జీవన కల్లోల దృశ్యాల చిత్రకారుడు

గాంధీని చూసినవాడు అనే పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య కథలో బోట్స్వానా నుంచి తాతగారి గ్రామానికి అన్నాచెల్లెళ్లు ఇద్దరూ వస్తారు. అది ఎన్నికల సమయం కూడా, ఆ సందర్భంలో వాళ్ళు ఆ గ్రామంలోని ఎన్నికల నిర్వహణ తీరుతెన్నులకు విస్తుపోతారు. వాళ్ళు “విన్నదాన్నిబట్టి, చదివినదాన్ని బట్టి ఇక్కడ బహుశా ప్రపంచంలో ఎక్కడ లేనంత గొప్పగా ప్రజాస్వామ్యం ఎన్నికల పద్దతి అమల్లో ఉంది… కాని ఆచరణలో జరుగుతున్నది ఏమిటి?… ఈ దేశం ఎంత గొప్పది…. ఇక్కడ ఎన్ని పుణ్యనదులు, ఎన్ని ఎడారులు… ఎంత దాక్షిణ్యం…ఎంత క్రౌర్యం… ఎంతజ్ఞానం… ఎంత అజ్ఞానం… ఎన్ని నీళ్ళు… ఎంత నీళ్ళకరువు… ఎన్ని కులాలెన్ని, మతాలు ఎన్ని గుడులెన్ని, గోపురాలెన్ని, క్షేత్రాలుఎన్ని, పూజాగృహాలెన్ని, పూజావిధానాలుఎన్ని, ఎంత ఐశ్వర్యం ఎంత ఆకలి! ఎందరెందరు మఠాధిపతులెన్ని ఆరాధన పద్దతులు… ఎన్ని భాషలు… ఎంత నిశ్శబ్దం… ఎంత వైవిధ్యం… మళ్ళీ ఎంత ఏకత్వం! ఆలోచిస్తూవుంటే ఆశ్చర్యమనిపించింది. ఒకప్పటిచప్పన్నారు దేశాలు, మరొకప్పటి ఐదువందల పైచిలుకున్నా పెద్దరాజ్యాలన్నీ కలిపి అప్పటి దారి పుణ్యమాఅని ఏకఖంతమై భాసిల్లింది ఈ భూమి!”

ఈ కథలో డ్రాయింగ్ మాస్టారు గొప్ప ఆశావాది. ఆయన అన్నా, చెల్లెళ్ళకు చెప్పింది: “ఈ దేశం తీరే అంత! ఎంత శాంతి ఉందో అంత అశాంత ఉంది. ఎంత సంతృప్తి ఉందో అంత అసంతృప్తి ఉంది. ఎంత జీవకారుణ్యం ఉందో అంత కర్కశత్వమూ ఉంది. ఎన్ని రంగుల చర్మాలున్నాయో అంత ఐకమత్యమూ ఉంది. ఈ వ్యవస్థకు యాభై ఏళ్ళ వయస్సు వచ్చింది. ఇక ఇప్పుడే ప్రమాదమూరాదు. బాలారిష్టాలన్నీ దాటాయనే అనుకోవచ్చు. వ్యక్తులవల్ల లోలోపల మురికి, అమానుషత్వం, కల్తీ, అవినీతి, లంచగొండితనం, బాంబుల సంస్కృతీ అన్నీ ఉంటాయి. ఇవన్నీ పైపొరలు… సముద్రంలో పైపై రొదలాగా! లోపల అంతా ప్రశాంతతే!”-

డ్రాయింగు మాస్టారు లాగే పెద్దిభోట్ల సుబ్బరామయ్య పై పొరల్ని చూశాడు. సముద్రంలో పైపై రొదలాగా ప్రశాంతతనూ చూశాడు. రెండూ ఇష్టమే. అయితే ఒక భావుకుడిగా, ఒక సామాజిక అనుభవజ్ఞుడిగా సామాజిక పరివర్తనను గమనిస్తూ అంతః సంఘర్షణకులోనై ఒక సృజనాత్మక జీవిగా లోలోపల పొరలపైకి కూడా దృష్టిసారించాడు. ప్రశాంతత వెనుక ఉన్న జీవన సంఘర్షణను గమనించాడు. ఆయనను ఏకఖంతంగా బాసిల్లిన ఈ భూమి ఆశ్చర్యానికీ లోనుచేసింది. జీవితంలోని అశాంతీ, అసంతృప్తీ, కర్కశత్వమూ, వ్యక్తుల లోలోపల మురికీ, అమానుషత్వమూ, కల్తీ, అవినీతీ, లంచగొండితనము, బాంబుల సంస్కృతీ, కలచివేశాయి. స్వాతంత్ర్యానంతరం లిక్కరుగాంధీల పుట్టుక దిగ్ర్బాంతికీ, కోపానికీ గురిచేశాయి.

దాదాపు అయిదు దశాబ్దాలుగా కథలురాస్తున్న పెద్దిభోట్ల కథారంగస్థలం గుంటూరు, విజయవాడ చుట్టు పక్క పరిసరాలే. మధ్యతరగతి, కింది మధ్యతరగతి మనుషులు, పేదలు-కడుపేదలు, జీవితంలో కాట్లాడి పైకెగబాకుతూ పోతున్న కొత్తతరం ధనికులు- వీళ్ళు ఆయన కథలో పాత్రలు, ఎండా, వానా, మబ్బులు, నేపథ్యంలో ఒక విషాద బీభత్సవాతావరణంలో చాలా కథలు నడుస్తాయి. అంతర్లీనంగా జీవన విషాదం పరచుకొని ఉంటుంది. సామాన్యుడి దుస్థితిలోని సామాన్యుడిలాగా అడపాదడపా కంఠస్వరంలో వ్యంగ్యం తొంగిచూస్తూ ఉంటుంది. ఇది విషాద జనిత వ్యంగ్యం. సమాజంలోని క్షైణ్యత పట్ల ధర్మాగ్రహంతో కూడిన వ్యంగ్యం.

పెద్దిభోట్ల నాల్గవతరం కథకుడు. స్వాతంత్ర్యానంతరం వచ్చిన సామాజిక మార్పును, పరివర్తనను అనుభవించిన వాడు. దిగజారిపోతున్న ఆర్థికస్థితిగతుల్ని, పట్టణీకరణ అమానవీయ పరిస్థితుల్ని గమనించిన పెద్దిభోట్ల బడుగుజీవుల బతుకు బాధల్ని విన్నంత కన్నంత అక్షరీకరించాడు. పట్టణీకరణ నిజమైన అభివృద్దికి చిహ్నంకాదు. పట్టణీకరణ క్రమంలోని అధోజగత్తు విస్తరణ, చీకటి నేర సామ్రాజ్య వికాసం, సనాతన వృత్తుల్లోనివారు కూడా క్రూరవాణిజ్య సంస్కృతి ముందు మోకరిల్లేస్థితి, విషమయవస్తు సంస్కృతి- కథకుడిగా పెద్దిభొట్లను కలిచివేసిన అంశాలు. అయితే పెద్దిభొట్ల రచయితగా నిరాశావాది కాదు. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే విమర్శనాత్మక వాస్తవికవాది.

సుబ్బరామయ్య నాకు దాదాపు నాల్గు దశాబ్దాలకుపైగా మిత్రుడు. మంచి మాటకారి, ప్రగతిశీలవాది, అభ్యుదయరచయితల ఉద్యమంలో సాన్నిహిత్యం కలవాడు. అభ్యుదయ వాదిగా శ్రోతలమనస్సులను ఆకట్టుకునే సాత్వికోద్వేగ ఉపన్యాసకుడు. పరిచయస్తులకు ఆయన ముఖంలో, మాటల్లో ఉత్సాహమే కన్పిస్తుంది. మదిలో నింపుకున్న వ్యధకన్పించదు.

ఒక సీరియస్ కథకుడిగా తెలుగు కథానికా సాహిత్యంలో సుబ్బరామయ్యది ఒక ప్రత్యేక ముద్ర. సమాజంలో ఎందరో సాధారణంగా గమనించని విభిన్న జీవన పార్శ్వాలను ఒక అనుకంపతో ఆవిష్కరించిన కథా సృజనకారుడు. కథన కౌశలానికి నిదర్శనం.

- కేతు విశ్వనాథ రెడ్డి

స్థలం: హైదరాబాద్

తేది: 12, జూలై, 2010
పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య కథలు – 2 On Kinige

Visit now to rent/buy eBook http://kinige.com/kbook.php?id=191

Related Posts:

సలీం ఈ పుస్తకాలు 30 శాతం తగ్గింపు ధరకు

సలీం, ఆధునిక తెలుగు సాహిత్యంలో పేరెన్నిక గన్న రచయిత, ప్రతిష్టాత్మక సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు విజేత (2005), ఆంధ్ర ప్రదేశ్ ప్రభుత్వం నుండి భాషా పురష్కారం (2003) గ్రహీత. ఇతని రచనల్లో ఆరు ఇప్పుడు కినిగె పై అందుబాటులో ఉన్నాయి. అంతే కాకుండా ఈ పుస్తకాలన్నీ కొనండి 30 శాతం తగ్గింపు పొందండి!!

పుస్తకాలు
1. వెండి మేఘం
2. కాంచన మృగం
3. కాలుతున్న పూలతోట
4. రాణిగారి కథలు
5. రూపాయి చెట్టు
6. ఒంటరి శరీరం

సలీం ఈ పుస్తకాలు 30 శాతం తగ్గింపు ధరకు On Kinige

Related Posts:

అసిధార–కస్తూరి మురళికృష్ణ–మునుజూపు

ముందుమాట

భారతీయ సమాజంలో అనేక అపోహలు, సందిగ్ధాలు నెలకొని ఉన్నాయి. బోలెడన్ని సమస్యలున్నాయి. ముఖ్యంగా జాతి ఆత్మగౌరవం, ఆత్మవిశ్వాసంలేక తనదన్న ప్రతీదాన్నీ చులకన భావంతో చూస్తూ, పరాయి దాన్ని చూసి నూన్యతా భావానికి గురవుతోంది. ‘మనం గొప్పవాళ్ళం. మన సంస్కృతి గొప్పది,’ అన్న వారు దూషణలకు గురవుతున్నారు. మన జాతి ఔన్నత్యాన్ని తెలపాలనుకునేవారు ఛాందసులవుతున్నారు. మనం గతంలోని పొరపాట్లును చూసి సిగ్గుతో తలవంచుకుని, ఒకరిపై ఒకరు ద్వేష భావాలు పెంచుకుని విధ్వంసం సృష్టించుకుని మనల్ని మనమే నాశనం చేసుకునేందుకు ఉవ్విళ్ళూరుతున్నాం. అంతేకానీ, ప్రపంచంలోని ప్రతి సమాజంలో అసమానతలున్నాయని గ్రహించి, మన దేశంలోని పరిస్థితులను విశ్లేషించి, వాటిని తొలగించి నూతన సమాజాన్ని నిర్మించుకుందామన్న ఆలోచన అంటరానిదౌతోంది. పూర్వీకుల భుజాలపై నిలిచి ఇంకా ముందుకు చూడవచ్చని పాశ్చాత్యులంటూంటే, మేరు శిఖర సమానులైన పూర్వీకులను వదిలి మరుగుజ్జులమై పోతున్నాం. ఇందుకు ప్రధానకారణం వ్యక్తికి వ్యక్తిత్వాన్నిచ్చి, తనపట్ల, తన పూర్వీకులపట్ల, తన సమాజంపట్ల విశ్వాసాన్ని పెంచవలసిన విద్యా విధానంలో విద్య అదృశ్యమై, ‘చదువు’మాత్రం మిగలటం. విశ్వనాథ వారి మాటల్లో చెప్పాలంటే “బ్రిటీషు వాడు నాటిన బహు విష వృక్షములలో విద్యా విధాన విష వృక్షమొకటి” ఆ విష వృక్ష ఫలితాలు మనం అనుభవిస్తున్నాం. ఆలోచనలు లేని యువత ఆకర్షణకూ ప్రేమకూ తేడా తెలియక జీవితాలను నాశనం చేసుకుంటోంది. వీచికలకు మరీచికలకు భేదం తెలియలేక మరీచికలనే వీచికలనుకుని వెంటపడి జీవితాలను దఃఖమయం చేసుకుంటోంది. రాజకీయం, వ్యక్తుల వ్యక్తిగతస్వార్థం పరిస్థితి నిలాగే కొనసాగిస్తూ దేశాన్ని నిర్వీర్యం చేస్తోంది. వ్యక్తిత్వం లేని ఈ విద్యా విధానంలో లోపాలు, దోషాలు ప్రతివారూ గ్రహించినా, అనేక రాజకీయాలవల్ల అదే కొనసాగుతూ వస్తోంది. ‘ముషిణిపళ్ళు[1] తినుటకు అలవాటుపడిన జాతి తినుచున్నది, బ్రతుకుచున్నది. విషములో పుట్టిన పురుగు తినియే బ్రతుకును.’ అలా కొనసాగుతూ వస్తున్న విద్యా విధానంలోని దోషాలను, తద్వారా నెలకొన్న అపోహలు, సందిగ్ధాలను, వాటికి నేను నిజమని నమ్మిన పరిష్కారాలను ‘అసిధార’ నవలలో చూపించే ప్రయత్నం చేశాను. ఈ నవల మీ ముందు ఉంది. దీని నిగ్గు తేలి తాను రాసిన ప్రతి రచన అద్భుతమే అనుకుంటాడు రచయిత. అతడిని భూమికి తేవాల్సిన బాధ్యత పాఠకులది.

జాగృతిలో సీరియల్‌గా వస్తున్న సమయంలో నవలపై అభిప్రాయాలు నిర్మొహమాటంగా చెప్పి, ఆదరించిన పాఠకులందరికీ కృతజ్ఞతాభివందనాలు. నవలా రచనలో స్వేచ్ఛనిచ్చిన జాగృతి సంపాదకుడు వి. రామ్మోహనరావుగారికి సర్వదా కృతజ్ఞుడనై ఉంటాను. నవలా రచనకు ప్రేరణ నిచ్చింది శరత్ రచన ‘విప్రదాసు.’ నవల రచనకు దిశ నిచ్చాయి విశ్వనాథవారి రచనలు. గతంలో నవలా రచనతో రచయిత పనిపూర్తయిపోయేది. రచన బాగుంటే సమాజమే దాన్ని ఆదరించేది. కానీ ఇప్పుడు కాల్పనిక రచనల పరిస్థితి క్లిష్టంగా ఉంది. తన రచనను బ్రతికించుకోవాల్సిన బాధ్యత, పాఠకులకు అందిచాల్సిన బాధ్యత రచయితపైనే ఉంటోంది. ఈ నవలను చదివి “సమాజంలోని ప్రతి యువతీ యువకుడు చదువవలసిన రచనను ఇలా ఇంట్లో మూట కట్టి అటకమీద పడేస్తారా?” అని నవల ప్రచురణకు నన్ను ముందుకు తోసింది నా శ్రీమతి పద్మ. ‘డబ్బు…’ అని నేనే నీళ్ళు నముల్తూంటే “అప్పోసొప్పో చేసి పిల్లల భవిష్యత్తుకోసం పాటు పడమా? మీ రచనలూ మన పిల్లలే” అని నన్ను కార్యోన్ముఖుడిని చేసింది పద్మ. నా చేయి పట్టుకుని దారి చూపించింది మిత్రుడు గుడిపాటి. నా సందేహాలను, భయాలను ఓపికగా తీరుస్తూ, పుస్తకం వెలువడటంలో అన్నీ దగ్గరుండి చూసుకుంది ఆయనే. భవిష్యత్తులోకూడా మా మైత్రి ఇలాగే కొనసాగాలని ఆశిస్తున్నాను.

ఈ నవలను ఇతర రచనల్లాగే అమ్మకు, నాన్నగారికి, గురుతుల్యులు విశ్వనాథ సత్యనారాయణగారికి అంకితమిస్తున్నాను. వారి ఆశీస్సులతో మరిన్ని సమాజోపయోగకరమైన రచనలు చేసి, రచయితగా నా బాధ్యత సక్రమంగా నిర్వహించగలనని ఆశిస్తున్నాను.

‘అసిధార’ నవలను చదివి, దీనిపై నిర్మొహమాటంగా అభిప్రాయాలను తెలియపరచాలని పాఠకులను కోరుతున్నాను.

అసిధార

 

వందేమాతరం, వందేమాతరం

సుజలాం, సుఫలాం

మలయజ శీతలాం సస్యశ్యామలాం, మాతరం

వందేమాతరం

ఒక సన్నని వాయు వీచిక సముద్ర ఉపరితలాన్ని స్పృశించగానే ఓ చిన్న అల కదిలినట్టు, మాతృమూర్తి అనురాగ పూరిత స్పర్శ స్మరణకు రాగానే స్పందించి, పులకరించే శిశువు హృదయపు కదలికలా, వివేకానంద హృదయం స్పందించింది.

ఎన్నిమార్లు విన్నా ప్రతీసారి తనువులోని అణువణువూ పులకరిస్తుంది. సముద్రంలోని అలలు అనంత కాలం నుండీ వస్తున్నా ప్రతీసారి, ప్రతి అలా నవ్యమే అయినట్టు, ప్రతీసారి ఈ ప్రార్థన వివేకానందలో వినూత్న సంచలనాలను కలిగిస్తూంటుంది.

శుభ్రజోత్స్న పులకిత యామినీమ్

ఫుల్లకు సుమిత ద్రుమదళ శోభినీమ్

సుహాసినీమ్, సుమధుర భాషిణీమ్

సుఖదామ్ వరదామ్ మాతరమ్

వందేమాతరమ్, వందేమాతరమ్

మాతృమూర్తిని ప్రకృతిలో దర్శించి, ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని మాతృమూర్తిలో వీక్షించి, మాతృమూర్తే ప్రకృతిగా, ప్రకృతే మాతృమూర్తిగా దర్శించి, స్పందించిన కవి హృదయలోతుల్లో జనించిన భావగానం ఇది.

చిత్తశుద్ధితో, క్రమశిక్షణగా, రాగం చెడకుండా, ప్రతి పదంలోని భావాన్ని అనుభవిస్తూ ప్రార్థన చేస్తున్న విద్యార్థినీ విద్యార్థులు తరగల నురగలలో తళతళలాడే సూర్య కిరణాలతో చేసిన హారంలో వెలిగే మణుల్లా ఉన్నారు.

కోటి కోటి కంఠ కలకల నినాద కరాళె

కోటి కోటి భుజైధృత ఖరవాలె

బహుబల ధారిణీమ్, నమామి తారిణీమ్

రిపుదళ వారిణీమ్, మాతరమ్

వివేకానంద కళ్లు చెమర్చాయి.

అవును, ఇక్కడ దేనికీ లోటు లేదు. మానవ శక్తి వుంది. మేధా శక్తి ఉంది. ప్రకృతి సంపద ఉంది. అయినా తామెందుకు బలహీనంగా ఉన్నాము?

ఏరకంగా, ఈ దేశం, ఈ జాతి, ఈ సంఘం బలహీనంగా తయారయింది? కోటి కోటి బలమైన బాహువులు ఆయుధాలు ధరించి నీకు రక్షణగా ఉన్నప్పుడు నీవు అబలవెలా అవుతావమ్మా?

తుమి విద్య తుమి హృది తుమి మర్మ

త్వంహి ప్రాణః శరీరె

బాహుతే తుమి మాశక్తి, హృదయ

తుమి మా భక్తి

తోమారయి ప్రతిమా గుడి మందిరే,

మందిరే మాతరమ్!

ఎంత అద్భుతమైన భావం!

మాతృమూర్తే మాతృభూమి. ఈ భూమిలో పండిన పంట ప్రజలు. ఈ ప్రజల విద్య ధర్మం, మర్మం, హృదయం, ప్రాణం, దేహం సర్వం మాతృమూర్తే, ఏనాడైతే మాతృభూమిని గౌరవించటం మానేస్తారో, తమ స్వీయ ధర్మం తిరస్కరిస్తారో, ఆనాడే ఈ ప్రజలు దిక్కులేనివారై నిర్వీర్యులైపోతారు.

విద్యార్ధులు ఉచ్ఛస్వరంలో పాడుతున్నారు.

వారందరికీ కళ్ళల్లో ఉద్వేగం, ఉత్సాహం, భక్తిభావనతో మిళితమై కనిపిస్తోంది. ప్రతి విద్యార్థిలో మాతృదర్శణమౌతున్న పవిత్ర భావన కనిపిస్తోంది.

త్వంహి దుర్గా దశ ప్రహరణ ధారిణీ

కమలా కమల దళ విహారిణీ

వాణీ విద్యాదాయినీ

నమామిత్వాం, నమామి

కమలామ్, అమలామ్, అతులామ్,

సుజలామ్, సుఫలామ్, మాతరమ్

వివేకానంద శరీరం గగుర్పొడిచింది.

శబ్దాలకెంత శక్తి ఉంది!

పాటలోని పదాలు కలిగించిన ధ్వని తరంగాలు, గాలిని స్పందింపజేస్తూ, చెవుల ద్వారా హృదయలోతుల్లో ప్రవేశించి కలిగించిన స్పందనలు సృష్టించిన ఒక రూపం మనో నేత్రం ముందు కదలాడుతోంది.

మాతృమూర్తి దుర్గాదేవి రూపంలో కనుల ముందు సాక్షాత్కరించింది.

విద్యార్థినీ, విద్యార్థుల మిశ్రమ స్వరాలు కోటికోటి కంఠ కలకల నాదాలలా ప్రతి ధ్వనిస్తున్నాయి.

మాతృమూర్తిలో ధాత్రిని, ప్రకృతిని, జగజ్జననిని, దర్శించి, స్పర్శించి, స్మరించగలిగిన ఈ మానవులు ఎంత అదృష్టవంతులు!

ఈ సంస్కృతి ఎంత గొప్పది!

ఈ భావన ఎంత అమోఘం!

అగాధం! అమేయం!

శ్యామలామ్, సరళామ్, సుస్మితామ్, భూషితామ్

ధరణీమ్, భరణీమ్, మాతరమ్ వందేమాతరమ్!

అప్రయత్నంగా వివేకానంద కళ్లు మూతపడ్డాయి.

వివేకానందనే కాదు, ప్రార్థన నాలాపిస్తున్న ప్రతి వ్యక్తి కళ్ళూ అశృపూరితాలై, భక్తి భావంతో మూతపడ్డాయి.

మూసిన కళ్ళ ముందు మహాద్భుతమైన భావం ఆకారం దాల్చి దర్శనమిస్తోంది.

ఆ అద్భుత దృశ్యాన్ని ప్రకృతి సైతం తన నేత్రంతో దర్శించి స్పందించినట్టు చిరు గాలి వీచింది. కరతాళనం చేస్తున్నట్టు ఆకులు గలగలలాడాయి. ఆకాశం నుండి భూమిపై రాలుతున్న సూర్యకిరణాలు, ఆకాశం ఆనందంతో కురిపిస్తున్న వెలుతురు కిరణాల వర్షంలా తోచాయి.

ప్రార్థన పూర్తయ్యాక విద్యార్థులు క్రమశిక్షణగా తమ తమ నిర్ణీత తరగతులకు వెళ్ళసాగారు. ఇంతలో దూరంగా ఏవో కేకలు, అరుపులు ఆ ప్రశాంతతను భంగం చేస్తూ వినిపించాయి. వివేకానంద దృష్టి ఆ వైపుకు మళ్లింది.

పూర్ణయ్య పరిగెత్తుకు వచ్చాడు. ‘తలుపు బయట ఏవేవో నినాదాలు చేస్తూ గుంపులు గుంపులుగా నిలబడ్డారండి’ చెప్పాడు వివేకానందతో. వివేకానంద భృకుటి ముడిపడింది.

‘ఏమిటీ విషయం?’ అడిగాడు.

ఇంతలో తలుపు తోసుకుని దశరథ రామయ్య రావటం కనిపించింది.

వివేకానందకు విషయం అర్థమయింది.

‘దశరథ రామయ్యను నా గదిలోకి పంపించు’ అని వడివడిగా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు వివేకానంద.

చుట్టూ చూస్తూ నడుస్తున్న దశరథ రామయ్యకు ఎదురుగా వచ్చి నిలబడ్డాడు పూర్ణయ్య. ‘బాబుగారు తమరిని గదిలోకి రమ్మన్నారు’ చెప్పాడు.

మందార విరగ బూసింది. అశోక వృక్షాలు ఆకాశాన్నంటుతున్నాయి. కొబ్బరికాయలు బాగున్నాయి. అనుకుంటున్న దశరథ రామయ్య ‘ఏ లోకం నుంచి ఊడిపడ్డాడు వీడు?’ అన్నట్టు పూర్ణయ్యవైపు చూశాడు.

పూర్ణయ్య మళ్ళీ చెప్పాడు.

దశరథ రామయ్య పూర్ణయ్యవైపు తిరస్కారంగా చూసి రెండడుగులు ముందుకేశాడు. అయితే వరసగా తోటలోకి వెళ్తున్న విద్యార్థినీ, విద్యార్థులు అడ్డు రావటంతో ఆగాడు.

‘ప్రొద్దున్నే తోటలోకి వెళ్తున్నారు, వీళ్ళకి క్లాసుల్లేవా?’ పూర్ణయ్యను అడిగాడు.

‘వాళ్ళు తరగతులకే వెళ్తున్నారయ్యా’ చెప్పాడు పూర్ణయ్య.

‘అక్కడ తరగతులెక్కడున్నాయి. అన్నీ చెట్లు పుట్టలే అయితే?’ చిరాగ్గా అన్నాడు దశరథ రామయ్య.

‘అవే తరగతులయ్యా, పైన విశాలమైన ఆకాశం కప్పు, చెట్టు…చేమలు’ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్న పూర్ణయ్య మాటలకు అడ్డొచ్చాడు దశరథ రామయ్య.

‘బాగానే ఉంది. స్కూలుని ఇలా తగలబెడుతున్నారని తెలిసే వచ్చాను’ అన్నాడు పైకి. లోపల ‘వివేకానంద పైత్యం అందరికీ వంట పడుతున్నట్టుంది’ అనుకుంటూ లోపలకు వెళ్ళాడు.

వివేకానంద గదిలో అడుగు పెట్టబోతూ, గది బయట పెద్దగా రాసివున్న వాక్యాలను చదివాడు.

‘ప్రకృతి గురువు. ప్రకృతి ఒడి పాఠశాల. ప్రపంచమే చదువు. విశ్వమే విజ్ఞానం. మనసే గురువు. మనసే ప్రకృతి.

చదివి, పక్కకు తిరిగి తుపుక్కున ఉమ్మేసి ‘పిచ్చి’ అని గొణుక్కుంటూ లోపలకు అడుగుపెట్టాడు.

దశరథ రామయ్య లోపలకు రాగానే వివేకానంద లేచి నుంచుని నమస్కారం పెట్టి కుర్చీ చూపించాడు.

‘వినయానికి లోపం లేదు’ అనుకుంటూ కూర్చున్నాడు దశరథ రామయ్య.

‘గాయత్రి బాగుందా?’ అడిగాడు వివేకానంద.

గాయత్రి వివేకానంద అక్క. ఆమెను దశరథ రామయ్య కొడుకు పెళ్ళిచేసుకున్నాడు.

‘ఊఁ’ అన్నాడు దశరథ రామయ్య.

ఆయనకు మామూలు మాటలు మాట్లాడే ఉద్దేశ్యం లేదని గ్రహించి మౌనంగా ఉండిపోయాడు వివేకానంద.

‘ఏమిటీ స్కూలుని సర్వనాశనం చేస్తున్నావు?’ గద్దించినట్టు అడిగాడు దశరథ రామయ్య. వివేకానంద మౌనంగా వున్నాడు.

‘విద్యా భారతి’ పాఠశాలను వివేకానంద పూర్వీకులు స్థాపించారు. ఆ పాఠశాలను ఒక సాంప్రదాయం ప్రకారం, ఒక పద్దతి ప్రకారం నడిపిస్తూ వచ్చారు. మొత్తం రాష్ట్రంలో విద్యా భారతి పాఠశాల ఉత్తమ విద్యాబోధనకు పేరు పొందింది. అయితే వివేకానంద, అతని తమ్ముడు రామకృష్ణ ఇంకా పసి వయసులో ఉండగానే వారి తండ్రి మరణించటంతో పాఠశాలనెవరు నడపాలన్నది సమస్యగా మారింది. వివేకానంద తల్లి సరోజినమ్మ అన్నయ్య దశరథ రామయ్య పాఠశాల బాధ్యతలు చెల్లెలి పేరుమీద చేపట్టటంతో ఆ సమస్య తాత్కాలికంగా పరిష్కారమయింది.

కానీ దశరథ రామయ్య పక్కా వ్యాపారి. వివేకానంద కుటుంబానికున్న ఆదర్శాలు, ఉత్తమ ఆలోచనలు, ఉన్నత లక్ష్యాలు అతనికి లేవు. దాంతో నెమ్మదిగా తరతరాలుగా వస్తున్న పద్దతులను ఒక్కటొక్కటిగా మార్చి తనకు లాభకారిగా తోచిన పద్దతులను ప్రవేశపెట్టసాగాడు. వివేకానంద, రామకృష్ణలు పట్టణంలో చదువుకోవటంతో, సరోజినమ్మ అన్నయ్యను ధైర్యంగా వ్యతిరేకించలేకపోవటంతో దశరథ రామయ్యకు అడ్డుపెట్టేవారు లేకపోయారు. దాదాపుగా ఇరవై ఏళ్ళు ఆప్రతిహతంగా ఆయన హయాం సాగటంతో పాఠశాల రూపురేఖలు మారిపోయాయి. ‘విద్యా భారతి’ పేరు తప్ప దాన్లో పాతది అన్నదేదీ మిగలలేదు.

దశరథ రామయ్య పాఠశాల పేరుని మార్చాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆవిషయంలో సరోజినమ్మ గట్టి పట్టు పట్టటంతో ఆయన ఆటలు సాగలేదు. ‘ఈ కాలంలో నలంద, విద్యా భారతి లాంటి పేర్లు పెడితే పిల్లలు రారమ్మా. ఏదో ఓ సెయింట్ పేరుండాలి. కనీసం సెయింట్ సిద్దార్థ అని పెట్టినా పర్లేదు’ అని చెల్లెలిని బ్రతిమిలాడాడు. కానీ ఫలితం లేకపోవటంతో ‘పేరులో ఏముందిలే’ అనుకుని ఊరుకున్నాడు.

వివేకానంద, రామకృష్ణులు చదువులు పూర్తిచేసి అక్కడే వుండి పల్లెకు వచ్చేందుకు ఇష్టపడరని, అందువల్ల పాఠశాల తన ఆదీనంలోనే ఉంటుందని భావించిన దశరథ రామయ్య, వివేకానంద చదువు పూర్తి కాగానే పాఠశాలను తాను నడిపిస్తానని పల్లెకు రావటంతో దెబ్బతిన్నాడు.

ఏవేవో మాటలు చెప్పి వివేకానందని పట్నానికి పంపాలని ప్రయత్నించాడు. అన్నీ విని మౌనంగా నవ్వి తన పని తాను చేసుకుంటూ పోయాడు వివేకానంద.

చట్ట ప్రకారం వివేకానందకు అప్పగించటం తప్ప వేరే మార్గం తోచలేదు దశరథ రామయ్యకు. వివేకానంద యువకుడు, అనుభవ శూన్యుడు, తన సహాయం అభ్యర్థించక తప్పదనుకున్న దశరథ రామయ్య ధీమా, వివేకానంద తన సహాయం అడగటం అటుంచి,దశరథ రామయ్యకు పాఠశాల వ్యవహారాల్లో ఎటువంటి అధికారం లేకుండా చేయటంతో దెబ్బతింది. అంతేకాదు ఒకటొకటిగా వివేకానంద, దశరథ రామయ్య ప్రవేశపెట్టిన పద్ధతులన్నింటినీ తొలగించటం ఆయనకు కొరుకుడు పడటంలేదు. బంగారు గుడ్లు పెట్టె బాతు గొంతు నులిమి చంపుతున్నట్టు బాధ పడసాగాడాయన.

‘వివేకానంద అనుభవ శూన్యత వల్ల పాఠశాలను చెడగొడుతున్నాడ’ని ప్రచారం ప్రారంభించాడు. ఆ ఊళ్ళో తనకున్న పరపతిని ఉపయోగించి వివేకానంద ప్రతి పనికి అడ్డుపడసాగాడు. ప్రతి చిన్న విషయానికి ఏదో ఒక గొడవ చేస్తూనే ఉన్నాడు. కానీ వివేకానంద ఓర్పుగా, నేర్పుతో సమస్యలను అణగద్రొక్కి పెద్ద గొడవ కాకుండా చూస్తున్నాడు.

అందుకే ‘పాఠశాలను నాశనం చేస్తున్నావ’ని ఆయన ఆరోపించినా వివేకానంద మౌనంగా ఉన్నాడు. తనపై నిందారోపణకు వివేకానంద స్పందించక పోవటంతో దశరథ రామయ్య మళ్ళీ తనే అన్నాడు.

‘నేనెంతో కష్టపడి స్కూలుని ఓ పద్దతిలో నడిపిస్తే నువ్వు మళ్ళీ పద్దతులన్నీ మార్చేస్తున్నావు’ వివేకానంద మౌనంగా ఉన్నాడు.

‘అదిగో ఆ బయట గోల చేస్తున్నారు. వాళ్ళకేం సమాధానం చెప్తావో చెప్పు’ చిరాగ్గా అన్నాడు దశరథ రామయ్య. వివేకానంద మౌనంగా ఉన్న కొద్దీ ఆయనకు చిరాకు పెరిగిపోతూంటుంది. మనం అన్న మాటకు ఎదుటి వ్యక్తి స్పందిస్తే మనం దానికి తగ్గట్టు ప్రతి స్పందించవచ్చు. మనం ఏమన్నా ఎదుటి వ్యక్తి కదలకపోతే మనకూ ఏమనాలో తోచదు. వివేకానందతో దశరథ రామయ్యకదే సమస్య. పైగా వివేకానంద ఒక్కమాట వ్యతిరేకంగా మాట్లాడడు. దేనికీ నోరిప్పడు. కానీ తను చేసేది మౌనంగా చేస్తూంటాడు.

వివేకానంద ఎంత సేపటికీ ‘వాళ్ళ గోల ఏమిటి?’ అని అడగక పోవటంతో, దశరథ రామయ్య మళ్ళీ తనే చెప్పసాగాడు. ‘నువ్వేమిటి అందరికీ సంస్కృతం నేర్పుతున్నావట? వేదాలు ఉపనిషత్తులు చెప్తానంటున్నావట! సంస్కృతం ఇప్పుడెవరికి కావాలి? సంస్కృతం నేర్పి ఏం సాధిస్తావు? వేదాలు, ఉపనిషత్తులు ఎవరు చదువుతారు? చదివి ఏ ఉద్యోగానికి వెళ్తారు? ఇంజనీరింగా ఎలా చేస్తారు? కంప్యూటర్ ఎలా నేర్చుకుంటారు? డాక్టర్లు ఎలాగవుతారు? ఒకప్పుడు అవిచదివితేనే పండితుడు. ఇప్పుడవి చదివితే పనికిరానివాడు. ఎందుకు మన స్కూలునిలా పనికిరాకుండా చేస్తున్నావు?’ వివేకానంద చిరునవ్వు నవ్వాడు.

దశరథ రామయ్య ఒళ్ళు మండిపోయింది. ‘వందేమాతరం పాట పాడిస్తున్నావట, అది మతపరమైన పాట. దానివల్ల ఇతర మతస్థుల సెంటిమెంట్లు దెబ్బతింటాయి. అదిగో మాకు వేదకాలం వద్దు. ఆధునిక యుగం కావాలి మన ‘అభ్యుదయ యువ సంఘం’ సభ్యుల గోలచేస్తున్నారు. ఏం సమాధానం చెప్తావు వాళ్ళకు?’ దబాయించి అడిగాడు దశరథ రామయ్య.

సమాధానంగా వివేకానంద నవ్వాడు.

‘ఇది నవ్వులాట కాదు, వచ్చేవారం ఆకాశంగారు వస్తున్నారట. ఆయన వస్తే ఈ యువకులకు ఆర్భాటానికి అంతు ఉండదు. అప్పుడు చూద్దాం నువ్వెలా నవ్వగలవో?’

వివేకానంద ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఎందుకంటే సమస్యను సృష్టించిన దశరథ రామయ్యనే సమస్యకు పరిష్కారం కూడా చెప్తాడని వివేకానందకు తెలుసు. ఆ పరిష్కారంతో అతనికి ఏదో లాభం ఉండి తీరుతుందనీ వివేకానందకు తెలుసు. ఎందుకంటే ఆ లాభం కోరే దశరథ రామయ్య ఈ సమస్యను సృష్టించి ఉంటాడు.

వివేకానంద ఏమీ అనకపోవటంతో దశరథ రామయ్య మళ్ళా తనే అన్నాడు. ‘చూడబ్బాయ్ ఎంతకాదన్నా మనం బంధువులం. రక్తసంబంధీకులం. వాళ్ళు ఆవేశంతో ఏవేవో చేస్తామంటూ ఎగుర్తూంటే ఏదో పెద్దవాడిని కనుక, ఊళ్ళో ఇంకా నన్ను పెద్దవాడిగా భావించి గౌరవిస్తుంటారు కనక, నేను నీతో మాట్లాడి ఒప్పిస్తానని నచ్చ చెప్పి వచ్చాను. మీ ఇంటికి పెద్దదిక్కుగానే కాదు ఈ ఊరికి పెద్దగా కూడా చెప్తున్నాను. వివేకానందా, నీ పద్దతులు కొన్ని మార్చుకోవాలోయ్’ అని ఆగాడు దశరథ రామయ్య. ‘ఏమిటా పద్దతులు?’ అని వివేకానంద అడుగుతాడేమోనని ఆగాడు.

వివేకానంద ఏకాగ్రతతో ఆయనవైపు చూస్తున్నాడు తప్ప మాట్లాడలేదు. కాస్సేపు ఎదురు చూసి మళ్ళీ దశరథ రామయ్య తనే అన్నాడు. “నలుగురితో పాటు నారాయణ అనాలి కాని ఊరి దారొకటి, నాదారి నాది అన్నట్టు ఉండకూడదు. ఏదో చిన్నవాడివి నీకేం తెలీదు, అనుభవం వస్తూంటే అన్నీ తనే తెలుసుకుంటాడని నేను నచ్చ చెప్తాను. ఎంతైనా మనది రక్తసంబంధం’ అని లేచాడు దశరథ రామయ్య.

‘అసలు విషయం ఇప్పుడు చెప్తాడు’ అనుకుంటూ లేచి నిలబడ్డాడు వివేకానంద.

‘మరి నేను వస్తాను. ఇవాళ వాళ్ళను గేటు దగ్గిరే ఆపాను. కానీ ఆకాశంగారు వచ్చిన తరువాత ఏమౌతుందో నేను చెప్పలేను. మన ఊరిలో గొడవలు మనలో మనం తేల్చుకుంటేనే మంచిది. ఆలోచించుకో’ అంటూ తలుపు దగ్గర వరకూ వెళ్ళి ఏదో గుర్తుకు వచ్చినట్టు ఆగి వెనక్కు తిరిగాడు. వివేకానంద చిరునవ్వు నవ్వాడు.

‘ఆ మరచిపోయాను. నువ్వు తెలుగు, సంస్కృతం చెప్పగలిగే వ్యక్తి కావాలని ప్రకటన ఇచ్చావట, నిజమేనా?’

‘నిజమే’ అన్నాడు వివేకానంద.

‘ముత్యాలు రాలాయి’ అని పెద్దగా నవ్వి పేపరులో ప్రకటన ఇచ్చే ముందు నాకో మాట చెప్పవచ్చు కదా! అయినా ఇప్పుడూ మించిపోయిందేమీలేదు, నాకు తెలిసిన అబ్బాయి ఉన్నాడు. రంగనాధం అని, మన వాడే మనకు బాగా కావలసినవాడు. ఇంటర్య్వూలు ఆరంభమయ్యే సమయానికి వస్తాడు. కాస్త చూడు. రంగనాథం ఈ అభ్యుదయ సంఘం వాడే. దాంతో మనకు గొడవలు కూడా తగ్గుతాయి. వివేకానంద ముఖంలోకి పరీక్షగా చూస్తూ అన్నాడు దశరథ రామయ్య.

కానీ వివేకానంద ముఖంలో ఎటువంటి భావాలు ఆయనకు కనిపించలేదు. ‘పంపించండి చూద్దాం’ అన్నాడు మెల్లగా వివేకానంద.

‘చూద్దాం కాదు చేద్దాం అనాలి’ అంటూ బయటికి వెళ్ళిపోయాడు దశరథ రామయ్య.

ఆయన వెళ్ళిన తరువాత కాస్సేపటికి బయట అరుపులు కేకలు తగ్గిపోయాయి. వివేకానంద అలాగే మౌనంగా ఆలోచిస్తూ కూచుండి పోయాడు.

తనీ గురుతర బాధ్యతను నిర్వర్తించగలడా.

ఒక వ్యక్తి తాను నమ్మిన సత్యాన్ని ఆచరణలో పెట్టటం ఇంత కష్టమా? సత్యాన్ని గ్రహించేందుకు వ్యక్తులు ఇంతగా ప్రతిఘటిస్తారా? ఇది ఇంకా ఆరంభమే, రానురాను తానింకా ఎంత ప్రతిఘటనను ఎదుర్కోవాల్సి ఉంటుందో? అప్పుడు తెలుస్తుంది తనవారెవరో, తానెవరో!

‘నాన్నగారూ సరైన బాటలో ప్రయాణించగలిగిన శక్తిని నాకు ఇవ్వండి. అమ్మా నువ్వే నా శక్తివి’

ఆలోచిస్తూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు వివేకానంద.

‘ఇదొక యుద్ధం. ఇది ప్రత్యక్షయుద్ధం కాదు. ఈ యుద్ధంలో రక్తపాతాలుండవు. వ్యక్తుల ప్రాణాలు కోల్పోవటం ఉండదు. ఇది ఒక సంస్కృతికి మరో సంస్కృతికి మధ్య జరిగే యుద్ధం. ప్రతి దేశానికీ ఓ ప్రత్యేకమైన శక్తి ఉంటుంది. ఆ దేశ సంస్కృతి ఆదేశ శక్తి. మరో దేశం తన సంస్కృతిని ఆ దేశంలో ప్రవేశపెట్టాలని ప్రయత్నిస్తుంది. అప్పుడా రెండు దేశాల శక్తుల మధ్య జరిగే యుద్ధం రక్తపాత రహిత సాంస్కృతిక సమరం.

మనది భారత శక్తి. అద్భుతమైన ఆలోచనలకు ప్రతి రూపం. మన సంస్కృతి పాలన మన ధర్మం. స్వధర్మ పాలనను మించిన కర్తవ్యం మరొకటి లేదు. మన దేశ శక్తిని పరాయి పాలన బలహీనం చేసింది. మనం మన సంస్కృతిని మరిచిపోతున్నాం. మనకు తెలియకుండానే మనం మనకు దూరమౌతున్నాం. ఇది ఒక సంవత్సరంలో, ఒక రోజులో జరిగిన పనికాదు. కొన్ని తరాలుగా ఒక్కో అడుగు మన సంస్కృతికి మనం దూరం అవుతున్నాం. మన ధర్మాన్ని మనం త్యజిస్తున్నాం. అది మరణం కన్నా ఘోరం. జీవచ్ఛవాల వంటి స్థితికి చేరుకుంటున్నాం.

ఈ దేశంపై గౌరవమున్న ప్రతి వ్యక్తి. ఈ ధర్మాన్ని అభిమానించే ప్రతి పౌరుడూ ఈ సంస్కృతిని సజీవం చేసేందుకు తన శాయశక్తులా కృషిచేయాలి. అంతకు మించి వ్యక్తి జీవితానికి మరో పరమార్థం లేదు. ప్రస్తుత సమయంలో భౌతిక పోరాటాలలో సాధించే విజయం కన్నా ఈ మానసిక పోరాటంలో విజయం సాధించటం ముఖ్యం. ఈ ధర్మమే మన దేశానికి ఆత్మగౌరవం, ఆత్మవిశ్వాసం. ‘ఈ దేశ ప్రజల ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచి, ప్రజల ఆత్మగౌరవాన్ని నిలపటం కన్నా పవిత్రమైన పని మరొకటి లేదు.’ విశ్వనాథ శర్మ గారి మాటలు వివేకానంద చెవుల్లో ప్రతి ధ్వనిస్తున్నాయి.

‘నేను పని సమర్థవంతంగా నిర్వహించగలనా గురువుగారూ’ అనుకున్నాడు వివేకానంద మనసులో.

‘ఏమండీ, ఇంటర్వ్యూకి అందరూ వచ్చారు’ పూర్ణయ్య అనటంతో ఉలిక్కి పడ్డాడు వివేకానంద.

‘ఆ ఉన్న పేర్లతో పాటు రంగనాథం అన్న పేరును కూడా చేర్చి వరుసగా ఒకరొకరిని పంపించండి’ అన్నాడు వివేకానంద.

కుర్చీలో వెనక్కి వాలి మొదటి అభ్యర్థి కోసం ఎదురు చూడసాగాడు వివేకానంద. ఇంటర్వ్యూలంటేనే వివేకానందకు నచ్చవు. ఒక పది నిముషాలు మనిషితో మాట్లాడి, అతని ఆలోచనలను, తెలివిని, జీవితం పట్ల దృక్పథాన్ని సరిగ్గా అంచనా వేయటం, ఏవో కొన్ని సందర్భాల్లో తప్ప సాధ్య కాదు. ఒక జీవిత కాలం కలిసి బ్రతికినా ఓ వ్యక్తి గురించి సంపూర్ణంగా తెలుసని చెప్పటం కష్టం. అటువంటిది పది నిముషాల్లో, అయిదు ప్రశ్నలతో వ్యక్తి వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్ణయించటం ఎలా? బయట కనిపించే వ్యక్తికి, లోపల నివశించే వ్యక్తికి మధ్య ఉన్న తేడాను గ్రహించటం ఎలా?

‘మే ఐ కమిన్ సర్’ అంటూ ఓ యువకుడు లోపలికి ప్రవేశించాడు. వివేకానంద దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి ఆ వ్యక్తిని పరిశీలనగా చూస్తూ ‘కూచోండి’ అన్నాడు, ఇంటర్వ్యూని ఆరంభించేందుకు సిద్దమౌతూ.

***

‘ఏమండీ, రంగనాథం గారిని పంపించమంటారా? ఆయనకు ముఖ్యమైన పనులు ఇంకా ఏవో ఉన్నాయట’ చెప్పాడు పూర్ణయ్య లోపలకు వచ్చి.

‘పంపించండి’ అని తన ఎదురుగా కూర్చున్న శాస్త్రిగారివైపు చూశాడు వివేకానంద. ఆయనకు అరవై వరకూ ఉంటుంది వయస్సు.

వివేకానంద దృష్టి తనపై పడగానే ఆయన నవ్వి చెప్పారు. ‘బాబూ నాకు డిగ్రీలు లేవు. కానీ పాండిత్యం ఉంది. డిగ్రీలు లేని పాండిత్యానికి విలువలేని రోజులివి. నాకు రికమండేషన్లు లేవు. రికమండేషన్ లేందే వ్యక్తి నైపుణ్యం పనికిరాకుండా పోయే రోజులివి. కానీ మీరు పాండిత్యానికి, నైపుణ్యానికి మాత్రమే విలువనిస్తారని తెలిసి ఏ అర్హతలు లేకున్నా వచ్చాను.

నాకు వేదం తెలుసు. ఉపనిషత్తులు తెలుసు. బ్రాహ్మణాలు తెలుసు. చక్కటి వ్యాఖ్యానాలతో పసి పిల్లలకు సైతం అర్థమయ్యే రీతిలో వివరించగలను. నా వయస్సే నా అనుభవం. అదే నా డిగ్రీ. ఇంతకన్నా నా గురించి చెప్పుకోదగింది ఏమీ లేదు.’

వివేకానంద ఆయనవైపు నిశితంగా చూశాడు. ‘అందరూ విశ్రాంతి తీసుకోవాలనుకునే వయసులో మీరు ఈ ఉద్యోగమే ఎందుకు చేయాలనుకుంటున్నారు?’ అడిగాడు.

‘వేరే ఏమీ చేయలేక’ ఠ క్కున వచ్చింది సమాధానం. ‘నా నరనరాన విద్యాబోధన జీర్ణించుపోయింది. గతంలో కృష్ణాపురంలో ఉండేవాళ్ళం. కృష్ణానదిపై ఆనకట్ట కట్టేటప్పుడు మళ్ళించిన నీళ్ళతో మాగ్రామం మునిగిపోయింది. నా అదృష్టమూ మునిగిపోయింది. ప్రభుత్వం ఇచ్చిన నష్టపరిహారం మరో ఊళ్ళో స్థిరపడేందుకే సరిపోయింది. పిల్లలను చదివించటం, సంసారాన్ని నెట్టుకురావటంతో జీవితం గడిచిపోయింది. ఊహా తెలిసినప్పటినుంచి శాస్త్రాలు చదవటం, ఎదిగినప్పటినుండీ బోధించటం తప్ప నాకు మరో విషయం తెలియదు. ఎలాగోలా జీవితాన్ని ఈడ్చుకుంటూ వస్తున్నాను. రెక్కలొచ్చి కొడుకులు ఎగిరిపోయారు. వాళ్ళు చేసే ఉద్యోగాలకు వచ్చే డబ్బులతో వాళ్ళ సంసారాలు గడవటమే కష్టంగా వుంది. పుట్టినప్పటి నుంచీ ఇవ్వటమే కానీ పుచ్చుకోవటం తెలియని వాడిని. మాట పడటం అలవాటు లేదు. పొట్ట చేత పట్టుకుని గంపెడంత ఆశతో మీ దగ్గరకు వచ్చాను.’

వివేకానంద తలవంచుకుని వింటున్నాడు.

తన మదిలో కలిగే భావ సంచలనాన్ని తల ఎత్తితే ఆయన పసిగట్టేస్తారేమోనని తల ఎత్తటం లేదు.

‘ఇది సంధి దశలో తప్పనిసరిగా జరిగే పరిణామం’ అనుకున్నాడు వివేకానంద. ఒక పద్దతి కొంతకాలం నుంచీ వస్తూంటుంది. ఆ పద్దతికి జనులు అలవాటు పడిపోతారు. కాలం మారుతుంది. అనుగుణంగా కొత్త పద్దతిని ఆకళింపు చేసుకున్నవారు నిలబడగలరు. అలా కాని వారి బ్రతుకు దుర్భరం. వాళ్ళు వ్రేళ్ళు పాత పద్దతిలో నాటుకుని ఉంటాయి. శాఖలు కొత్త పద్దతికి అలవాటు పడాలి. అలా కానప్పుడు నెమ్మదిగా ఒక్కో ఆకు, ఒక్కో శాఖ, ఒక్కో కొమ్మ వాడి, చెట్టు మోడై కూలిపోతుంది. ఈ సమయం మరీ భయంకరం!

శాస్త్రిగారు తాను చెప్పవలసిందంతా అయిపోయినట్టు మౌనంగా ఉండిపోయారు. వివేకానంద తల ఎత్తాడు. సూటిగా శాస్త్రిగారి కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగాడు.

‘శాస్త్రిగారు, నేను వెతికేది డిగ్రీలకోసం కాదు. తాను చేసే పని పట్ల శ్రద్ధ, ఉత్సాహం ఉంటే కలిగే ఫలితం, ఎన్ని డిగ్రీలున్నా యాంత్రికంగా డబ్బుకోసం మొక్కుబడిగా చేస్తూంటే కలగదు. అయితే ఓ ప్రశ్న, మీరున్న గ్రామం నీటి పాలయి ఎన్నో ఏళ్ళయింది. ఆ సమయంలో మీరేం చేశారు?’

‘అనేక పాఠశాలల్లో తెలుగు, సంస్కృతాలు బోధించాను.’

‘మరి ఎందుకు మానేశారు’?

నవ్వారు శాస్త్రిగారు ‘నాకు తెలుగు రాదని అనేక పాఠశాలాధ్యక్షులు అభిప్రాయపడ్డారు. పద్యాలు రాగయుక్తంగా చదివితే పక్క తరగతుల వారికి ఇబ్బంది. అన్నీ అగ్గిపెట్టె పాఠశాలలు ప్రౌఢ ప్రయోగాలు అవన్నీ నేర్పటం అక్కడ అనవసరం. మరి అవి లేకపోతే భాషనెలా నేర్పాలో నాకు చేతకాలేదు. ఏవి పరీక్షల్లో వచ్చే అవకాశం ఉందో అవి బట్టీ పట్టిస్తే చాలని ఒకరిద్దరు కాదు నేను పనిచేసిన ప్రతి పాఠశాలాధ్యక్షులు, విద్యార్థులు, తల్లిదండ్రులు అభిప్రాయపడ్డారు. ఇది ప్రజాస్వామ్యం కదా, అధిక సంఖ్యాకుల అభిప్రాయమే సరైనది. కాబట్టి నా పద్దతి తప్పు. నాకు తెలుగు రాదు పొమ్మన్నారు.

కాదనలేదు. మెజారిటీ వాళ్ళది. అదీగాక వాళ్ళు నిజమే చెప్పారు. వాళ్ళ తెలుగు నాకు రాదు. నాకు వచ్చిన తెలుగు, తెలుగు కాదు’ అంటూ నవ్వారాయన. ఆయన నవ్వుల్లో విరక్తి, వేదన స్పష్టంగా కనబడ్డాయి.

ఇంతలో తలుపు తోసుకుని రంగనాథం లోపలికి వచ్చాడు.

అతనితో పాటే సిగరెట్ వాసనతో మిళితమై ఆయన నములుతున్న వక్క పొడి వాసన కూడా గదిలో ప్రవేశించింది.

‘కూర్చోండి’ అన్నాడు వివేకానంద, శాస్త్రిగారి పక్కన ఖాళీగా ఉన్న కుర్చీ చూపిస్తూ, రంగనాథం శాస్త్రిగారివైపోసారి చూసి ఠీవిగా కాలుమీద కాలు వేసుకుని కూర్చున్నాడు. ‘మీ విద్యార్హతలు?’ అడిగాడు వివేకానంద.

‘డబుల్ ఎమ్మె. ఎమ్మె తెలుగు, ఎమ్మె శాంస్క్రీట్, పిహెచ్‌డి ప్రయత్నాల్లో ఉన్నాను’ గర్వంగా అన్నాడు రంగనాథం.

‘నన్ను మించిన అభ్యర్థి మీకు దొరకడు’ అన్న ధీమా అతనిలో కనబడుతోంది.

‘నేను తెలుగు, సంస్కృతం చెప్పగలిగేవారికోసం చూస్తున్నాను. మీరు ఏ అంశం చెప్పేందుకు ఎక్కువగా ఇష్టపడతారు?’ సంస్కృతాన్ని స్పష్టంగా వొత్తిపలుకుతూ అడిగాడు వివేకానంద.

‘ఏదైనా ఓకే. అయామ్ ఈక్వల్లీ అడెప్ట్ ఇన్ బోత్‌ ద లాంగ్వేజెస్’ అన్నాడు రంగనాథం. అతని చేతి వేళ్ళు అప్రయత్నంగా నోటి దాకా వెళ్ళి, అక్కడ సిగరెట్ లేదని గ్రహించి క్రిందకు వెళ్ళిపోవటం గమనించాడు వివేకానంద.

‘మీరేమనుకోకపోతే ‘పురుష’ అన్న సంస్కృత పదానికి ఉన్న అర్థాలు విడమరచి చెప్తారా?’ అడిగాడు వివేకానంద.

రంగనాథం నవ్వాడు. ‘పురుష ఈజ్ పురుష. దానికెన్ని అర్థాలుంటాయి? పురుషుడు మేల్’ అన్నాడు తేలికగా, వివేకానందవైపు విచిత్రంగా చూస్తూ. దశరథ రామయ్య ముందే చెప్పాడతనికి, వివేకానంద ఇటువంటి పిచ్చి ప్రశ్నలు అడుగుతాడని.

వివేకానంద నవ్వాడు. ‘శుక్లాం బరదరం విష్ణుం’ శ్లోకంలో ఇమిడివున్న వేదాంతార్థాన్ని వివరించగలరా?’ అని అడిగాడు.

రంగనాథం చిరాగ్గా చూశాడు.

‘చూడండి నేను డబుల్ ఎమ్మె. ఇటువంటి సిల్లీ ప్రశ్నలడిగి మీరు నన్ను కాదు నా చదువుని అవమానిస్తున్నారు. నేనెక్కడా ఉద్యోగం దొరక్క పొట్టచేత పట్టుకుని మీ దగ్గరకు రాలేదు. దశరథ రామయ్య గారు ‘మా స్కూలుని నువ్వు బాగుపరచాలి’ అని బ్రతిమిలాడితే వచ్చాను.

అయినా నన్నిలా ప్రశ్నించేందుకు మీకేం అర్హతలున్నాయి? ఆర్ యు డబుల్ ఎమ్మె? నేనిలా ప్రశ్నించటం అహంకారంలా అనిపించవచ్చు, కానీ కేవలం యజమాని అయినంత మాత్రాన ఎదుటి వ్యక్తిని అవమానించే హక్కు మీకు లేదు. ఇంతకీ వాట్ ఆర్ యువర్ క్వాలిఫికేషన్స్?’ కోపంగా అడిగాడు రంగనాథం. అతని ముఖం ఎర్రబడింది. అతనికి అర్జంటుగా సిగరెట్ కాల్చాలని ఉంది. రంగనాథానికి ఇంత కోపం వచ్చేందుకు కారణం ఉంది. తనకు ఎర్ర తివాచీ పరిచి ఉద్యోగం ఇప్పిస్తానని పిలిచాడు, దశరథ రామయ్య. తీరా ఇక్కడ చూస్తే పురుష అంటే అర్థం ఏమిటి? శుక్లాంబరధరం అర్థం ఏమిటి? అని అడుగుతూంటే అతని ఒళ్ళు మండిపోయింది. పైగా పక్కనే ఇంకెవరో గోచీ గాడు కూర్చుని ఉండటం అతని కోపాన్ని రెట్టింపు చేసింది. అదీగాక దశరథ రామయ్య ఈ స్కూలు తనదేనని, ఎలాగైనా ఉద్యోగం ఇప్పిస్తానని రంగనాథానికి అంత ధైర్యాన్నిచ్చింది.

రంగనాథం కోపం ప్రదర్శిస్తూంటే వివేకానందలో ఇసుమంతయినా మార్పు రాలేదు. అతని వదనంపై చిరునవ్వు చెదరలేదు.

చిరునవ్వు పెదవులపై కదలాడుతూంటే చెప్పాడు వివేకానంద, ‘రంగనాథంగారూ, మీరు ఉద్యోగానికి అభ్యర్థిగా నా దగ్గరకు వచ్చారు. అదీ అధ్యాపకుని ఉద్యోగం. సమాజానికి యువత వెన్నుముక అయితే ఆ యువతను తీర్చిదిద్దేది అధ్యాపకులే. మీలో ఒక అభ్యర్థిలో ఉండవలసిన వినయం లేదు. ఒక అధ్యాపకునిలో ఉండవలసిన విజ్ఞానం లేదు.’

వెంటనే కోపంగా లేచి నిలబడ్డాడు రంగనాథం.

‘నాకు విజ్ఞానం లేదని మీరెలా చెప్పగలరు? నా విజ్ఞానం మీరేం చూశారు?’ కోపంగా అడిగాడు రంగనాథం.

‘నేను తెలుగు, శాంస్క్రీట్‌లలో ఎమ్మేని కాను. నాకు ఆయా భాషలపై వున్న ఇష్టం వల్ల వాటిని ప్రత్యేక శ్రద్దతో చదివాను. మన భాష సంస్కృతం. శాంస్క్రీట్ కాదు. ఇంగ్లీషు వాళ్ళకి నోరు తిరగక, సరిగా పలకరాక, వాళ్ళ స్పెల్లింగ్ అలా ఉండటంవల్ల శాంస్క్రీట్ అంటారు. మనమూ అలా అనటం భావ్యమా?

మన భాషలు పరిష్కృతమైన పవిత్ర భాషలు. వాటికి నిర్ధిష్టమైన వ్యాకరణం ఉంది. స్పష్టమైన ఉచ్ఛారణ ఉంది. అలాగే అధ్యాపక వృత్తి అతి పవిత్రమైనది. అధ్యాపకుని ప్రతి కదలిక పసిపిల్లల మనసులపై చెరగని ముద్ర వేస్తుంది. వారి భావి జీవితాలపై ప్రభావం చూపిస్తుంది. అధ్యాపకులే సిగరెట్లు తాగుతూ, వక్కపొడులు, పాన్ పరాగ్‌లు నముల్తూ ఉంటే భాషలో స్వచ్ఛత ఉండదు. ఆ ప్రవర్తన విద్యార్థులకు ఆదర్శనీయం కాదు. అనుసరణీయం కాదు.

ఇక మిమ్మల్ని పరీక్షించటంలో నా అర్హత, మీకు అర్థమయ్యే భాషలో చెప్పాలంటే, మీకీ ఉద్యోగం ఇవ్వాలో, వొద్దో నిర్ణయించే అధికారం నా వద్ద ఉంది. కేవలం రెండు ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పే సహనం లేని మీరు, విద్యార్థుల అనేక అర్థం లేనివిగా అనిపించే ప్రశ్నలకు నేర్పుగా, ఓర్పుగా సమాధానాలెలా ఇవ్వగలరు?’

రంగనాథం ముఖం కందగడ్డలా తయారయింది. అతని ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసలు బుసలాగా వినిపించసాగాయి.

‘నేను సిగరెట్టు తాగటం, వక్క పొడి తినటం, శాంస్క్రీట్ అనటమే నాకు ఉద్యోగాన్నివ్వటంలో మీకు అభ్యంతరాలా?’ కోపంగా అడిగాడు.

‘మీకలా అర్థమైతే అలాగే అనుకోండి’ అని శాస్త్రిగారు వైపు తిరిగాడు. వివేకానంద.

ఆయన లేచి నిలబడి పురుష అంటే పురుషుడు. అదే పురు, ఉపగా విడదీస్తే, పురం అంటే నగరం, ఉష అంటే ప్రభాత సంధ్య అన్న అర్ధం వస్తుంది. నగరాన్ని మనిషి శరీరానికి, ఉషోదయాన్ని, విజ్ఞానోదయానికి ప్రతీకలుగా తీసుకుంటే విజ్ఞావంతుడైన శరీరం కలవాడు పురుషుడు అన్న అర్థం అంటే విజ్ఞానవంతుడు అన్న అర్థం వస్తుంది.

అలాగే పురు,షగా విడదీస్తే శుద్ధ చైతన్యం కలవాడు అన్న అర్థం వస్తుంది. అంటే ఏరకంగా చూసిన ‘పురుష’ అనే పదం ఉత్తమ వ్యక్తి అన్న అర్థాన్నిస్తుంది. ప్రతి మగవాడినీ పురుషుడు అనేందుకు వీలు లేదు’ అన్నారు.

End of Preview.

Rest of the book can be read @ http://kinige.com/kbook.php?id=193

 


[1] విష ముష్టి (Nux Vomica)

Related Posts:

Weekend special 50% off on మియర్ మేల్- పోయెమ్స్ ఫర్ మెన్ ఇన్ తెలుగు

These are the poems for this generation and next generation from metro male. Each poem is rich in its own way. These poems will open doors to the worlds not explored by other Telugu writers till now! A must read for current generation and next generation

This poetry book is now available @ 50% discount for this weekend. Hurry, only for this weekend.

Weekend special 50% off on మియర్ మేల్- పోయెమ్స్ ఫర్ మెన్ ఇన్ తెలుగు On Kinige

Related Posts:

మచ్చల గుర్రం – మధుబాబు – free preview!

మచ్చల గుర్రం

విపరీతమైన దాహం వేసింది వారుణికి. అదేపనిగా తడబడటం మొదలు పెట్టాయి అడుగులు. గిర్రుగిర్రున తిరగసాగాయి కళ్లు. ‘ఇక నడవడం నావల్లకాదు. నా పని అయిపోయింది’ అస్పష్టంగా అంటూ చతికిలబడింది ఒక చెట్టు మొదట్లో.

బరిశె మాదిరిగా పొడుగ్గా ఉన్న ఒక చెట్టు కొమ్మని బిగించి పట్టుకుని, ఒక్కొక్క అడుగే ముందుకువేస్తున్న చంద్రుడి ఒళ్ళు ఝల్లుమంది ఒక్కసారిగా.

తన వెనుకవస్తున్న మానవుల గురించి పట్టించుకోలేదు అప్పటివరకూ ఆ మహావ్యాఘ్రం. అసలు వారు తనను అనుసరిస్తున్నట్లుగా కూడా దానికి తెలియదు.

ఉన్నట్లుండి వినవచ్చిన మాటల శబ్దాన్ని ఆలకించగానే గుండెలు జలదరించేటట్లు గాండ్రిస్తూ గిర్రున తిరిగింది వెనక్కి.

“వెళ్ళిపో వారుణీ. వెనక్కి వెళ్ళిపో… అసలు ఈ ప్రదేశంలోనించి దూరంగా పారిపో” అని వారుణిని హెచ్చరిస్తూ, చేతుల్లో ఉన్న చెట్టుకొమ్మతో ఆ భీకరమృగాన్ని ఎదిరించటానికి సిద్దపడ్డాడు చంద్రుడు.

అప్పటికి మూడు మాసాలనించీ ఆ అడవిలో విశృంఖలంగా విహరిస్తోంది ఆ క్రూరమృగం. ఎక్కడినించి వచ్చిందో తెలియదుగాని, వచ్చీ రావటంతోనే అడవి అంచున ఉన్న ఉత్పలమహర్షి ఆశ్రమం మీద పడింది దాని కన్ను.

పగలు-రాత్రి తేడాలేకుండా అవకాశం అంటూ లభించిన వెంటనే దాడిచేయటం మొదలుపెట్టింది ఆశ్రమంలో హాయిగా జీవించే సాధుజంతువుల మీద.

నాలుగు గోవులు, ఎనిమిది జింకలు, పది పండ్రెండు కుందేళ్ళు, రెండు నెమళ్ళు కనిపించకుండా పోయేసరికి చిరాకుపడ్డాడు ఉత్పలమహర్షి.

“ఆ వ్యాఘ్రాన్ని హతమార్చితీరాలి… ఆ పని చేసిన వారికి ఆరు రోజులు హరిహరపురంలో జరిగే వసంతోత్సవాలను చూసి ఆనందించే అవకాశం కల్పిస్తాను” తనకు ఎంతో ప్రీతిపాత్రమైన రెండో నెమలి మాయమైపోయిన రోజున అందరూ వింటూ ఉండగా ప్రకటించాడు.
మచ్చల గుర్రం On Kinige

అరువదిమందికి పైగానే చదువుకుంటున్నారు ఆ ఆశ్రమంలో. కళింగ కామరూప మగధ పాంచాలరాజులకు చెందిన రాజకుమారులున్నారు వారిలో.

విదర్భ, విరూప, వైరోచన దేశాలకు చెందిన రాకుమార్తెలున్నారు. రాజ్యాలు లేకపోయినా తత్సమానమైన వైభోగాలను అనుభవించే వణిక్‌ సార్వభౌముల బిడ్డలున్నారు. దండనాయకుల బిడ్డలు, దళపతుల సంతానాలు చాలామంది భక్తిశ్రద్ధలతో విద్యాభ్యాసం చేస్తున్నారు.

ఉత్పలమహర్షి ప్రకటనను వినగానే ఉప్పొంగాయి వారి శరీరాలు. పోటీలుపడి తమ ఆశ్రమంమీద అఘాయిత్యానికి పాల్పడుతున్న ఆ క్రూరమృగాన్ని వెదకటం ప్రారంభించారు. అందరూ అనుసరించిన మార్గాన్ని వదిలి అడుగు తీసి అడుగువేయటం అతికష్టమని అనిపించే ఉత్తర దిశలోకి వచ్చారు వారుణి, చంద్రుడు.

చురకత్తులవంటి ముళ్ళు కలిగివున్న పొదలు, దట్టమైన చెట్లు, ఎగుడుదిగుళ్ళతో నిండి వున్న నేల – సూర్యుడు నడిమింటికి చేరుకునే సమయానికల్లా పూర్తిగా అలసిపోయింది వారుణి. తాము ఎక్కడ ఉన్నారో, ఎందుకు వచ్చారో, మర్చిపోయి నోరు విప్పింది.

తను మాట్లాడిన రెండే రెండు మాటలు ఎటువంటి ప్రమాదాన్ని తెచ్చిపెట్టాయో చూసేసరికి ఒక్కసారిగా నిలువు నీరయిపోయింది ఆమె.

“నువ్వు కూడా వచ్చేయ్‌ చంద్రా… నువ్వు ఒక్కడివే దాన్ని ఎదిరించలేవు. వచ్చేయ్‌” అని చంద్రుడిని హెచ్చరిస్తూ, తాను ఏ చెట్టుకింద కూలబడిందో ఆ చెట్టును పట్టుకుని పైకి ఎగబాకటానికి సిద్ధం అయింది.

తన వెనుకే అతను వచ్చేస్తాడని అనుకున్న ఆమె ఆలోచనకు మొదట్లోనే విఘాతం కలిగింది. వెనక్కి వచ్చేయటం కాదుకదా… అసలు ఆమె మాటలు తనకు వినబడనట్లే ఆ భీకరమృగాన్ని ఎదిరించాడు చంద్రుడు.

అతని చేతుల్లో ఉన్న చెట్టుకొమ్మతగిలి రెండుచోట్ల గాయపడింది ఆ పులి శరీరం… ఎర్రటి నెత్తురు వెల్లువలా బయటికి వస్తోంది… భరించరాని బాధతో దానికి పిచ్చిపట్టినట్లు అవుతోంది. చెవులు చిల్లులు పడిపోయేటట్లు దారుణంగా గాండ్రిస్తూ ఒక్కసారిగా గాలిలోకి ఎగిరింది.

విచ్చుకత్తుల మాదిరి కనిపిస్తున్నాయి దాని పంజాలకున్న గోళ్ళు. అవి తగలటం అంటూ జరిగితే చంద్రుడి పని అక్కడికక్కడే పూర్తి అయిపోతుందని అర్ధమైపోయింది వారుణికి. వెనుకా ముందు చూడకుండా, ఎగబాకుతున్న చెట్టును వదిలి, ఎగిరి నేలమీదికి దుమికింది. కింద ఉన్న ఒక పెద్ద బండరాయిని రెండు చేతులతోను పట్టుకుని బలంగా విసిరింది. చంద్రుడి తలమీదికి లంఘించబోతున్న ఆ వ్యాఘ్రపు శిరస్సుకు తగిలింది ఆ బండరాయి. కళ్ళు బైర్లుకమ్మాయి కాబోలు – గుండెలవిసిపోయేలా అరుస్తూ ఒక పక్కకు పడిపోయిందా మృగం.

“కొట్టేయ్‌ చంద్రా. ఆలస్యం చేశావంటే అది మన ఇద్దర్నీ కరకరా నమిలేస్తుంది. లేచి నిలబడకముందే నాశనం అయిపోవాలి” అని చంద్రుడిని హెచ్చరిస్తూ, కిందనించి ఇంకో బండరాయిని అందుకున్నది వారుణి.

ఆమె హెచ్చరికను అక్షరాలా అమల్లోపెట్టాడు చంద్రుడు. చెట్టుకొమ్మని గాలిలో గిర్రున తిప్పుతూ దెబ్బమీద దెబ్బగా నాలుగుదెబ్బలు వేసేశాడు నెత్తిమీద.

ఐదో దెబ్బ వేయకముందే గింగిరాలు తిరుగుతూ వచ్చి తగిలింది వారుణి విసిరిన బండరాయి.

మూడుమూరల ఎత్తు, తొమ్మిదిమూరల పొడవు ఉన్న ఆ భీకర ప్రాణికి తట్టుకోవటం అసాధ్యమైపోయింది. ఎదిరించే ఆలోచనని విరమించుకుని అక్కడి నించి పారిపోయే ప్రయత్నం చేసింది. మూడు అడుగులు కూడా వేయకముందే గురిచూసి మెడమీద వేశాడు చంద్రుడు బలమైన వేటు. పచ్చి చిరిచింతకొమ్మ విరిగిపోయినట్టు ఛట్‌మని శబ్దం చేస్తూ విరిగిపోయింది దాని మెడ ఎముక. ఆఖరిసారిగా బావురుమని ఒక వికృతశబ్దం చేసి ముందుకు పడిపోయింది అది.

లావుగావున్న మరో బండరాయిని పట్టుకుని దాని దగ్గిరికి దుముకబోతున్న వారుణి చెయ్యి పట్టుకుని ఆపేశాడు చంద్రుడు. “దాని పని అయిపోయింది వారుణీ…. చచ్చి స్వర్గానికో, నరకానికో వెళ్ళిపోయింది. నువ్వు స్థిమితంగా నిలబడు…. ముందు ఆ బండని అవతల పారేయ్‌” మృదుస్వరంతో ఆమెకు చెప్పాడు.

అప్పుడు, ఆ మువ్వన్నెల మెఖం ఇక లేచి తిరుగాడ లేదని నిశ్చయంగా తెలిసిన తరువాత తగ్గిపోయింది వారుణిని ఆవరించుకుని ఉన్న ఆవేశం. వెంటనే గుర్తుకు వచ్చాయి ఆమెకు తన శారీరక బాధలు.

“దాహం వేస్తోంది. కళ్ళు తిరుగుతున్నాయ్‌” అంటూ మళ్ళీ నేలమీద చతికిలబడిపోయింది.

చేతుల్లోనే ఉన్న చెట్టుకొమ్మని అవతలికి విసురుతూ చిరునవ్వు నవ్వాడు చంద్రుడు. నవ్వినప్పుడు అతని బుగ్గలు సొట్టలు పడతాయ్‌… అతనికి తెలియకుండానే కళ్ళు అరమూతలుగా మూసుకుంటాయి.

అలాగే చూస్తూ ఉండిపోవాలని అనిపిస్తుంది ఎవరికైనా. ఇప్పుడు మాత్రం అలా అనిపించలేదు వారుణికి.

“చచ్చిపోతున్నానురో దేవుడో అని నేను దేబిరిస్తుంటే ధ్వజస్తంభం మాదిరి నిలబడి చిలకనవ్వులు నవ్వుతున్నావ్‌.. నీకు అసలు మతిలేదు….” చివాట్లు మొదలుపెట్టింది.

నవ్వుతూనే పొదల్లోకి పోయాడు చంద్రుడు. పది నిమిషాల తరువాత కనిపించింది ఒక నీటిగుంట.

ఆగి ఆగి వీస్తున్న చిరుగాలుల తాకిడికి అలలు రేగుతున్నాయి అందులో. అరచేయి వెడల్పున విచ్చుకుని అందంగా కనిపిస్తున్న తామరపూలు, వాటికి సంబంధించిన ఆకులు అన్నీ ఉయ్యాలలు ఊగుతున్నాయి ఆ అలల మీద. బయటికి చెప్పకపోయినా చంద్రుడి గొంతు కూడా ఎండుకుపోయినట్టుగానే ఉంది.ఎదుట కనిపించిన జలాశయాన్ని చూడగానే పరుగు పరుగున పోయి ఆ నీటిలో దూకాలన్న కోరిక కలిగింది అతనికి.

అయినా సరే తొందరపడలేదతను….

నెమ్మదిగా నీటి అంచును సమీపించి, దక్షిణహస్తాన్ని నెమ్మదిగా అతి నెమ్మదిగా జాచాడు.

ఛట్‌మంటూ నీటిని చీల్చుకుని ఆ చేతిని పట్టుకోబోయింది వికృతరూపంలో ఉన్న ఒక మకరి.

అటువంటి ప్రమాదం ఏదో ఒకటి ఉండి వుండవచ్చని ముందుగానే ఊహించి ఉండటం వల్ల వేగంగా చేతిని వెనక్కి లాగేసుకున్నాడు చంద్రుడు.

దొరక్క దొరక్క ఒక మానవుడి చేయి దొరకనే దొరికిందన్న సంతోషంతో పైకి లేచిన మకరికి నిరా శే మిగిలింది. తిరిగి నీళ్ళల్లో పడిన తర్వాత అలవాటు ప్రకారం అడుగు భాగంలోకి వెళ్ళిపోలేదు అది. పటకా కత్తుల వంటి కోరలన్నీ బయటికి కనిపించేటట్టు ఇంత లావున నోటిని తెరిచి బహుక్రూరంగా చూసింది అతనివంక.

ఇప్పటికే ఒక ప్రాణాన్ని బలితీసుకుని వున్నాను. వెంటవెంటనే నిన్నుకూడా చంపి జీవహింస చేయటం నావల్లకాదు… నీ జోలికి నేను రాను, నా జోలికి నువ్వు రాకుండా వుంటే చాలా సంతోషిస్తాను” అంటూ గబగబా ఇంకో పక్కకి బయలుదేరాడు చంద్రుడు.

మూడు బారల దూరం అతన్ని అనుసరించింది ఆ మకరం. అతను నీటిలో అడుగుపెట్టటం జరగదని నిశ్చయం అయ్యేసరికి నిరాశగా వెను తిరిగింది.

అటువంటి పరిణామం కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు చంద్రుడు. అది వెనక్కి మరలిన మరుక్షణం, దగ్గిర్లో వున్న తామరాకులు రెండింటిని పుట్టుక్కున తెంపాడు. మిఠాయి పొట్లం మాదిరిగా చుట్టి నీటిని నింపుకున్నాడు.

తను మోసపోయినట్టు గ్రహించి పొడవాటి తోకతో నీటిని దబ్బున బాదుతూ మళ్ళీ అతనికేసి వచ్చింది ఆ మకరం. మాటలు రాకపోయినా దాని కళ్ళల్లో కనిపిస్తున్న క్రోధభావాల్ని గమనించి తనలో తను నవ్వుకుంటూ వెంటనే వెనక్కి బయలుదేరాడు చంద్రుడు.

“ముష్టి మూడు దోసిళ్ళ నీళ్ళు తీసుకురావటానికి ఇంతసేపా? నీకు అసలు ఎదుటివాళ్ళ బాధల్ని గురించి పట్టించుకోవటం చేతకాదా?” తామరాకుల దొన్నెలో వున్న నీరు ఒలికిపోకుండా జాగ్రత్తగా వస్తున్న అతన్ని చూసి అమ్మోరుతల్లిలా అరిచింది వారుణి.

“ఎక్కువగా అరిస్తే గొంతు చినిగి, శబ్దపేటిక పాడయిపోతుంది. శాశ్వతంగా మూగతనం వచ్చేస్తుంది. నోరు మూసుకుని తాగు. కాసిని నాకు కూడా మిగుల్చు” తామరాకుల దొన్నెను అందిస్తూ చెప్పాడు చంద్రుడు.

“నోరు మూసుకుని నీళ్ళు ఎలా తాగుతారోయ్‌? నీకు అసలు బుద్ధిలేదు” అంటూ గుటకలేసింది వారుణి.

“చాలా రుచిగా వున్నాయ్‌. నువ్వు అక్కడే తాగి రావాల్సింది. ఎందుకు తాగలేదు?” అంటూ ఆఖర్లో నాలుగు గుటకల నీటిని మిగిల్చి అతనికందిస్తూ అడిగింది.

ఏమరుపాటుగా వుంటే ఎగిరి చెయ్యిపట్టుకోవటానికి సర్వసిద్ధంగా వున్న మకరిని గురించి ఆమెకు చెప్పలేదు చంద్రుడు. “ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయిపోయింది. గురువుగారు మనకోసం ఆందోళనపడుతూ వుంటారు… వెంటనే బయలుదేరకపోతే చీకటి పడిపోతుంది. చీకట్లో దారితప్పామంటే ఎటు పోతామో తెలుసుకోవటం కష్టం” అంటూ ప్రాణాలు వదిలేసిన మహా వ్యాఘ్రాన్ని అమాంతం పైకెత్తి భుజంమీద వేసుకున్నాడు.

“దీన్ని హతమార్చటమే ముఖ్యం. మనవెంట తీసుకుపోవాల్సిన అవసరం ఏమాత్రం లేదు” వచ్చిన దారినే వెనక్కి వేగంగా నడుస్తూ అన్నది వారుణి.

“గురువుగారు గాని, గురుపత్నిగాని ఏమీ అనుకోరు. మనం చెప్పింది విని సంతోషిస్తారు. మన సహాధ్యాయులు కొందరికి అనుమానపు రోగం వుంది. ఓ పట్టాన నమ్మరు” ఆమె వెనకే అడుగులు వేస్తూ చెప్పాడు చంద్రుడు.

“వాళ్ళు నమ్మితే మనకేమిటి, నమ్మకపోతే ఏమిటి? మనం చేయవలసిన పనిచేసేశాం. అది చాలదా?” సూటిగా అతనివైపు చూస్తూ అడిగింది వారుణి.

“చాలదు. హరిహరపురంలో జరిగే వసంతోత్సవాలకు మనం వెళ్ళాలంటే ఈ క్రూరమృగం మరణించినట్లు అనుమానం లేకుండా అందరికీ తెలియాలి. అలా తెలియాలంటే సాక్ష్యం వుండాలి” చెప్పాడు చంద్రుడు.

వసంతోత్సవాల ప్రసక్తి వచ్చేసరికి ఆనందంతో అరమూతలు పడ్డాయి వారుణి కనులు. “ఎనిమిది సంవత్సరాల నించీ ఈ అడవిలో వుంటూ నాగరికతకు దూరంగా బతుకుతున్నాం. విద్యాభ్యాసం పేరుతో ఎన్నెన్నో అనుభూతులను, అనుభవాలను కోల్పోతున్నాం…. వసంతోత్సవాలలో పాలుపంచుకోవటం అంటే నా మనస్సు ఉప్పొంగిపోతున్నది” తన్మయత్వంగా చెప్పింది అతనికి.

ఆ మాటలు గురుదేవులుగాని, గురుపత్నిగాని వినటం జరిగితే ఎలా స్పందిస్తారో ఊహించటానికి ప్రయత్నిస్తూ సాధ్యమైనంత వేగంగా అడుగులు వేయడం మొదలుపెట్టాడు చంద్రుడు.

* * *

బండి చక్రాల వంటి పెద్ద పెద్ద కళ్ళతో, కత్తుల మాదిరి కనిపించే కోరలతో, పరమ భయంకరంగా కన్పించే వికృత స్వరూపం ముందు నిలబడి గుప్పిళ్ళతో వెదజల్లాడు వార్షికుడు పసుపు, కుంకుమల్ని.

“పలుకు తల్లీ…. నీ బంగారు నోటిని తెరిచి మా మహారాజు బతుకును గురించి మంచి పలుకులు పలుకు” అంటూ అర్ధించాడు.

“రక్తపు వాసన చూపించకుండా పలకమంటే ఎలా పలుకుతారురా? ఆకలి అధికంగా వుంది. ఆహారం లేనిదే మాట బయటికి రాదు” ఉన్నట్లుండి వినవచ్చాయి ఆ మాటలు ఆ ఆకారం నోటినించి.

“తీసుకురండిరా… బలి జంతువుల్ని పడేసి ఈడ్చుకు రండి” ఖంగుమంటున్న కంఠంతో తన అనుచరులకు చెప్పాడు వార్షికుడు.

నల్లగా నిగనిగ మెరిసే శరీరాలతో పెద్ద మట్టిగుట్టల్లా కనిపించే అడవిదున్నలు ఆరింటిని అతి ప్రయత్నం మీద అక్కడికి లాక్కు వచ్చారు అతని అనుచరులు.

మూడు మూరల పొడవున్న బలిఖడ్గాన్ని పట్టుకుని చెలరేగిపోయాడు వార్షికుడు. ఛటాఛటామని తెగి వికృత స్వరూపపు పాదాల దగ్గర పడిపోయాయి ఆ జీవాల తలలు. ఎర్రటి రక్తం ఒక్కసారిగా చివ్వున పైకి ఎగసి ఆ ఆకారపు పాదాల చుట్టూ పడింది.

“ఇచ్చాను తల్లీ. బలి ఇచ్చాను… పెదవులు తడుపుకుని మాకు మంచిమాటలు చెప్పు….” ఖడ్గాన్ని కిందపెట్టి చేతులు జోడిస్తూ అడిగాడు వార్షికుడు.

“నాకు మంచి కనిపించటం లేదురా… మృత్యువు కనిపిస్తోంది… సింహాసనం మీద కూర్చున్న మీ చక్రవర్తి జుట్టు పట్టుకుని కిందికి లాగటం గోచరిస్తోంది” ఉన్నట్లుండి మాట్లాడింది ఆ వికృతరూపం. మనస్సు ఉప్పొంగిపోయే తీపి మాటలు వినవస్తాయని ఎదురుచూస్తున్న వార్షికుడి ఒళ్ళు చలిగాలి వీచినట్టు జలదరించింది.

“ఎవరు? సర్వం సహా చక్రవర్తి, అసమాన శౌర్యసాహసాలు కలిగినవాడు, ఈ వార్షికుడిని అమితంగా అభిమానించేవాడు అయినటువంటి భుజంగ భూపతిని సింహాసనం మీది నించి కిందికి లాగగల మొనగాడు ఎవడు?” ఖంగుమంటున్న కంఠంతో అడిగాడు.

“భుజంగ భూపతేకాదు – కాలం కలిసిరాకపోతే భూమిని మోసే ఆదిశేషుడు కూడా అవమానాలపాలు కావాల్సిందే… విధి లిఖితానికి తలవంచాల్సిందే” చెప్పిందా ఆకారం.

“వీలుకాదు…. ఈ వార్షికుడు బతికివుండగా అలా జరగటానికి అసలు వీలు లేనేలేదు… సమస్తమైన పూజలు చేస్తాను…. సర్వశక్తుల్ని ఆవాహన చేస్తాను. ఆరు నూరైనా సరే నా చక్రవర్తిని రక్షించుకుంటాను” ఆవేశంగా అన్నాడు వార్షికుడు.

“జరగబోయేది చెప్పమని అడిగావు. చెప్పాను. నమ్మటం, నమ్మకపోవడం నీ ఇష్టం… నాతో పని అయిపోయిందా?” అడిగిందా కంఠం.

“ఆరు జీవాల ఉసురును దిగమింగి అప్పుడే వెళ్ళిపోతానంటే ఎలా? ఎవరివల్ల ఆ ప్రమాదం వస్తుంది? ఎలా వస్తుంది? వివరాలు చెప్పు” అడిగాడు వార్షికుడు.

“చామంతిచాయ మేను…. నవ్వితే సొట్టలుపడే బుగ్గలు. ఎదిరిస్తే అధఃపాతాళానికి సాగనంపే బలిష్టమయిన హస్తాలు… వెనకాల సన్నజాజి తీగవంటి నారీమణి…. వివరాలు కనిపించటంలేదురా… ఇప్పటికి ఇవే ఆఖరి మాటలు….” తీవ్రంగా ఆలోచించి మాట్లాడుతున్నట్టు ఆగిఆగి చెప్పుకొచ్చిందా ఆకారం….

“అసంభవం…. అతి బలసంపన్నుడయిన నా చక్రవర్తిని సాధారణమైన వీరుడు ఎదిరించటం అసంభవం…. వాడివెనుక ఒక ఆడది వుంటే – నా చక్రవర్తి వెనుక యంత్ర తంత్ర మంత్ర విద్యల్లో మొనగాడినయిన నేను వుంటాను….” చెప్పాడు వార్షికుడు.

“నువ్వు కాదు, నేను వెనుక నిలబడినా జరుగబోయేది ఏదో జరిగే తీరుతుంది. అక్రమ కృత్యాలతో, మదమాత్సర్యాలతో క్షణక్షణం రోజురోజు నిముష నిముషం మహా పాపకృత్యాలు కావిస్తూ చెడుకు ప్రతిరూపంగా తయారవుతున్న మీ భుజంగ భూపతికి చాలా దగ్గిర్లోనే వున్నది పతనం…” అంటూ మాటల్ని ఆపింది ఆ రూపం.

ఇంకా ఏదో చెపుతుందని ఊపిరి బిగపట్టి ఎదురు చూశాడు వార్షికుడు. ఎంతసేపటికీ మాట్లాడకపోయేసరికి, విపరీతమయిన ఆలోచనలతో ఒక్కసారిగా ముడుతలు పడింది అతని నుదురు.

“ఇంకా కొన్ని మహిషాల్ని బలి ఇచ్చి ఇంకోసారి ఆవాహన చేయండి దొరా” నెమ్మదిగా తన అభిప్రాయాన్ని వెల్లడించాడు అతని అనుచరుల్లో ఒకడు.

“అది వీలుపడని పనిరా… అమావాస్య అష్టమగడిలో వున్నప్పుడే మనకి అందుబాటులోకి వచ్చే శక్తి ఇది. మామూలు సమయాల్లో మహిషాలనే కాదు, మన తలల్ని నరికి బలిగా ఇచ్చినా పన్నెత్తి పలుకదు…” గట్టిగా నిట్టూరుస్తూ వివరించి చెప్పాడు వార్షికుడు.

“మరి ఇప్పుడు మన కర్తవ్యం ఏమిటి? వినిపించిన మాటల్ని తీసుకుపోయి చక్రవర్తి చెవులకు చేరవేయటమేనా?” వెంటనే అడిగాడు ఆ వ్యక్తి.

తనను సింహాసనం మీదినించి కిందికి లాగే మొనగాడు ఒకడు భూమి మీద వున్నాడని తెలిసిన మరుక్షణం చక్రవర్తి మొఖంలో ఎలాంటి మార్పు వస్తుందో ఊహించుకునేసరికి పచ్చని వేపాకులు కొన్ని నమిలినట్టు పరమ చేదుగా తయారయింది వార్షికుడి నోరు.

సభా భవనం దద్దరిల్లిపోయేటట్లు పొలికేకలు పెడుతూ సింహాసనం మీది నించి లేస్తాడు, తన చేతికి ఎల్లప్పుడు అందుబాటులో వుండే ఖడ్గాన్ని తీసుకుని “వద్దు…. ఈ మాటల్ని మనం ఆయనకి చెప్పవద్దు” తనకు తెలియకుండా బిగ్గరిగా అరిచాడు వార్షికుడు.

“రాబోయే వసంతోత్సవాలకు హరిహరపురం వెళ్ళాలని చక్రవర్తి ఆకాంక్ష. రాజధాని వదిలి ఎక్కడికయినా బయలుదేరేముందు మంచి చెడులు చూడమని మనకి వర్తమానం పంపించే అలవాటు ఆయనది. మరి ఇప్పుడు ఏమని చెప్పాలి?” అడిగాడు ఆ అనుచరుడు.

“అంతా మంచే జరుగుతుందని చెప్పేస్తే సరిపోతుంది… సింహాసనం మీదినించి పడిపోవడం ఇప్పటికిప్పుడు జరగబోవడంలేదు కదా… ఆ సమయం వచ్చే లోపల ఏదో ఒక ఉపాయం ఆలోచించుకోవచ్చును” ఉన్నట్లుండి పెదవులు విప్పి తను అనుకుంటున్నది బయటపెట్టాడు ఇంకో అనుచరుడు.

“ఆ ఆటలు చక్రవర్తి ముందు సాగవురా… జరగబోయే చెడును చెప్పటంతోపాటు ఆ పరిస్థితిని తప్పించుకునే మార్గం చెప్పేస్తే సంతోషిస్తాడు…” రకరకాల ఆలోచనలతో సతమతమవుతున్న వార్షికుడు వెంటనే అన్నాడు.

“అయితే ఇప్పుడు మమ్మల్ని ఏం చేయమని మీ ఆజ్ఞ?” అడిగాడు మొదటి అనుచరుడు.

“మన కాలపిశాచి విగ్రహం పాదాల దగ్గిర కాలకూట విషానికంటె భయంకరమైన మంత్రాలు లిఖించబడిన మంత్రం గ్రంథం వుంది. దాన్ని తీసుకురండి….”

వెంటనే కదలబోయిన అనుచరుల్ని మళ్ళీ తానే చేతులు తట్టి వెనక్కి పిలిచాడు. “బలి కావాలని అంటుంది కాలపిశాచి. గ్రంథపఠనం చేసిన తర్వాత ఇస్తామని వాగ్ధానం చెయ్యండి” అని చెప్పాడు. తలలు ఊపి ఆ మందిరంలోనించి బయటికి పరిగెత్తారు వాళ్ళు.

* * *

“మూడు మూరల ఎత్తు, తొమ్మిది మూరల పొడుగు…. అబ్బో…. దీన్ని మానవమాత్రుడు ఎవరూ వధించలేరు. అది కూడా సరైన ఆయుధం లేకుండా వట్టి చెట్టుకొమ్మతో పడగొట్టడం – నాకు నమ్మకం లేదు.”

ఆశ్రమం వెలుపలవుండే ఒక బండరాయిమీద చంద్రుడు పడవేసిన మహావ్యాఘ్రపు శరీరాన్ని అదేపనిగా చూస్తూ నాలుక చప్పరించాడు ఉన్మత్తుడు.

అతని అసలు పేరు అదికాదు. అయినా అందరూ అతన్ని అలాగే పిలుస్తారు. అతను మాట్లాడితే మౌనంగా నిలబడి వింటారు. ఎందుకంటే అతను సామాన్యుడు కాదు, పాంచాలరాజ్యానికి కాబోయే మహారాజు.

“నువ్వు చెప్పింది నిజమే మిత్రమా… అసలు జరిగింది ఏమిటంటే ఈ దుష్టమృగం మన చంద్రుడి మీదికి లంఘించే సమయంలో అక్కడికి కొందరు వనదేవతలు వచ్చారు. పాంచాల రాజ్యానికి కాబోయే మహారాజు ఉన్మత్తుల వారితో కలిసి చదువుకుంటున్నామని వారికి నేను చెప్పాను. వెంటనే వారి చేతుల్లోనించి మెరుపులు బయటకువచ్చి దీన్ని అంతం చేసేశాయి” ఎవరికీ తెలియని మహారహస్యాన్ని బయటపెడుతున్నట్టుగా మొఖంపెట్టి చెప్పింది వారుణి.

“మిత్రమా…. వారుణి నిన్ను వెక్కిరిస్తోంది” అందరూ ఫక్కున నవ్వడంతో ఉన్మత్తుడి చెవిలో అదే విషయాన్ని ఊదాడు అతని స్నేహితుడు ఒకతను.

ఎర్రబడిపోయాయి ఉన్మత్తుడి కళ్ళు.

గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి పిడికిళ్ళు.

పటపటమని శబ్దం చేశాయి దంతాలు.

“ఏం జరుగుతోంది ఇక్కడ?” గంభీరంగా వినవచ్చింది ఉత్పల మహర్షి కంఠం.

మంత్రం వేసినట్టుగా మాయమైంది ఉన్మత్తుడి ఆవేశం. అసలు కోపం అంటే ఎలా ఉంటుందో తెలియనట్లు అమాయకంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడతను.

అతన్ని మరింతగా ఆటలు పట్టించటానికి సంసిద్ధురాలై ఉన్న వారుణి కూడా నిలుచుండిపోయింది ఏమీ ఎరుగనిదానిలా.

పరమ శాంతమూర్తి మాదిరిగా కనిపించే ఉత్పలమహర్షిలో అణిగిమణిగి ఉంటుంది దారుణమైన కోపం. ఆశ్రమ నియమాలకు విరుద్ధంగా నడుచుకున్నా, అనవసరమైన గొడవలకు కారణమైనా, ఆ పని చేసినవారి మీద అగ్నిహోత్రం మాదిరి విరుచుకుపడతాడాయన. శిక్ష కఠినంగా ఉంటుంది. ఒక్కోసారి ఆశ్రమ బహిష్కారం విధింపబడవచ్చు.

ఉత్పల మహర్షి ఆశ్రమంలో నుంచి బహిష్కృతుడైన విద్యార్ధికి విద్యను నేర్పే సాహసం ఎవరూ చేయరు. నిరక్షర కుక్షి మాదిరి బ్రతుకవలసిందే. తన ఆగమనాన్ని గమనించి శిలా విగ్రహాల్లా బిగుసుకుపోయిన విద్యార్థులందరి వంకా చాలా నిశితంగా చూశాడాయన ఇప్పుడు.

“అసలు ఇక్కడ జరుగుతున్నదేమిటి?” అడిగాడు.

“అదీ… అసలు విషయం ఏమిటంటే…. మన చంద్రుడు” తడబడకుండా ఉండటానికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తూ మాటలు మొదలుపెట్టాడు ఒక విద్యార్థి. అంతలోనే గురువుగారి చూపు మహా వ్యాఘ్రపు శరీరం మీదికి మరలాయి.

“అరెరే…. ఇది సుభోది పర్వతాల మధ్య సంచరించే దుష్ట దుర్మార్గపు జీవి. చర్మం చాలా మందంగా ఉంటుంది. మామూలు ఆయుధాలతో దీన్ని నిర్జించటం కష్టం… మెడ ఎముక విరిగితే తప్ప దీని ప్రాణాలుపోవు” ఆశ్చర్యంగా మాట్లాడుతూ మరికొంచెందగ్గరికి పోయి మరింత నిశితంగా చూశాడు ఉత్పల మహర్షి.

“అదే జరిగింది గురుదేవా! మన చంద్రుడు ఒక సామాన్యమైన చెట్టుకొమ్మతో దీని మెడని విరిచేశాడు” ఎంత బిగపట్టుకున్నా అణిగివుండని ఉత్సాహంతో చెప్పింది వారుణి.

వారుణి చెప్పినదానికి సంతోషంగా తల ఊపవలసిన గురుదేవుడు చటుక్కున తలతిప్పి సూటిగా చూశాడు ఆమె మొఖంలోకి.

“ఎక్కడో అడవిలో చంద్రుడు చేసిన ఘనకార్యాన్ని గురించి నీకెలా తెలిసింది?” కనులు చిట్లిస్తూ అడిగాడు.

End of Preview.

Rest of the book can be rented / bought @ http://kinige.com/kbook.php?id=192


Related Posts:

సృష్టి సమన్వయం–క్రమశిక్షణ (Personality Development)

ప్రస్తుత విద్యా విధానం విలువల్ని పెంపొందించడంలో విఫలమైంది. వ్యక్తిత్వ వికాసానికి ఉపకరించదు. అది పూర్తిగా వ్యక్తిని తిరోగమన మార్గంలో నడుపుతుంది. పిల్లవాడు పాఠశాలకు వెళ్ళిన ప్రారంభ దశలోనే మొదట తండ్రి బుద్దిహీనుడనీ, ఉపాద్యాయులందరూ వంచకులనీ, పవిత్ర గ్రంధాలన్నీ అసత్యాలనే నేర్చుకుంటాడు. పిల్లవాడికి 16 సంవత్సరాలు వచ్చేసరికి నిరాశావాదిగా, అచేతనుడిగా, పిరికి పందగా రూపొందుతాడు’ అన్నారు స్వామీ వివేకానంద.

నేటి సమాజంలో విజయం సాధించిన వ్యక్తులు చాలామంది ఉన్నారు. కానీ విలువలతో కూడిన వ్యక్తుల జాబితా మాత్రం వేళ్ళతో లెక్కించగల సంఖ్యకే పరిమితమైంది. అందుకే ‘విజయవంతమైన వ్యక్తిగా ఎదగడం కన్నా, విలువగల వ్యక్తిగా మారటం ముఖ్యం. విజయానికి కావలసింది కేవలం మేధ! కానీ విలువవున్న వ్యక్తిగా మారాలంటే కావలసింది-శీలం’ అంటారు ఐన్‌స్టీన్.

వ్యతిరేక భావాల్ని తరచూ వినడం వల్ల మంచి మనస్సు ఉన్నవారు కూడా మారి చెడ్డవారవుతారు. పెద్దల పట్ల వినయవిధేయతల్ని, ఉపాధ్యాయుల పట్ల గౌరవభావం కలిగి ఉండేలా, తాము నిజమని నమ్మిన దానికి ఎలాంటి పరిస్థితిలోనైనా కట్టుబడి ఉండేలా మనఃస్థైర్యాన్ని పెంపొదిస్తూ తల్లి దండ్రులు పిల్లలకు తగిన శిక్షణనివ్వాలి.

‘జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపి గరీయసీ’ అంటే ‘కన్నతల్లి, కన్ననేల స్వర్గం కంటే ఎంతో గొప్పవి’ అని శ్రీరామచంద్రుడు లక్ష్మణునితో అంటాడు. ముందుగా ప్రతి ఒక్కరికి తల్లి, తండ్రి, గురువు, దేశం యొక్క ఉన్నత విలువల్ని తెలుసుకుని గౌరవం ఏర్పడితేనే వినయవిధేయతలు, విలువలు పాటిస్తారు.

సాక్షాత్తు ఆ భగవంతుడే మెచ్చి, ముచ్చటపడి అవతారం దాల్చిన ధన్యభూమి భారతావని. భౌతిక సుఖాలతో, భోగభాగ్యాలతో విలసిల్లుతూ ఆధునికతతో ఎంతోముందున్నాయనుకుంటున్న దేశాలు ఉనికి కూడా లేని వేల ఏళ్ళ క్రితమే, నవీన నాగరికత ఛాయలు ఉట్టిపడిన యోగభూమి మనది. గణితం నుంచి గగన ప్రయోగాల వరకు సమస్త రంగాలకు మన పరమపావన భారతావనే తొలి పాఠశాల. కాని దురదృష్టవ శాత్తూ ఈ తరం జాతి వారసత్వ వైభవాన్ని విస్మరిస్తోంది. అమ్మపెట్టిన ఆవకాయ మరచి పొరుగింటి పుల్లకూర కోసం అర్రులు చాస్తోంది.

జర్మన్ కవి, రచయిత హెర్మన్‌‌మెస్సే ‘భారతదేశం ప్రపంచపటంలోని ఒక భౌగోళిక పరమైన ఉనికి మాత్రమే కాదు. యావత్ ప్రపంచానికీ, మానవాళికీ దిశానిర్దేశం చేసిన చారత్రక వారసత్వం పుణికి పుచ్చుకున్న నేల ఇది’ అన్నారు. బహుభాషా కోవిదులు, పండితులు పీ. వీ. నరసింహారావుగారు ‘మానవ జీవన వ్యవస్థకు ప్రణాళికాబద్ధమైన విధివిధానాలను కూడా నిర్థేశించిన కర్మభూమి మనది. వ్యక్తి కర్మానుసారంగా వర్ణవ్యవస్థను రూపకల్పన చేసిన దేశం మనదే’ అన్నారు. స్వధర్మాన్ని అనుసరించడం మేలుచేస్తుంది. తమ తమ స్వభావాలకు, స్వధర్మాలకు సరిపోలని వృత్తి వ్యవహారాలతో తలమునకలై చాలామంది చేతులు కాల్చుకుంటున్నారు.

ఈ గ్రంథంలో వేదాలు, ధర్మశాస్త్రాలు, ఉపనిషత్తులు, 5000 వేల ఏళ్ళ క్రితం నుంచి భారతదేశ విశేషాలు, శాస్త్రవేత్తలు, మంత్రాలు, పునర్జన్మలు, విశ్వాంతరాళం, సృష్టి వివరాలు, మానవజన్మ, క్రమశిక్షణతో పెంచుట, క్రమశిక్షణ ఏర్పరుచుకునే విధానాల ఆధారాలతో తెలుపబడినవి. ఇది చదివినవారు మానసికంగాను, జీవితంలోని విలువలు పెంచుకుని లాభపడతారని ఆశిస్తున్నాను.

సృష్టి సమన్వయం – క్రమశిక్షణ On Kinige

Visit now http://kinige.com/kbook.php?id=188 to buy / rent the book.

Related Posts:

అస్తిత్వ వేదన ధ్వనీ – ప్రతిధ్వనీ : పెద్దిభొట్ల – (మునిపల్లెరాజు)

(from foreward to Peddibhotla Subbaramayya kathalu part one)

His voice is gruff and deep

He keeps his mustache clean and trim

(His registered trade mark is no joke!)

He travels light in the twilight zones

On uncaring streets, a mission on his shoulders

With a tattered Note Book and a broken pencil

To record the marginalized, lonely

Defenseless and the naked urchins!

In this ancient promise he never fails

A conscious keeper of his home town’s soul!!

* * *

సభా వేదిక నుండి ఏవో అసహన కదలికలు, వాకాటి పాండురంగారావుగారు -ఎంతో గంభీరంగా ఉన్నట్లున్నా ఆందోళనగా నిర్వాహకులను ప్రశ్నిస్తున్నారు. సాహిత్య సభ నిండుగా వున్నది. ఇంకా వస్తున్నారు- సాహితీ ప్రియులు. దాదాపు గంట ఆలస్యం. పురస్కార గ్రహీత అంతులేడు. కబురులేదు.

సందర్భం- రావిశాస్త్రి స్మారక సాహితీ నిధి పురస్కారం. వేదిక -సుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రం-హైదరాబాదులో బాగ్‌లింగంపల్లి ప్రాంతం.

నిజం చెప్పద్దూ- నాకూ టెన్షన్‌గానే వుంది. మెట్లకింద గ్రంథాలయం గదిలోకి వెళ్ళి, నా నోట్‌బుక్‌లో పైపద్యం గిలుకుతూ కొట్టివేతలతో తంటాలు పడుతున్నాను. అది-యీ తరుణంలో దైవదత్తంగా జ్ఞాపకం వచ్చింది.

“అడుగో…. అడుగో- పెద్దిభొట్ల…” అని పైనించి వినబడ్డ ఆశ్చర్యార్థకాలతో సభామందిరంలోకి జొరబడ్డాను.

ఆనాటి స్టార్ ఎట్రాక్షన్- శ్రీ పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య! పురస్కార గ్రహీత- ఏ ఆందోళనా లేని నిబ్బరం. ఏ అంతర్యుద్ద పదజాలం వినని వినోద ప్రదర్శన. శ్రీకాకుళం నుంటి ఇప్పుడే దిగానని చెబుతున్నాడో, దారిలో మాగురువుగారి మనుషులెవరో తటస్థిస్తే మాట్లాడుతున్నానని సర్దుబాటు చేస్తున్నాడో! దూరప్రయాణపు దుమ్ములేదు. దేశద్రిమ్మరి ప్రవక్త- శరశ్చంద్ర ఛటర్జీవలె కన్పించాడు. మీసాల చాటున చిరునవ్వును మాత్రం నేను గమనించాను.

ఇటువంటి సాదా భేటీలు (Brief encounters) మరికొన్ని. ఒక్కోక్క (encounter)లో ఒక్కోక్క రూపం! ఒక్కొక్కటీ చెప్పమంటారా?

దుఃఖార్తుల, శ్రమార్తుల, శోకార్తుల, అనాధుల అభాగ్యుల సామూహిక విషాద గానానికి బాణీలు కడుతున్న సంగీత దర్శకుడా?

లోకంలో చరిత్ర హీనుల పదయాత్రకు ప్లేకార్డ్స్ – రాసి పెడ్తూన్న పేవ్‌మెంట్ చిత్రకారుడా?

మాక్టింగోర్కీ అద్భుత నాటకం Lower depths లో వృద్ద యాత్రికుడు ‘లూకా’ లాగా తన వేదాంత ప్రవచనాలతో యీ బీభత్స లోకానికి శాంతిని ప్రసాదిస్తున్న రష్యన్ పౌరుడి రెండవ శరీర ధారియా?

సాంప్రదాయ సాహిత్యంలో అలంకారాలను ఆధునిక సాహిత్యపు ఐడియాలజీలను, ఆధునికాంతర సాహిత్యపు పునాదియైన అనుభవాలను, నినాదాలను నిర్దేశాలనూ, నిర్ణయాలనూ- తృణీకరించి- తన అంతఃకరణే తన ధనస్సుగా, దాని విన్యాసమే తన అభివ్యక్తీకరణగా- కథలల్లిన మహా కథకుడిగా- ఎవరేమని రాసినా- పెద్దిభొట్లవారు నాకొక పొగమంచు వెనక “మిస్టిక్” గానే గోచరిస్తాడు.

దళిత బ్రాహ్మణుల చరిత్రకారుడిగా వేగుంట మోహన్ ప్రసాదుకూ, బాల్యం పారేసుకున్న భవభూతి భ్రాతగా కప్పగంతుల మల్లికార్జునరావులకు తోచినా, నాకు మాత్రం-దోస్తా విస్కీపాత్ర, మాస్కోలో పేద విద్యార్థి రోడియన్ రాస్కోల్నికావ్‌గా- చీకటి చలిరాత్రిలో అతడు వేచివున్న వీధిలో శిల్పవిగ్రహంలా, దీనురాలు సోన్యాకోసం నిరీక్షిస్తున్న బుద్దుడిలా గోచరిస్తాడు.

(Rodiam Raskolnikov is involved in a tragic struggle for the good of man facing the dark night of his soul) ఒకసారి ఆయన నాకు టైగర్ స్వామిగా దూరంనుంచి కన్పించాడు (ఈ టైగర్ స్వామి నిజంగా ఎంతో సాత్వికుడైనా, తన తపస్సుకు భంగం కలిగించేవారికి పులిగా కన్పించి దూరానికి తరిమివేసేవాడని దక్షిణామూర్తిగారి రచనల్లో వుంది).

అంతర్జాతీయం స్థాయిలో కథా యజ్ఞాశ్వాల మీద స్వారీ చేసిన “నీళ్ళు, పూర్ణాహుతి” గురించి పునఃమూల్యాంకనానికి ఆవశ్యకతలేదు. ఇది చిరకాలంగా నా నిశ్చితాభిప్రాయం. ఈ కథానికల్లో లౌకిక సాఫల్యతా, ఆధ్యాత్మిక సాఫల్యతాల ముచ్చట ఎవరైనా చేసి వున్నారా? ఒక కథాస్రష్ట విశ్వరూపంలో, ఒక ఉన్మత్త పథికుడి కాలిగుర్తుల్లో ఒక ఉద్విగ్న భావుకుడి సనాతన చింతనలో, కథానికే ఒక చిరు కావ్యంగా పరివర్తన చెంది, వస్తుశిల్ప శైలీ నిర్మాణాల్లో రాగ మాలికల రూపం దాల్చి- నీరు నిదురరాని యామినీ యాతనలో వినిపించే ముఖారి రాగ విషాదగీతాలు-కొన్ని పెద్దిభొట్ల వారి కథలు. కొన్ని గాదు, ఎన్నో.

నాకు ఎన్ని పర్యాయాలో ఆశ్చర్యం కలిగించిన విషయం- యింతటి భావుకుడు, తన గురువు గారు కవిసామ్రాట్ విశ్వనాథ వార ముద్దువడ్డనలను ముసిముసినవ్వులతో స్వీకరించిన శిష్యుడు-కవిత్వారాధనకు ఏల పూనుకోలేదో.

పెద్దిభొట్లవారిలో ఒక విద్రోహ కవి- కాజీ నజ్రుల్ ఇస్లాం, మరొక జిడ్డు కృష్ణమూర్తి, వేరొక విశ్వప్రేమి, ఒంగోలు నుంచి గుంటూరు పట్టణం దాటి విజయవాడలో విగ్రహారాధన చేయని పూజారిగా, తనను ప్రవాసిగా భావించకుండా, విజయవాడ భూధూళినే మహిమాన్వితంచేయ బూనుకున్న కనకదుర్గామాత కాపాలికుడు- కలిసి వున్నారు.

విజయవాడ కర్మక్షేత్రంలో రాజమార్గాలను కాలిమార్గాల్నీ-సర్వే చేసినవాడు- కనకనే “చీకటి” కథలో పాసెంజర్లకోసం వేచివున్న సావిత్రినీ, జలగలాంటి అప్పారావును, కథలో వచ్చే సోషలిస్టు స్వప్నాన్నీ కాపాలికుడిగానే సృష్టించగలిగాడు.

తనకాలపు నిరంతర అంతర్యుద్ధ చరిత్రను అర్థనిమీలిత నేత్రాలతో రక్తిగా చెప్పగల-కన్యాశుల్కంలో పాత్రను అవలీలగా పోషించగలడు.

మరెందరు రచయితలో నాముందు నిలిచి సుబ్బరామయ్యగారితో పరిచయం చేయమంటున్నారు.

ఎడ్గార్ వాలెన్ కాబోలు అతని పేరు. నా చిన్నతనంలో అతని డిటెక్టివ్ నవలలు చాలా చదివి వుంటాను. అప్పుల బాధలు మీద పడ్డప్పుడల్లా, హోటల్ గదిలో బైఠాయించి, ఏకదాటిగా పందొమ్మిది స్టెనోగ్రాఫర్లకు పందొమ్మిది నవలలను డిక్టేటు చేయగలిగిన అపూర్వ మేధావి. లండన్ నగరపు అండర్ వరల్డ్ మోసగాళ్ళు, చిల్లర దొంగలు, పెద్దబందిపోట్లు- అందరినీ ముద్దు పేర్లతో పిలువగలిగినవాడు.

తన చుట్టూ సమాజంలోని దీన జీవుందరిసమస్యలను మననం చేసుకునే చిన్న కథలచక్రవర్తి ఆంటన్ చేహోవ్, ఏడుసార్లు నోబెల్ పురస్కారానికి ప్రతిపాదించినా తిరస్కృతుడైన అద్భుత కథకుడు, మానవకారుణ్యం గురించి వ్రాయని సోమర్ సెట్ మామ్, కథా ప్రపంచంలో నా వారసుణ్ణి గుర్తించానని స్వర్గ దామం నుంచి వక్కాణిస్తున్న తిలక్- పెద్దిభొట్లవారి మిత్రవర్గం బహుదొడ్డది.

మహా కథక మాంత్రికులు- తమ జన్మ పట్నాలనుండే ఆవిష్కృతులైనారు. గైడీ మొపాసా పారిస్ నగరం, ఓహెన్రీ న్యూయార్క్, మార్క్‌ట్వైన్ మిసిసిపీ, శ్రీ పాదసుబ్రహ్మణ్యశాస్త్రిగారి రాజమహేంద్రవరం, మల్లాది రామకృష్ణ శాస్త్రిగారి మచిలీపట్నం, కొడవటిగంటి కుటుంబరావుగారి తెనాలి, రావిశాస్త్రిగారి విశాఖపట్నం, చాసో “యిజీనగరం” దాశరథి వారి ఖమ్మంమెట్టు, కాళీపట్నంవారి “చిక్కోలు” వట్టికోట ఆళ్వారుస్వామి సికిందరాబాదు- జన్మభూమి వాసన లేనిదే ఏ కథకూ- దీర్ఘకాలిక విలువ వుండగలదా?

విజయవాడ ఇంద్రకీలాద్రి శిలలపైన చెక్కవలసిన మానవ వేదనా గాథల- పౌరాణికుడు యీ పెద్దిభొట్లవారు.

ఎట్లాగో- ఒక ఆంగ్ల కవితతో పదం పలికింది. ఇక ఒక ఆంద్ర కవితతో యీ ప్రసంగాన్ని ముగిద్దాం. అసుకవి సహబాధితుడు- అజంతా- అభిశప్త జీవుల Muffled drum beater! ఆంద్రప్రభ దినపత్రికలో తేదీ లేకుండా వ్రాసిన శిలాఫలకం మీద చెరిగిపోని శాసనం.

“వాళ్ళను ముట్టుకుంటే ముళ్ళు గుచ్చుకుంటాయని ముందే హెచ్చరిస్తున్నాను” – ప్రారంభ పంక్తి.

“బహుశ ఇది చరిత్ర శాపం కావచ్చునేమో! లేక ప్రతీకారం అనాలా? ముమ్మాటికి యిది వాస్తవం వాస్తవం. చరిత్ర సుడిగాలిలో ఎవరైనా కొట్టుకుని పోక తప్పదు, కాలానికి దయాదాక్షిణ్యాలు లేవు.

సామాన్య గృహస్థుడు బతకటం ఇప్పుడు ఎంత కష్టం? బ్రతుకు ఎంత దుర్బరం, ఎంత బాధాకరం?” చివరి పంక్తులు.

***

ఈ శాపగ్రాస్తులకు చరిత్రలో చిరస్థానం కల్పించిన పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య అయ్యవార్లను కథా వినువీధిలో ధ్రువతార అనండి (కప్పగంతుల) కొండంతవెలుగు అనండి (విహారి) అన్ని Under statements కిందే లెక్క.

సికిందరాబాద్,

3-5-2010.

పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య కథలు – 1 On Kinige

Visit now http://kinige.com/kbook.php?id=190 to rent/buy this short story collection from Peddibhotla Subbaramaiah.

Related Posts:

వెండి మేఘం Telugu Novel by Saleem

 

తెలుగు నవలా సాహిత్యంలో ముస్లింల జీవన విధానాన్ని, ఆచార వ్యవహారాల్ని – కటిక దారిద్ర్యంతో పాటు అవమానాలకూ పరాయీకరణకూ బలౌతున్న దూదేకులవారి దయనీయ స్థితిని సమగ్రంగా చర్చించిన మొట్టమొదటి నవల – వెండి మేఘం

పెళ్లంటే ఏమిటో తెలీని పదేళ్ళ వయసులో – తనకంటే పాతికేళ్ళు పెద్దయిన వ్యక్తికి రెండో భార్యగా – అతని కొడుక్కి తల్లిగా వచ్చిన ‘అన్వర్’ . . . స్త్రీలు ఆత్మగౌరవం, స్వంత వ్యక్తిత్వం కలిగి ఉండాలంటే జీవితమంతా పోరాడటం మినహా మరో దారిలేదన్న నిర్ణయానికి రావటానికి దారితీసిన పరిస్థితులు . . .

పవిత్రత ఉన్నచోట నిర్భయత, నిర్భయత ఉన్నచోట స్వంత్రత తప్పకుండా ఉంటాయని నమ్మిన ఆమె జీవితంలో చోటు చేసుకున్న అనూహ్యమైన సంఘటనలు . . .

పల్లెటూళ్లో పుట్టి, నిరక్షరాస్యతలో పెరిగీ, జీవితానుభవాలతో రాటుదేలిన ఒక ముస్లిం స్త్రీ ఎదుర్కొంటున్న సామాజిక, ఆర్థిక, సాంస్కృత సమస్యలు . . . వాటిని అధిగమించడానికి ఆమె చేసిన జీవన సమరానికి సజీవ చిత్రణే వెండి మేఘం

వెండి మేఘం On Kinige

 

To buy or rent eBook visit now @ http://kinige.com/kbook.php?id=186

Related Posts:

జీవన కెరటాలు–కామన్ మ్యాన్ బయోగ్రఫీ

రచయిత చిత్తూరు జిల్లాలో పాకాల మండలం, శంఖం పల్లె గ్రామంలో తేది 2-5-1938న శ్రీమతి నాగమ్మ, శ్రీ పాపయ్య అను దంపతులకు జన్మించారు. వీరికి రచయిత ఆఖరి ఎనిమిదో సంతానం. చిన్న తనం నుండి ఎన్నో కష్ట నష్టముల కొర్చి, వివిధ ప్రాంతాలు తిరిగి హైస్కూలు చదువు 1956 లో పూర్తి చేశాడు. కుటుంబ పరిస్థితుల ప్రభావం వలన 1956 నుండి జీవిత మనుగడకు పోరాటం ప్రారంభించి ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు అందుబాటులో ఉన్నా, రుచించక హైదరాబాదులో ప్రైవేటు ఇంజనీరింగ్, నిర్మాణపనుల కంపెనీలో ఉద్యోగంలో చేరారు. సివిల్, ఎలక్ట్రిసిటీ, మెకానికల్ నిర్మాణపనులలో నిర్విరామ కృషితో, జ్ఞానాభివృద్ధి కాంచుతూ, దినదినాభివృద్ది చెందుతూ ఇంజనీరు స్థాయికి ఎదిగారు. దేశ విదేశాలలో 50 సంవత్సరంలు పైగా ఎన్నో ప్రాజెక్టులు పూర్తి చేశారు. అదియును గాక ఉద్యోగ రిత్యా, విహార యాత్ర రిత్యా దుబాయ్, నేపాల్, యూరప్, శ్రీలంక, సింగపూర్ మరియు మలేషియా సందర్శించారు. చిన్నప్పటి నుండి క్రీడానుభవం కూడా మెండుగా ఉంది. ఈ విజ్ఞానానికి తన అనుభవ రంగం మేళవించి అక్షర రూపం దాల్చితే సమాజానికి ఉపయోగపడుతుందని రచనా వ్యాసంగము ఆరంభించారు. ఇది దైవ ప్రేరణగా భావించి ఈ క్రింది రచనలు చేశారు.
1. దేశ విదేశీ యాత్రా విశేషాలు.
2. భారతీయ యోగా సమ్మేళనం.
3. సత్సంగ సంకలనము.
పై రచనలు బాగా ఆదరించబడినవి.

ఎంచుకున్న రంగంలో ఎలాంటి ఫలాఫేక్షా లేకుండా కర్మయోగిలా పనిచేసుకుంటూపోవాలి. అప్పుడు పేరు తనంతట తానే వస్తుంది. కీర్తి నీడలాంటిది. అందుకుందామని వెంటపడితే పరుగుతీస్తుంది. పట్టించుకోకుండా మన పనివైపు మనం పయనిస్తుంటే అదే మన వెంట పడుతుంది.

ప్రస్తుతం మనం అనుభవిస్తున్న ఎన్నో ఆధునిక శాస్త్ర విజ్ఞాన ఫలాల వెనుక ఇలా కర్మ యోగుల్లా ఎందరో కృషి చేశారన్న విషయాన్ని మనం గుర్తించాలి. కేవలం తమను ఆ విధాత ఒక బాధ్యతను కొంగున కట్టి ఈ ప్రపంచానికి పరిచయం చేశాడని తెలుసుకున్నారు. ఆ మార్గంలో పయనించారు. జీవితాల్ని సార్ధకం చేసుకున్నారు. ఫలితం, పేరు ప్రఖ్యాతలు వాటంతట అవే వారికి ప్రసాదంలా లభించాయి.

పేరు ప్రఖ్యాతలపై ప్రీతిని అధిగమించి శ్రమించాలి. చాలా అజ్ఞాతంగా, ఆడంబరాలకు దూరంగా కృషిచేస్తూ ఉంటే మారుమూల పల్లెలో కూర్చున్నా ప్రపంచం మనసు అన్వేషించుకుంటూ వస్తూంది. కీర్తి కిరీటాలను వెంట తెస్తుంది. మనలో ఉన్న ప్రతిభ వెనుక ఒక మహాశక్తి పనిచేస్తుందనీ, మనం ఆశక్తికి వినయోగ పడుతున్న పరికరాలేనన్న భావన ఉన్నప్పుడే అజ్ఞాతంగా పని చేయగలం. అద్భుతాలను సాధించగలం.

సంకల్ప బలం ఉండాలి… సాహసం తోడుకావాలి. అంతులేని అన్వేషణ… విరామంలేని పరిశ్రమ కలగలిస్తే కలిసిగట్టుగా ప్రయాణిస్తే- విజయం పెంపుడు పావురం లాగా భుజంమీద వాలుతుంది.

1.ఐశ్వర్యం మన ప్రవర్తనను గమనించుకునే అవకాశం ఇవ్వదు. పేదరికంలోనే ఆత్మ పరిశీలన చేసుకునే సదవకాశం లభిస్తుంది.
2.కష్టాలు మనలోని అంతర్గత శక్తిని వ్యక్త పరిచేందుకు తోడ్పడేవే కానీ అపజయాలకు గురిచేసేవి కావు.
3.పేదరికం, శాపం కాదు, అది మన కార్యసిద్ధికి సహకరించే ఒక సాధనం.
4.కర్మయోగిలా జీవిత ఎత్తు పల్లాల మార్గంలో కొద్ది చదువుతో పల్లె నుండి బయలుదేరి అంతర్జాతీయ స్థాయి వ్యక్తులతో పనిచేసి జీవితాశయాలను నెరవేర్చుకున్న వ్యక్తి అనుభవసారం, సమాజమునకు పనికి వచ్చే విధంగా మలిచి వ్రాసిన పుస్తకమే ఇది!

జీవన కెరటాలు On Kinige
 

 

Personally I will put this under must read common man’s author biography of Telugu people.

Visit now Kinige to buy/rent eBook http://kinige.com/kbook.php?id=187

Related Posts:

రూపాయి చెట్టు By సలీం–కథల సంపుటి

ఈనాడు కథల్ని దళిత కథలని, స్త్రీవాద కథలని ప్రాంతీయ కథలని విభజిస్తున్నారు. సలీం రచించిన కథలు అలాంటి విభజనకు లొంగవు. ఈనాడు మన సమాజం ఎదుర్కొంటున్న అనేక సమస్యల్ని తన దృక్కోణంలోంచి విశ్లేషించే ప్రయత్నం చేశాడు రచయిత. ఇతను ఎన్నుకున్న ఇతివృత్తంలోనూ, కథాకథనంలోనూ కొత్తదనం ఉంది. పాఠకులను తన వెంట తీసుకెళ్ళగల్గే చక్కని శైలి ఈ రచయితకుంది. ఎలాంటి డొంక తిరుగుళ్ళు లేకుండా సూటిగా కథనంలోకి ప్రవేశించడం ఈ రచయిత ప్రత్యేకత. పాఠకులకు శాస్త్రీయ దృక్పథాన్ని, అభ్యుదయ దృక్పథాన్ని కల్గించాలన్న అభినివేశంకూడా ఈ రచయితకుంది.
-ఆదివారం ఆంధ్రభూమి

ఇతని రచనల్లో మారుతున్న మానవ సంబంధాలు, డబ్బుచుట్టు గిరికీలు కొడుతున్న సామాజిక స్థితిగతులు, మహానగరాల విస్త్రుతిలో కనుమరుగైపోతున్న ప్రకృతి రామణీయకత దర్శనమిస్తాయి.
- విశాలాంధ్ర దినపత్రిక

ఈ రచయిత భావుకుడు. సౌందర్య సరస్తీరాల్లో ఆడుకుని అలసిసొలసి పోవడమే కాదు. జీవితంలోని నిష్ఠుర వాస్తవాల్ని కూడా గుర్తించగలిగిన వాడతను. కథ చెప్పే తీరులోని అందం రచయిత స్వంతం. ఈతని రచనాశైలి పాఠకుడిని ఆకట్టుకుంటుంది.
- ఆంధ్రభూమి వారపత్రిక

సలీం సాహిత్య స్వభావం మానవతావాదం. మానవ సంబంధాల్లోని మంచినీ, చెడునీ ఆయన కథలుగా మలుస్తారు. పతితుల పట్ల, బాధాసర్పదష్టుల పట్ల ఆయనకు అంతులేని జాలి. ఆ జాలి కరుణ ఆయన కథలన్నింట్లోనూ కన్పిస్తాయి. సలీం కథలు చదువుతుంటే మానవ స్వభావాలను ఎంత బాగా పట్టుకున్నారా అని ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. వాదాల జోలికిపోని రచయిత సలీం. మనిషే ఆయల వస్తువు.
-ఆంధ్రజ్యోతి వారపత్రిక

రూపాయి చెట్టు On Kinige

 

To buy or rent visit now http://kinige.com/kbook.php?id=184 

 

Happy Reading,

Kinige team.

Related Posts: