని పర్వతం ఒకటి

హఠాత్తుగా మనసు మార్చుకొని,

మంచు కొండగా మారిపోయినట్టుగా ఉంది”

అని వేసవిలో కురిసిన వాన ఎండ తాపాన్ని మాయంచేసి చల్లదనాన్ని తెచ్చిన వైనాన్ని ఉత్ప్రేక్షించిన తీరు మనోహరంగా ఉంది. ప్రతి చిన్న సంఘటనను ఫిలాసఫైజ్ చేసే టెక్నిక్ ఒకటి ఈ కవికి బాగా పట్టుబడింది. ఇతని కళ్ళు చర్మ చక్షువులు కాదు. తాత్త్విక కిరణాల ఎక్సరే కళ్ళు. వస్తువుల సంఘటనల అంతస్తత్వాన్ని వెలికి తీసి చూపించే శక్తి ఇతని కళ్ళకు ఉంది అంటే ఇతని కవిత్వానికుంది. విమానాన్ని మొదటిసారి ఎక్కినప్పుడు ప్రతివారికి కొన్ని విచిత్రానుభవాలు కలుగుతాయి

భావుకుడైన కవికి అవి అలౌకికమే. ఆ అనుభవాన్ని ‘ఉడాన్’ అనే కవితలో ఆద్యంతం మనం గమనించవచ్చు. గాలిలో ఎగురుతున్నట్టు బాల్యంలో అందరూ కలలు కంటారు. ఆ బాల్యపు కలలన్నీ నిజమైనట్టుగా ఈ కవితలో అనుభూతి చెందుతాడు.

“అద్వైతం” అనే కవితలో భిన్నధృవాల ఏకత్వాన్ని స్వభావోక్తులతో చెబుతూ గడుసుగా అద్వైత భావాన్ని ప్రతిపాదిస్తాడు. ఈ కవితలో కూడా వాళ్ళ అమ్మాయి వస్తుంది. ఈ కవితంతా Oxymoron ను నిర్వహించిన తీరుకు మంచి ఉదాహరణ. కవితంతా ఉదాహరణీయమైనా మచ్చుకు ఒక భాగం:

“ఇది నేర్వటానికి, నేర్పటానికి మధ్య

తెలివికి, జ్ఞానానికి ఉన్నంత దూరం.

అన్నింటా మమ్మల్ని అనుకరిస్తూ,

తెలియకుండానే సర్వం నేరుస్తుంది.

మా అన్ని ప్రశ్నలకు ఒకే సమాధానమిచ్చి

అర్థం చేసుకోవటం మాకు నేర్పుతుంది.”

ఈ సంపుటిలో ప్రతి కవితలోనూ కవి తాత్త్వికపరిణతిని గుర్తించ గలుగుతాం. ‘గతచిత్రం’ అనే కవితలో గతాన్ని ఆగతాన్ని పోలుస్తూ రెంటిలోనూ మార్మికతను ప్రతిపాదిస్తాడు.

ఇతని కవిత్వమంతా చదివితే కవిత్వంలో చిక్కదనం తగ్గకుండానే వైశద్యం వైపు విస్తరించుతున్నట్లుగా గ్రహించ గలుగుతాము. అందుకే ఖండికల పరిమాణం తగినంతగా పెరిగింది. ఇతని కవిత్వాన్ని ఎన్నో విధాల వ్యాఖ్యానించవచ్చుగాని ఇతని కవిత్వం చదివే పాఠకునికి కావలసింది వ్యాఖ్యానం కాదు సాలోచన, సావధానం. ఏకాంతంగానూ మరొక తోడుతోనూ మనస్సును ప్రకృతికి సన్నిహితం చేసి చదివితే ఇతని కవిత్వం మనస్సుకు బాగాపడుతుంది. ఇందులో నేను ప్రయత్నించినది అందుకు దిశానిర్దేశం చెయ్యడమే. అక్కడక్కడ ప్రలోభపడి వ్యాఖ్యానించినా పాఠకుడికి దారి చూపించే ప్రయత్నంలో భాగంగానే.

“ఆఖరి క్షణం” అనే ఖండికలో ఈ క్రింది భాగం చదవండి

“రెండు ప్రపంచాల మధ్య

ఒకే బిందువుగా కుంచించుకుపోయిన సరిహద్దు రేఖ

రెండు కాల యవనికల్ని

గుండీలా కలిపి కుట్టిన ఏకైక సందర్భం.”

ఇది చదివితే నాయని సుబ్బారావు గారి మాతృగీతాల్లో ఈ క్రింది పద్యం గుర్తు వచ్చింది.

రెండు పొలిమేరలొకటైన రేఖ మీద

నేను నీ యొడియందున మేను మరచి

నిదుర పోదును. జోల పాడుదువు నీవు

చిచ్చుగొట్టుచు చీకటుల్ విచ్చు దనుక

ఈ రెంటి మధ్యన పోలిక ఉందని చెప్పటానికి వీటిని కోట్ చేయలేదు. కవితా నిర్వహణలో ఏ పోలికా లేదు. పోలికల్లా రెండు ప్రపంచాల మధ్య కనిపించని సరిహద్దును ఊహించడం వరకే. ఊహించిన తీరులు వేరు. సందర్బం భిన్నం. ఉన్నతంగా ఊహించగలిగిన ఇద్దరు కవుల సామర్థ్యం వీటిల్లో కనిపిస్తుంది. దీన్నే చాలాచోట్ల స్పూర్తి అనే భావన ద్వారా పూర్వం వివరించాను. కవికి పాఠకునికి మధ్యన ఇంత సేపుండటం న్యాయం కాదు. ఇంకా సమయం తీసుకోవడం నేరమవుతుంది.

ఈ రవిశంకర్ కవితలు అనంత భావలోకాలకు తెరచినద్వారాలు. ఆలస్యం చేయకుండా ప్రవేశించండి.

చేరా

జూన్ 2, 2002

వేసవి వాన On Kinige

Related Posts:

కుండీలో మర్రిచెట్టు (విన్నకోట రవిశంకర్) పరిచయం–ఇస్మాయిల్

విన్నకోట రవిశంకర్ రచించిన కవితా సంకలనం కుండీలో మర్రి చెట్టు పుస్తకానికి ఇస్మాయిల్ వ్రాసిన పరిచయం ఈ దిగువ చదవండి.

 

కుండీలో మర్రిచెట్టు On Kinige

పరిచయం

రవిశంకర్ ని నేను పదేళ్ళబట్టి ఎరుగుదును. అప్పట్లో అతను మా కాలేజీ విద్యార్థి. అప్పుడే ప్రారంభమైంది అతని అన్వేషణ. మనిషైన ప్రతి వాడిలోనూ కొద్దో గొప్పో ఈ తపన ఉంటుందనుకుంటాను. తనెవరు? తన అస్తిత్వం ఏమిటి? తన తాదాత్మ్యంఏమిటి? ఒకడు ఎవరూ సాధించలేనిది అనగా పర్వతాలెక్కడమో, సముద్రాన్ని ఈదడమో, కొత్త భూఖండాన్ని కనుక్కోవడమో, ఏదో చేసి తన్నుతాను కనుక్కుని మురిసిపోతాడు. మరొకడు పేకాటలోనో, తాగుడు లోనో మునకవేసి ఆ మసక లోతుల్లో తన కోసం తడుముకుంటాడు. ఇంకొకడు రాజ్యాన్నో, ధనాన్నో, అధికారాన్నో వశం చేసుకుని తన్నుతాను జయించాననుకుంటాడు. కవులూ కళా కారులైతే తమ అంతరంగాల్లోకి సొరంగాలు తవ్వుకుంటూ పోతారు. లోనికి తవ్వగా తవ్వగా తను తనకి తగలకపోతాడా?

ఈ పదేళ్ళనించీ రవిశంకర్ నీ, అతని ఆత్మావిష్కరణోద్యమాన్నీ గమనిస్తూనే వున్నాను. తన పద్యాల కోసం ఎంత లోతుగా తవ్వాడో? ఎందుకంటే, పద్యమంటే తనే. కవీ, కవిత్వం వేరుకాదు. కవితలో తప్పించి కవికి వేరే అస్తిత్వం లేదు. పద్యం రచించి దాన్ని అద్దంలా మెరుగుపెట్టాకే అందులో తన మొహం చూసుకుని గుర్తిస్తాడు కవి.

ప్రకృతిలో కూడా ఆత్మావిష్కారాన్ని దర్శిస్తాడు రవిశంకర్.

`ఏడాది పొడుగునా వేచి వేచి ఒక చెట్టు

ఒళ్ళంతా పువ్వులతో

తనను తాను తిరిగి పొందేవేళ’

(హోళీ)

సామాన్య మానవుడు కూడా అరుదైన ఆనందపు వేళల్లో ఆత్మసాక్షాత్కారం పొందుతాడని ఇతని నమ్మకం.

`పువ్వులా,

పక్షిలా,

రంగు ల్నాశ్రయించి,

రంగుల మంటల్లో ఆనందభస్మమై రూపుదాల్చి,

బహుశ మనిషి కూడా ఈ రోజు కాస్సేపు

తనను తాను తిరిగి చేరుకుంటాడు.

(హూళీ)

ఆనందభస్మాలే పూనుకోనక్కర్లేదు. ఫ్లూ జ్వరం కూడా, ఇతని సాక్ష్యం ప్రకారం, కవిత్వం లాగే మనల్ని ఏకాతంలో బంధించి, మనల్ని మనకు రుచి చూపిస్తుంది!

`మా నుంచి మేమే తప్పించుకు తిరిగే మాకు

ఈ రెండు రోజుల ఏకాంతంలో –

ఊహల్లో, ఆలోచనల్లో,

మా రూపాన్ని మళ్ళీ గుర్తుకుతెచ్చి,

మమ్మల్ని మాకు రుచి చూపిస్తుంది’

(ఫ్లూ)

జీవిత పుటల్ని చివరిదాకా తిరగవేసే ఆసక్తీ , నిజాయితీ, ధైర్యమూ రవిశంకర్ కున్నాయి. ఒకటి రెండు పుటలతో చాలించి, అదే విషయాన్ని అదే పదజాలంతో పునః పునః పునః పునర్నినదించే నినాదకవి కా డితను. ఎంత అనుభవ వైవిధ్య ముందో అంత ప్రగాఢతా ఉంది ఇతని కవిత్వానికి.

`స్త్రీ పాత్ర’ అనే కవిత ఒక వింత సత్యాన్ని అభివ్యక్తం చేస్తుంది. ఇది మనందరికీ అనుభవ వేద్యమైనా, ఎవరూ గుర్తించని గూఢ యథార్థం.

`అక్కడున్న అందరి మనసుల్లోని

దుఃఖాన్నీ

ఆవిష్కరించే బాధ్యతని

ఒక స్త్రీ నయనం వహిస్తుంది’.

స్త్రీ సమక్షంలేని పరిసరాలే వేరుగా వుంటాయి. శుష్కంగా, జీబుగా, చీకాకుగా. ఆడది తనున్నచోట తన చుట్టూ ఆర్ద్రత ప్రవేశపెడుతుంది. మగవాళ్ళ మనస్సుకి ఏంటినా వంటిది స్త్రీ. ఆమె లేని చోట పురుషప్రవర్తనే వేరుగా వుంటుంది. అందుకే, కొన్ని కఠిన, శుష్క జీవితాల గురించి తను రాసిన కథలకి హెమింగ్వే `MEN WITHOUT WOMEN’ అని పేరు పెట్టాడు. ఆ పరిస్థితి తలుచుకుంటేనే ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది.

ఇటువంటి అనుభవ అగాధాల్ని మామూలు కవులు ముట్ట లేరు. `సాగర్ శిల్పం’ అనే కవిత చూడండి. శిల్ప సుందరితో అంటాడు:

‘వేదన ప్రక్క నువ్వు; వైరాగ్యం ప్రక్క నువ్వు;

వెలిగే జ్ఞాపకం ప్రక్క నువ్వు

…………………………………………

జీవితంలో వైరుధ్యాలన్నిటికీ

నువ్వే సరైన భాష్యంలా అనిపిస్తావు.

నువ్వు మా జీవితపు విలువల పునాదుల్ని

తుదకంటా కదిలించే ప్రశ్నవి.’

కళకి ఇంత పర్యాప్తమైన నిర్వచనం ఎక్కడా నాకు తారసపడ లేదు. జీవితపు విలువలతోనే కదా కళకి ప్రమేయం. ఈ సత్యాన్ని ప్రవించడం కాదు ఈ కవిత చేసిన పని, ఇది మనకు అనుభూతమయేటట్లు చేసింది. అనగా, ఒక యథార్థాన్ని ఆలోచనా రూపంలో కాక అనుభవ రూపంలో మనకు ప్రసాదిం చింది. ఇదే కవిత్వసారం.

మానవత్వపు సారాంశాలైన జీవితానుభవాలతో స్పందించే కవితలు ఈ పుస్తకం నిండా వున్నాయి. పై నుదహరించినవి కాక ‘ కుండీలో మర్రిచెట్టు’, ‘రామప్ప సరస్సు’, ‘జ్ఞాపకం’, ‘నిద్రానుభవం’, ‘చలనచిత్రం’, ‘పాపమనసు’ వంటి విషా దంతో, ఆనందంతో, ఉత్సాహంతో, అనురాగంతో, పురాజ్ఞాపకాలతో మెరిసే, మండే, మిరుమిట్లు గొలిపే జీవితశకలాలెన్నో ఈ కవి మనకు సమర్పించాడు.

కవిత్వగడియారపు లోలకం ఆ చివరినించి ఈ చివరికి ఊగినట్లుందీ మధ్య. భావకవులు వాస్తవానుభవాల్ని విస్మరించి, ఆంతరంగికమైన అనుభూతుల్నీ, భావాల్నీ వ్యక్తీకరించటమే పనిగా పెట్టుకున్నారు. ఒకలాంటి పొగమంచు ఆవరించి నట్లుంటుంది వారి కవిత్వం. యథార్థదృశ్యాలు కనిపించవు. ఇప్పుడు లోలకం ఇటు మళ్ళాక, కవిత్వంలో అనుభూతి లోపించి, కవిత్వమంటే పదాలూ, ఆలోచనలూ తప్ప మరేంకాదు అనే అపోహ వ్యాపించినట్లుంది. లోలకాన్ని మళ్ళించినవాడు శ్రీశ్రీ. ఐతే, దాన్ని ఈ కొసకి తీసుకువచ్చినవాళ్ళు బైరాగి, ఆరుద్ర, అజంతా,మోహనప్రసాద్, శివారెడ్లు. కవిత్వమంటే మాటలు తప్ప మరేం కాదన్న అభిప్రాయం ఈ నాటి యువకవుల్లో పాతుకున్నట్లుంది. అనుభవమూ, అనుభూతీ, రెండూ సంయోజిస్తేనే కాని కవిత్వపు విద్యుత్ స్పులింగం పుట్టదనే గ్రహింపు చాలామంది కవులకు ఉన్నట్లు తోచదు. భావకవిత్వం పూర్తిగా ఆత్మాశ్రయమైతే, ప్రస్తుత కవిత్వం పూర్తిగా వస్త్వాశ్రయమైనదనవచ్చు. ఐతే, ఈ వస్తువుకూడా వాస్తవమైన జీవితానుభవం కాదు. దానికి నకిలీ ప్రతిగా నిలబడే వట్టి మాటలూ, ఆలోచనలూ, సిద్దాంతాలూ, నినాదాలూనూ.

రవిశంకర్ కవిత్వ నావ మాటల ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోదు. దానికి గమ్యముంది.

జీవితానుభవమూ, హృదయానుభూతీ – ఈ రెండు ధృవాల్నీ కలిపి కవిత్వ విద్యుచ్చక్తిని సృష్టించాడు కవీ, విద్యుత్ ఇంజనీరూ ఐన రవిశంకర్. ఇటువంటి కవులు అరుదుగా వుంటారు. ఇదింకా ఇతని మొదటి పుస్తకం.

22-11-1992

ఇస్మాయిల్

 

———————————-

ఈ పుస్తకం ఇప్పుడు కినిగెపై లభిస్తుంది.

 

కుండీలో మర్రిచెట్టు On Kinige

Related Posts:

మారుతున్న విలువల్ని తెలుగు కథ ప్రతిబింబిస్తోందా ? (వాసిరెడ్డి నవీన్)

కథ 2006 నుండి:

కథ 2006 On Kinige

సామాజిక అంశాలను అర్థం చేసుకోవడానికి సామాజిక, ఆర్థిక విషయాలపై చర్చ ఎంత అవసరమో, సాహిత్యాన్ని సరైనదారిలో నడపడానికి, దిశానిర్దేశానికి అర్థవంతమైన సాహితీ విమర్శ అంతే అవసరం. గత నాలుగైదు సంవత్సరాలుగా తెలుగులో వెలువడుతున్న కథాసాహిత్యాన్ని పరిశీలిస్తే సరైన విమర్శలేని లోపం కొట్టొచ్చినట్లు కనబడుతుంది. కథా రచనలో, నిర్మాణంలో అలసత్వం కనబడుతోంది. ఓ విమర్శకుడన్నట్లు చాలా కథలు సగం చెక్కిన శిల్పాలుగా, గొప్ప కథలు కావాల్సిన ఎన్నో కథలు కేవలం మంచి కథలుగా మాత్రమే మిగిలిపోతున్నాయి. ఈ విషయంపై సరైన చర్చ లేకపోవటం, ఒకవేళ అలాంటి చర్చ ఏదో ఒక రూపంలో మొదలైనా అది ప్రక్కదారి పట్టడం కథా సాహిత్యానికి, దాని ఎదుగుదలకూ ఆటంకంగా తయారైంది.

మన సమాజంలో ఇవాళ ఎన్నో విషయాలు చర్చకు వస్తున్నాయి. సామాజిక చిత్రం మారిపోతుంది. ప్రతి అంశాన్నీ ఆర్థిక విషయాలు శాసిస్తున్నాయి నూతన ఆర్థిక విధానాలు ప్రారంభమై గ్లొబలైజేషన్ దిశగా సమాజం పరుగులు పెట్టడంతో వస్తున్న విపరీత పరిణామాలను మనం ప్రత్యక్ష్యంగా చూస్తూనే ఉన్నాం. గత పదేళ్ళ క్రితం ఉన్న అస్పష్టత, అయోమయం, అర్థంగానితనం ఇప్పుడేమీ లేదు. ఇప్పుడంతా నలుపు తెలుపుల్లో స్పష్టంగా ఒక వికృత సమాజం మన కళ్ళ ముందు నిలబడి ఉంది.

ఈ పెను మార్పులన్నీ మానవ జీవితాల్లోకి ఇంకిపోయి – మానవ విలువల స్వరూప స్వభావాలను సమూలంగా మార్చివేస్తున్నాయి. వ్యవస్థీకృత విలువల పునాదులు కదిలి పోతున్నాయి. ఈ మార్పులు మనల్ని ఎటువైపు నడిపిస్తాయో అర్థం కాకుండా ఉంది. ఈ దశలో అనేక కొత్త అంశాలు, కొత్త విషయాలు, సంబంధాలు కథా వస్తువులుగా తెరమీద కొచ్చాయి. వాటిని అందిపుచ్చుకోవడంలో, వాటిని కథలుగా మలచటంలో మన కథా రచయితలు నైపుణ్యాన్ని, పరిణితిని చూపలేకపోతున్నారు.

గ్లోబలైజేషన్‌కి వ్యతిరేకంగా భారతదేశంలోని ఏ రాష్ట్రంలోనూ జరగనంత చర్చ, ఉద్యమాలు మన రాష్ట్రంలో జరిగాయి. గ్లోబలైజేషన్ ప్రక్రియ ఆగలేదు గాని దాని ఫలితాల పట్ల ఒక అవగాహనని ఈ ఉద్యమాలు ఇవ్వగలిగాయనే అనుకొంటున్నాను. తీరా దాని పరిణామాలు తీవ్రరూపం దాల్చాక, అవి మానవ సంబంధాలను, విలువలను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేసే స్థాయికి వెళ్ళాక ఈ విషయంపై మన కథకులెందుకో లోతుల్లోకి వెళ్ళలేకపోతున్నారు.

ఉదాహరణకి భూమినే తీసుకొందాం. దానికి రెక్కలొచ్చాయి. ఎక్కడెక్కడికో ఎగిరి పోతోంది. త్వరితగతిన అనేక చేతులు మారి చివరికి మల్టీనేషనల్ కంపెనీలు, కార్పొరేట్ సంస్థల చేతుల్లోకి వెళ్ళిపోతోంది. ఈ ప్రక్రియ రాజధాని హైదరాబాద్ పరిసర ప్రాంతాల్లోనే కాదు, చిన్నపాటి పట్టణ ప్రాంతాల్లోనూ వేగవంతం అయింది. ఈ క్రమంలో భూమి విలువలలో వచ్చిన అనూహ్యమైన పెరుగుదలను మన సమాజపు మానవ సంబంధాలు తట్టుకోగలవా? భూమి ఇంక ఎంతమాత్రమూ పంటలు పండించే క్షేత్రం కాదు. కోట్లు కుమ్మరించగలిగే సాధనం కూడా. పోనీ ఈ ఫలితాలు అందరికీ అందుతున్నాయా అంటే అదీ లేదు. అతి తక్కువ ధరకు చేతులు మారిపోయి కోట్ల విలువను సంతరించుకొనే ఈ మాయ అంత తేలిగ్గా అర్థం కాదు. ఒకవేళ ఈ అనూహ్య సంపద సామాన్యుల చేతి కొచ్చినా దాని వెన్నంటి వచ్చే కృతకమైన విలువలు, విశృంఖల భావనలు, అనుమానాలు, ఆరాటాలు, హత్యలు, ఆత్మహత్యలు… ఇలా బహు ముఖాలుగా విస్తరించిన సమాజపు వికృత స్వరూపం ఇంకా మన కథల్లోకి రావటమే లేదు.

గతంలో ఉన్న అస్పస్టత ఇప్పుడు లేదు. మారుతున్న కాలానికి అనుగుణంగా కథా వస్తువుని ఎంచుకొని తదనుగుణమైన శైలిలో కథారచన కొనసాగాలి. కథారచన, ఆ మాట కొస్తే సాహితీసృజన ఎప్పుడూ ఆషామాషీ వ్యవహారం కాదు. మనల్ని శోధించుకొని అంతరంగం నండి తన్నుకు రావాలి.

***

ఈ సంకలనంలోని 13 కథలను ఈ నేపథ్యంలో పరిశీలించినప్పుడు అనేక విషయాలు ఇంకా స్పష్టంగా అర్థమవుతాయి.

మారుతున్న విలువల్ని సందర్భాలను కొత్తకోణం నుంచి పరిశీలించిన గేటెడ్ కమ్యూనిటీ, మా నాన్న నేను మా అబ్బాయి, యూ… టర్న్ కథల వంటివి ఇంకా విస్తృతస్థాయిలో రావలిసిన అవసరం ఉంది. అత్యంత సున్నితమైన విషయాలను నేర్పుగా చెప్పిన కథలివి. విలువల మధ్య అంతరాలు, తరాల మధ్య అంతరాలుగా పైకి కనబడినా వాటి నేపథ్యం మాత్రం మారిన సామాజిక స్థితిగతులే. పోగుపడుతున్న సంపద తెచ్చే అశాంతికి, వితరణశీలతకి ఉన్న సంబంధం కొంచెం ఆశ్చర్యం అనిపించవచ్చు… కానీ వాస్తవం కదా!

మారిన సమీకరణాలు, పల్లెల్ని సైతం విడవకుండా ఆవరించినా ఇంకా సజీవ సంబంధాలు కొనసాగడానికి కారణం. ఈ దేశ సంస్కృతి, ఇక్కడ పోరాట సంప్రదాయం కారణం. అందుకే ఊడల్లేన్ని మర్రి కథలో చెల్లవ్వకు ఓ ఆసరా దొరికింది. కుటుంబాల పట్ల ఎంత శతృత్వమున్నా మూగజీవాలను సైతం ఆప్యాయంగానే చూడగలిగారు (మాయిముంత). యవనిక కథలో నేపథ్యం మారిందే తప్ప విషయం అదే. మారిన విలువలు మనుషులను దూరంగా ఉంచినా ఇంకా తడి ఇంకిపోని మానవ హృదయం ఒకటి ఆవిష్కృతమయిందీ కథలో.

అయితే ఈ సంప్రదాయాన్ని ఇలా నిలుపుకోవడానికి ఎన్ని పోరాటాలు చేయాలో మరెంత వేదనను భరించాలో? ఇది భవిష్యత్తు తేల్చాల్సిన సమస్య.

గ్లోబలైజేషన్ దేశానికి, రాష్ట్రానికి ఎన్ని పెట్టుబడులను, ఎన్ని మల్టీనేషనల్ కంపెనీలను తెచ్చింది, ఎంత వ్యాపారాభివృద్ధి జరిగిందీ గణాంకాలతో సహా లెక్కలు వేసి చెప్పగలం కానీ అత్మహత్యల సంస్కృతిని ఈ స్థాయిలో తెచ్చింది అన్న విషయం మాత్రం అలవోకగా మర్చిపోతాం. వందలాది అత్మహత్యలు మన కంటికి సామాన్యంగా కనబడతాయి. ఎన్ని కుటుంబాలు రోడ్ల పాలైనాయో. ఎంతమంది ఉసుళ్ళలాగా ఎరవేసి వేటాడబడ్డారో (వేట)! ఎలా ఆత్మహత్యలు చేసుకున్న వాళ్ళంతా ఒకచోటా మాట్లాడుకోగలిగితే (ఆత్మలు వాలిన చెట్టు) ఎన్నెన్ని సామాజిక కోణాలు ఆవిష్కృతమౌతాయో కదా !

ఎన్ని ప్రభుత్వాలు మారినా, గ్లోబల్ పెట్టుబడులు దేశంలోకి వరదగా వచ్చినా కొన్ని ప్రాంతాల్లో తీవ్రంగా ఉన్న ఫ్లొరైడ్ సమస్యను ఎందుకు పరిష్కరించలేకపోయాయి? మరే దేశంలోనయినా ఈ వికృతమైన అశ్రద్ధ సాధ్యమేనా? (జీవచ్ఛవాలు).

ఈ సంకలనంలో వస్తురీత్యా, శిల్పరీత్యా విలక్షణమైన రెండేసి కథలు ఉన్నాయి.

పురాణ చారిత్రిక గాథల్ని కొత్త కోణం నుండి దర్శించడం కథగా మలచటం తెలుగు సాహిత్యానికి కొత్తకాదు కానీ, ఈ సంకలనంలోని మృణ్మయనాదం కథలో సీత,అహల్యల సంభాషణ అనేక కొత్త విషయాలను చర్చకు తెస్తుంది. తెలుగులో బౌద్ద జాతక కథలను తిరిగి చెప్పడం దాదాపుగా లేదనే చెప్పాలి. ఆనాటి వాతావరణాన్ని ఆసరా చేసుకొని నేడు హింస, అహింస గురించి చర్చించడమే ఈ కథ (జాతక కథ) లోని ప్రత్యేకత.

అతడు… నేను.., లోయ చివరి రహస్యం కథ మళ్ళీ త్రిపురను గుర్తు చేస్తుంది. ఈ మధ్య కాలంలో ఇటువంటి అబ్సర్డ్ కథలు ఎవరూ పెద్దగా రాసినట్లు లేదు. రచయిత కొత్తవాడైనా ఒడుపుగా కథ చెప్పటంలో, మానవ మస్తిష్కంలో సుడులు తిరిగే ఆలోచనలను సమన్వయం చేయడంలో విజయం సాధించినట్లే. అతను, అతనిలాంటి మరొకడు కథ 20 ఏళ్ళు మనల్ని వెనక్కి తెసుకెళ్ళి,ఆ రాజకీయ వాతావరణాన్ని కళ్ళముందు నిలబెట్టడంతో పాటు ఇప్పటి అవకాశవాద విద్యార్ధి రాయకీయాలను, వాటిని నడిపే శక్తుల మోసపూరిత తత్వాన్ని విలక్షణశైలిలో చిత్రించింది.

***

చివరిగా ఒక ప్రశ్న,మారిన సామాజిక విలువల్ని , మానవ సంబంధాల్ని సమగ్రంగానూ, కళాత్మకంగానూ తెలుగు కథ చిత్రించగలుగుతోందా?

9 ఏప్రిల్ 2006 ,హైదరాబాద్

Read Complete Katha 2006 eBook on Kinige @ http://kinige.com/kbook.php?id=119

కథ 2006 On Kinige

Related Posts: