చతుర్నేత్రుడు – మధుబాబు – జానపద నవల

చతుర్నేత్రుడు

ప్రతిష్టానపురంలో అది ముఖ్యమైన గురుకులం. సాంప్రదాయక అంశాలను గురించి బోధించే అయ్యవారు యాజ్ఞవల్క్యులు తదేక దీక్షగా విద్యార్థులకు పాఠ్యబోధన కావిస్తున్న సమయం.

అమంత్రమక్షరం నాస్తి

నాస్తి మూలమనౌషధం

అయోగ్య పురుషో నాస్తి

యోజక సత్య దుర్లభః

మంత్రము కాని అక్షరము లేదు. ఔషధము కాని చెట్టు వేరు లేదు. అలాగే యోగ్యుడు కాని పురుషుడు లేడు.

కాని మహాకార్యములను సాధింపగల ప్రయోజకుడు సామాన్యముగా దొరకడు. కంచుగంట వంటి కంఠంతో తను ముందు చెప్పిన శ్లోకానికి అర్థాన్ని వివరిస్తూ అందరివంకా సూక్ష్మంగా చూశాడు ఆయన.

విద్యావ్యాసంగం తప్ప వేరే వ్యాపకాలు ఏవీ లేనివాళ్ళు ముందువరసలో కూర్చుని వున్నారు… శ్రద్ధగా వింటున్నారు వారిలో కొందరు… వెంట తెచ్చుకున్న తాటియాకు పుస్తకాల మీద చకచకా లిఖించుకుంటున్నారు మరికొందరు.
చతుర్నేత్రుడు On Kinige

అందరికంటె వెనుక వరుసలో వున్నాడు మాధవుడు. తన సహాధ్యాయి సాంబశివుడితో ఏదో అంశాన్ని గురించి చాలా గట్టిగా చర్చిస్తున్నాడు.

యాజ్ఞవల్క్యుల వారికి సాధారణంగా కోపం రాదు. కాని ఇప్పుడు వచ్చేసింది. రెండో ఆలోచనలేకుండా పక్కనే వున్న చింతబరికెను అందుకున్నాడాయన. వేగంగా వేదిక మీదినించి దిగి, వెనుక వరుస దగ్గిరికి పోయాడు.

‘తా చెడ్డ కోతి వనాన్నంతా చెరిచిందిట… నువ్వు చెడటమే కాకుండా, సాంబశివుడిని కూడా చెడగొడుతున్నావ్‌… మూర్ఖుడివి నువ్వు’ ఖంగు ఖంగుమంటున్న కంఠంతో తీవ్రాతి తీవ్రంగా నిందిస్తూ ఛటేల్మని కొట్టాడు మాధవుడి వీపు మీద.

అదే దెబ్బ ముందు వరుసలో వున్న విద్యార్థి ఎవరికైనా తగిలితే గురుకులం అంతా ప్రతిధ్వనించేటట్లు గావుకేక పెట్టి వుండేవాళ్ళు. అంతటితో ఆగకుండా కిందపడి గిలగిలా కొట్టుకోవడం కూడా జరిగి వుండేది.

కనురెప్ప కూడా కదిలించలేదు మాధవుడు. అయ్యవారు ఆప్యాయంగా వెన్ను నిమిరినట్టు ప్రశాంతంగా లేచి నిలబడ్డాడు.

“వీపు వాచిపోయేటట్టు కొట్టాను. నీకు నొప్పి అనిపించటం లేదా?” తాను ఎందుకు కొట్టాడో ఆ విషయాన్ని మరిచిపోయి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు అయ్యవారు.

“ఎందుకు అనిపిస్తుంది అయ్యవారు? నొప్పి, బాధ అనేవి వాడికి ఏనాడూ లేవు.. అవే గనుక వుండివుంటే తను తన తల్లి కడుపులో వుండగా దేశాలు పట్టుకుపోయిన తన తండ్రిని గురించి తప్పకుండా బాధపడి వుండేవాడు. వట్టి మొండి బండవాడు…” వెంటనే అన్నాడు మధ్య వరుసలో వున్న నందనుడు.

“అయ్యవారు కొట్టింది నన్ను. నొప్పిని గురించి అడిగింది కూడా నన్నే… నీ జోక్యం అనవసరం. నోరు మూసుకో! చటుక్కున పళ్ళు బిగిస్తూ అతన్ని హెచ్చరించాడు మాధవుడు.

“నోరు మూసుకోవాలా? మూసుకోకపోతే ఏం చేస్తావ్‌?” మొండిగా అడిగాడు నందనుడు.

తనెక్కడున్నాడో మర్చిపోయినట్టు ఎగిరి ముందుకు దూకాడు మాధవుడు. కుడిచేతిని తలమీదినించి గిర్రున తిప్పి అతని భుజాల మీద బలంగా చరిచాడు.

“చచ్చిపోయాను బాబోయ్‌…. నేను చచ్చిపోయాను” గావుకేక పెట్టాడు నందనుడు.

దెబ్బపడింది భుజాలమీదే అయినా, తాడిచెట్టు మీది నించి కింద పడినట్టు కంపించిపోయింది అతని శరీరం…

చెవుల వెంటా, నాశికా రంధ్రాల వెంటా వెల్లువలా వెలువడింది ఎర్రటి రక్తం.

విపరీతమైన భయంతో వణికిపోతూ కూర్చున్నచోటి నించి లేచి దూరంగా జరిగారు ఆ వరుసలో వున్న విద్యార్థులు అందరూ…..

పాఠ్యబోధనలో అత్యంత సమర్థుడే యాజ్ఞవల్క్యుల వారు… నియమ నిష్టలున్న మహానుభావుడు. అయినా సరే రక్తాన్ని చూస్తే ఆయన కాళ్ళు చేతులు వణికిపోతయ్‌.

“పిలవండి ప్రధాన ఆచార్యులవారిని వెంటనే పిలవండి… వెంట వైద్యుడిని కూడా తీసుకురమ్మని చెప్పండి” చింతబరికెను వదిలేసి, రెండు చేతులతోను కళ్ళను గట్టిగా మూసుకుంటూ బిగ్గిరిగా అరిచాడు.

బాధను భరించడం అసాధ్యమై అచేతనంగా పడిపోయిన నందనుడి మెడను పట్టుకుని మరో దెబ్బ కొట్టటానికి సిద్ధం అవుతున్న మాధవుడి చెయ్యి పట్టుకుని బలవంతంగా ఆపేశాడు అతని జతగాడు సాంబశివుడు. “ఆగిపో మాధవా… ఆగకపోతే నువ్వు చాలా ఇబ్బంది పడతావ్‌….. ఆగిపో?” అంటూ వెనక్కిలాగి కదలకుండా నిలబెట్టాడు.

ఆఘమేఘాల మీద ఒక వైద్యుడిని వెంట బెట్టుకుని ఆ ప్రదేశంలోకి వచ్చాడు గురుకులపు ప్రధాన ఆచార్యుడు.

“నవ్వులాటకి ఏదో ఒక చిన్న తేలిక మాటను ఉచ్ఛరించాను.. ఆ కాస్తదానికే చావుదెబ్బ కొట్టాడు. కాస్తుంటే ప్రాణాలు కూడా పోయి వుండేవి…” వైద్యుడు ఏదో ఆకుపసరును నాశికముందు పెట్టి వాసన చూపించడంతో బాధనించి తేరుకుంటూ చెప్పాడు నందనుడు.

యాజ్ఞవల్క్యులు కిందికి వదిలేసిన చింతబరికెను తను తీసుకున్నాడు ప్రధాన ఆచార్యుడు.

“గురుకులంలో చేరినప్పటినుంచీ దురుసుగానే ప్రవర్తిస్తున్నావ్‌. పేరు ప్రతిష్టలున్న కుటుంబంలోనించి వచ్చావని ఇంతవరకూ ఉపేక్షిస్తూ వచ్చాను.. ఇక ఊరుకోవడం అసంభవం…” అంటూ పూనకం పట్టినవాడిలా మాధవుడి వీపు మీద ఎడాపెడా కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు.

చర్మంతో తయారుచేయబడిన కొరడా మాదిరి ఛటేల్‌ ఛటేల్మని మ్రోతలు చేస్తున్న ఆ చింతబరికె వేగాన్ని చూడలేక కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నారు అందరూ….

జేగురు రంగు రాతితో చెక్కబడిన శిల్పంలా తల వంచుకుని నిలబడ్డాడు మాధవుడు. దెబ్బ పడిన కొద్దీ సలసలమని మరగడం మొదలుపెడుతోంది అతని రక్తం…. కోపం… దారుణమైన కోపం.. ఎదుట వున్న వారందర్నీ వట్టి చేతులతోనే విరిచిపారేయాలన్నంత ఉద్రేకం…

“వద్దు…. మాధవా.. తొందరపడవద్దు.. తల ఎత్తి చూశావంటే విషయం చాలా దూరం పోతుంది.

మీ తాతగారికి తెలిసిందంటే పరిస్థితి ఇంకా క్షీణిస్తుంది… తలవంచుకో” అందరి మాదిరిగా కళ్ళు మూసుకుని తలను పక్కకు తిప్పుకోకుండా నిలబడివున్న సాంబశివుడు చిన్న కంఠంతో హెచ్చరించాడు అతన్ని.

తాతగారి ప్రసక్తి వచ్చేసరికి చల్లబడిపోయింది ఉడికిపోతున్న మాధవుడి రక్తం… తలను మరింతగా వంచుకుని అలాగే కదలకుండా నిలబడ్డాడు.

కొట్టి కొట్టి ఆయాసం వచ్చేసింది ప్రధానాచార్యుల వారికి. చెమటతో మొఖం తడితడి అయిపోయింది.

బండకేసి బాదినట్టు నుజ్జు నుజ్జు అయిపోయిన చింతబరికెను అవతలికి విసిరేస్తూ…”వెళ్ళిపో.. నా గురుకులంలో నుంచి బయటికి వెళ్ళిపో.

ఇంకెప్పుడూ నీ మొఖం నాకు చూపించకు” అని ఆజ్ఞను వినిపించి వడివడిగా వెళ్ళిపోయాడు అక్కడినించి.

జరిగింది ఏమిటో జరగబోయేది ఏమిటో అర్థం చేసుకోవటానికి ప్రయత్నం చేస్తూ అలాగే నిలబడిపోయిన మాధవుడిని చూసి జీరపడిన కంఠంతో గట్టిగా హెచ్చరించాడు యాజ్ఞవల్క్యులవారు.

“వెళ్ళిపో… వెంటనే అవతలికి పోకపోతే బలవంతంగా బయటికి పంపించాల్సి వుంటుంది”

“పదరా మాధవా…. బయటికి పద..” చిన్న కంఠంతో చెపుతూ మాధవుడి చేయి పట్టుకుని అవతలికి తీసుకుపోయాడు సాంబశివుడు.

ఆకాశాన్నంటుకునేటంత ఎత్తుగా పెరిగివున్న మహావృక్షాల కింద నడపబడుతున్నయ్‌ రకరకాల తరగతులు.

ఐదారు సంవత్సరాల వయస్సున్నవారి దగ్గర్నించి పాతిక సంవత్సరాల యువతీ యువకుల వరకూ అక్కడ విద్యాభ్యాసం చేస్తున్నారు….

తలవంచుకుని పోతున్న పదునెనిమిది సంవత్సరాల మాధవుడి వంక వింతగా విడ్డూరంగా చూడ్డం మొదలు పెట్టారు వారందరూ.

పదునైన చురకత్తితో చీరినట్లు చిరిగి పీలికలైపోయింది చింతబరికె దెబ్బలు తిన్న అతని వంటిమీది వస్త్రం.

ఎర్రగా కాల్చిన ఇనుపచువ్వ వంటికి అంటించినట్లు ప్రత్యక్షం అయివున్నయ్‌ వాతలు…

“ఇన్ని దెబ్బలు తగిలిన తర్వాత కూడా పడిపోకుండా ఎలా నడవ గలుగుతున్నాడు?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు పై తరగతి చదువుతున్న విద్యార్థి ఒకతను.

“ఎలాగా? ఎలాగో నీకు తెలియదా? నువ్వు పుట్టింది ప్రతిష్ఠానపురంలో కాదా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మరో విద్యార్థి.

“కాదు.. మాది అనంతనగరం… పోయిన సంవత్సరమే ఇక్కడికి వచ్చాం” నిజాయితీగా సమాధానం ఇచ్చాడు అతను.

“అలాగా.. అయితే నీకు కార్తికేయులవారిని గురించి తెలియదన్న మాట!” అన్నాడు రెండో విద్యార్థి.

“కార్తికేయులవారా? ఆయన ఎవరు?” మరింత ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మొదటి విద్యార్థి.

“మాధవుడికి కన్నతండ్రి. మహా మహా బలవంతుడు. మగధ పాలకులకు, మాళవ రాజులకు సింహస్వప్నం. కళింగ రాజ్యపు యుద్ధ గజాలయితే కార్తికేయులవారి సింహనాదం వినిపిస్తే ఝంకారాలు చేస్తే దూరంగా పారిపోయేవట….

“అలాగా… ఆయన పోలికలే ఇతనికి వచ్చాయన్నమాట… మరి అంతటి వీరుడి కుమారుడికి ఇటువంటి అవమానం?” ఇంకో సందేహాన్ని బయల్పరిచాడు మొదటి విద్యార్థి.

“మీరిద్దరూ నోళ్ళు మూసుకుంటారా?” ఉన్నట్లుండి తమ ఆచార్యులు కటువుగా హెచ్చరించటంతో మాటల్ని ఆపి మౌనంగా వుండిపోయారు వీళ్ళిద్దరూ….

* * * * * * * * *

“…సద్భ్రాహ్మణ వంశంలో పుట్టినవారని మీకు మేము చాలా మర్యాద ఇస్తున్నాం. కాని మీరు మాత్రం ఆ మర్యాదని నిలపుకోవటం లేదు”

బంగారు పూత పూయబడిన సింహాసనం వంటి ఆసనం మీద కూర్చుని గంభీరంగా చెప్పుతున్న రాజప్రతినిధి కేసి చాలా ఆశ్చర్యంగా చూశారు మాధవుడి తాతగారు కేశవశర్మ.

“మీ ఆగ్రహానికి పాత్రులు కావటానికి మేము చేసిన అపరాధం ఏమిటో!” సూటిగా అడిగారాయన.

“గురుకులంలో మీ మనవడి ప్రవర్తన చాలా అసహ్యంగానూ అసభ్యంగానూ వున్నదని మాకు తెలిసింది” ఇలా అయితే మేము సహించలేము..

ఏదో ఒక శిక్షను విధించాల్సి ఉంటుంది కటువుగా అన్నాడు రాజప్రతినిధి.

మాటకు మాట సమాధానం చెప్పటానికి సిద్ధంగా వున్న కేశవశర్మ తల ఆయనకు తెలియకుండానే కిందకి వాలిపోయింది.

“మీ కులపువాడే అయిన వినుతశర్మ కుమారుడు నందనుడనే కుర్రవాడిని మీ మనవడు తీవ్రంగా గాయపరిచినట్టు ఆరోపణ.. ఇదే మీకు ఆఖరి మాట..

అతన్ని మీరు సరైన మార్గంలో నడిపించుకోండి… ఇంకొకసారి ఇటువంటి సంఘటన జరిగితే మేము ఊరుకోలేము…. ఇక మీరు వెళ్ళిరండి.

మరింత కిందికి వాలిపోయింది కేశవశర్మ శిరస్సు. ఆయనకు తెలియకుండానే నీటితో నిండిపోయాయి కళ్ళు. ఎంతో ప్రయత్నం మీద తనకు తానే నిగ్రహించుకున్నాడాయన. రాజప్రతినిధికి నమస్కారం చేసి గిర్రున వెనక్కి తిరిగాడు.

* * * * * * * * *

“అయ్యయ్యో… ఆ అయ్యోరి చేతులు విరిగిపోనూ… గొడ్డును బాదినట్టు బాదేశాడు. అసలు వాడికి అంత ధైర్యం ఎక్కడినించి వచ్చింది?” వెన్నముద్దలో ఏదో ఆకు పసరు కలిపి మాధవుడి వంటి మీది వాతలకు అంటిస్తూ వాపోయింది చిలకమ్మ.

ప్రతిష్టాన నగరపు పొలిమేరల్లో గుడిసెలు వేసుకుని జీవించే దొమ్మరి కుటుంబానికి చెందిన నడివయసు స్త్రీ ఆమె. మాధవుడి జతగాడు సాంబశివుడికి తల్లి.

“అంతా మాధవుడిదే తప్పు… తను కొట్టే దెబ్బను అవతలివాడు భరించగలడో భరించలేడో చూసుకోడు.. అంతా వట్టి మొండి మాలోకం” కట్టెలపొయ్యి మీద కాల్చిన చిలకడదుంపల్ని తీసుకువచ్చి మాధవుడి ముందుపెడుతూ అన్నాడు సాంబశివుడు.

“వాడు ఆ నందనుడు వట్టి వదరుబోతు… అవకాశం దొరికితే చాలు మా తండ్రిగారిని గురించి వెక్కిరింపుగా మాట్లాడతాడు. అందుకే నాకు కోపం వచ్చింది” చేతిని చాచి ఒక దుంపను తీసుకుంటూ అన్నాడు మాధవుడు.

“అయ్యయ్యో… ఆగు మాధవయ్యా…. ఆగు. ఆందోళనగా అన్నది చిలకమ్మ”

ఆగిపోయి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు మాధవుడు.

“దొమ్మరోళ్ళం మేము… నువ్వు బామ్మడివి. మా ఇళ్ళకు రావటమే తప్పు.

మీ తాతగారికి తెలిస్తే ఆ అయ్యోరు కొట్టిన దెబ్బలకి రెండు రెట్లు ఎక్కువే పడతాయ్‌ నీకు” వివరంగా చెప్పింది చిలకమ్మ.

“నాకు అటువంటి నమ్మకాలు లేవు. సాంబశివుడు నా జతగాడు. వాడు ఇచ్చింది ఏదైనా సరే నేను తీసుకుంటా” అన్నాడు మాధవుడు.

“నువ్వు తీసుకోవచ్చు… కాని మేము ఇవ్వకూడదు.. ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా ఇంటికి వెళ్ళిపో” ఖచ్చితమైన కంఠంతో చెప్పింది చిలకమ్మ.

“నాకు ఆకలేస్తోంది” అన్నాడు మాధవుడు.

“ఇంటికాడ మీ అమ్మ ఎదురుచూస్తూ వుంటుంది. వెళ్ళి ఇంటిదగ్గర అన్నం తిను” అంటూ చనువుగా చెయ్యి పట్టుకుని పైకి లేపింది ఆమె.

“ఇంటిదాకా తోడు వెళ్ళిరా…” అని కొడుక్కి చెప్పింది.

నెమ్మదిగా అడుగులు వేయడం మొదలు పెట్టిన మాధవుడిని అనుసరించాడు సాంబశివుడు.

* * * * * * * * *

“వట్టి హెచ్చరికలతో వదిలిపెడతారని అనుకోలేదు… తల తిరిగి పోయేటట్టు శిక్షవేస్తారని అనుకున్నాను….” నిష్టూరంగా రాజప్రతినిధితో అన్నాడు వినుతశర్మ.

మాధవుడి తాతగారు అవతలికి పోయిన అర్ధఘడియకు అక్కడికి వచ్చాడు అతను.

జరిగినదంతా తెలుసుకుని తన అసంతృప్తిని నిర్మొహమాటంగా బయటపెట్టాడు.

“కేశవశర్మకి శిక్ష విధించాలంటే రాజధానిలో వున్న మన చక్రవర్తి అనుమతి కావాలి.. కేశవశర్మ కుమారుడు కార్తికేయుడు చక్రవర్తికి ప్రాణ స్నేహితుడు. ఆ సంగతి మరిచిపోయావా?” సూటిగా అడిగాడు రాజప్రతినిధి.

“ఎక్కడో వున్న చక్రవర్తికి ఈ మారుమూల జరిగింది ఏమిటో ఎలా తెలుస్తుంది? మీరు అన్యాయంగా శక్ష వేయటం లేదు. ఆ పెద్దమనిషి మనవడు నా బిడ్డడిని చావగొట్టి వదిలాడు” అక్కసుగా అన్నాడు వినుతశర్మ.

“ఇప్పుడు నీకు కావాల్సింది ఏమిటి?” మరోసారి సూటిగా ప్రశ్న వేశాడు రాజప్రతినిధి.

“నా బిడ్డడి జోలికి వచ్చినందుకు వాళ్ళకి ఏదో ఒకటి గట్టిగా దెబ్బపడాలి.. అంతే” చెప్పాడు వినుతశర్మ.

“ఎవరికీ తెలీకుండా పని జరిపిస్తే సరిపోతుందా?”

“అంటే?”

“కార్తికేయుడు మహా బలవంతుడు. అతని పోలికలే అతని బిడ్డడికి కూడా వచ్చినయ్యని అందరూ అనుకుంటూ వుంటారు. అటువంటి వాడిని ఊరికే వదిలేస్తే ఎప్పటికయినా నాకు ప్రమాదమే. ఇంకా కొంచెం వయస్సు వచ్చిన తర్వాత చక్రవర్తి అతన్నే ఈ నగరానికి రాజప్రతినిధిగా నియమించవచ్చు. అందుకే ఎవరికీ తెలియకుండా పని పూర్తి చేద్దాం… సరేనా?”

“ఎట్లా?”

“నగర ద్వారాల దగ్గిర వున్న జామతోట దగ్గరికి పోయి చూస్తే నీకే తెలుస్తుంది. ధైర్యం వుంటే వెళ్ళి చూడు…” నవ్వుతూ అన్నాడు రాజప్రతినిధి.

ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగలేదు వినుతశర్మ. పెద్ద పెద్ద అడుగులు వేస్తూ నగర ద్వారాల దగ్గిరికి బయలుదేరాడు.

“ఆకలి అదిరిపోతోంది. ఆగడం నా వల్ల కాదు” నగర ద్వారాల దగ్గరికి రాగానే సాంబశివుడితో అన్నాడు మాధవుడు.

“ఆ మాట నాకు ముందే చెప్పి వుండాల్సింది. అమ్మకి కనిపించకుండా నాలుగు దుంపల్ని దాచిపెట్టి తీసుకువచ్చేవాడిని…” అంటూ పక్కకి చూశాడు సాంబశివుడు.

మసక చీకట్లు అప్పుడప్పుడే అడుగుపెడుతున్నాయి. నగర ద్వారాల దగ్గిర వుండాల్సిన రాజభటులు ఎవరూ కనిపించడం లేదు.

“రాజప్రతినిధి అంటే ఆఖరికి వాళ్ళకి కూడా భయం లేకుండాపోయింది.

కాపలా పని వదిలేసి కులాసాగా తిరిగి రావటానికి పోయారు…” అంటూ ఒక పక్కకి అడుగులు వేశాడు అతను.

“ఎక్కడికి?” అశ్చర్యంగా అడిగాడు మాధవుడు.

“జామ తోట దగ్గరికి. నాలుగు కాయలు కోసుకువస్తా… నువ్వు ఇక్కడే వుండు” అన్నాడు సాంబశివుడు.

“దొంగతనం చేస్తావా?” మరింత ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మాధవుడు.

“నీతిగా వున్నా నియమంగా నడుచుకున్నా ఈ నగరంలోని వాళ్ళందరూ మమ్మల్ని తక్కువగానే చూస్తారు. మీ కుటుంబం ఒక్కటే మమ్మల్ని మనుష్యులుగా మన్నిస్తుంది. మీ కోసం మేము దొంగతనమే కాదు ఏమయినా చేసేస్తాం. నువ్వు చూస్తూ వుండు” అంటూ మరింత వేగంగా అడుగులు వేశాడు సాంబశివుడు.

వద్దని ఇంకా కాస్త గట్టిగా చెప్పినా అతను వినిపించుకోడని అర్థం అయింది మాధవుడికి. అతన్ని వారించే ఆలోచనని ఆపుకుని రహదారి పక్కనే వున్న బండరాయి మీద కూర్చున్నాడు.

క్షణక్షణానికి దట్టం అవుతున్న చీకట్లలో కలిసిపోయి జామతోటలోకి అడుగు పెట్టాడు సాంబశివుడు. ఏపుగా ఎదిగివున్న ఒక చెట్టు దగ్గిర నిలబడి ఒక కొమ్మని కిందకి వంచాడు. వంచుతూ వుండగానే అతనికి కనిపించారు నల్లటి దుస్తులు ధరించి వున్న పదిమంది దృఢకాయులు. వంద ధనువుల దూరంలో వున్న ఒక దిగుడు బావి దగ్గిర నిలబడి రహదారి కేసి చూస్తున్నారు వాళ్లు.

జామతోటకి కాపలాదారులు కాదు వాళ్ళు. కాపలా దారులకి అటువంటి దుస్తులు ధరించాల్సిన అవసరం లేదు. చేతుల్లో బరిశెలు, బలమైన కర్రలు ఉండాల్సిన పనిలేదు.

తను వచ్చిన పనిని మరిచిపోయి “హేయ్‌… ఎవరు మీరు? ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నారు?” అని అరిచాడు సాంబశివుడు. అదిరిపడినట్లు వాళ్ళందరూ ఒకేసారి అతనికేసి చూశారు.

“వీడెవరో మనల్ని చూశాడు…. నగరంలోకి పోయి అందరికీ చెప్పేస్తాడు. ముందు వీడిని వేసేయండి” ఖంగుమంటున్న కంఠంతో ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు వారిలో ఒకతను.

చేతుల్లో వున్న కర్రల్ని, బరిశెల్ని గాలిలో ఊపుతూ వేగంగా ముందుకు పరిగెత్తుకు వచ్చేశారు అందరూ.

పిరికివాడు కాదు సాంబశివుడు. ఎటువంటి బరువులనైనా ఎత్తి అవతలికి విసిరివేయగల కులంలో పుట్టాడు. ఎంతటి దెబ్బతగిలినా ఓర్చుకోగలశక్తి అతనికి వుంది.

దగ్గిరికి వచ్చి తన మీదికి కర్రను విసిరిన ఒక ఆగంతకుడిని ఎగిరి గుండెల మీద తన్నాడు అతను. బరిశెతో పొడవబోయిన ఇంకో మనిషి గుండెల మీద బలంగా కొట్టాడు. గావురుమని అరిచి వెనక్కి పడిపోయిన ఆ ఇద్దర్ని చూసేసరికి తారాపధానికి చేరుకుంది మిగిలిన వారి కోపం.

“పొడి చేయండి. తల పగలకొట్టి చంపేయండి” అని ఒకరిని ఒకరు హెచ్చరించుకుంటూ ఒకేసారి అతన్ని కమ్ముకోబోయారు.

దట్టమైపోయిన చీకట్లు సాంబశివుడికి సాయం చేసినయ్‌. అడ్డం వచ్చిన ఇంకో మనిషి ముఖం పగిలిపోయేటట్టు కొట్టి, వింటి నించి వెలువడిన బాణంలా రహదారివైపు పరుగు తీశాడు.

“ఆపండి. వాడిని ఆపండి. వాడు వెళ్ళి ఆ కుర్రాడిని హెచ్చరిస్తాడు…” అని అరుచుకుంటూ అతన్ని అనుసరించారు ఆ దృఢకాయులు.

“మాధవా… మాధవా… పారిపో…” అని కేకలు పెట్టాడు సాంబశివుడు. తనను వెంబడిస్తున్న వాళ్ళు మాధవుడిని కూడా దెబ్బకొడతారని అతని భయం.

బండరాయి మీద నించి లేచి మాధవుడు నగరంలోకి పరిగెత్తుతాడని, తను పక్కకు తిరిగి తమ గుడిశెల దగ్గిరికి పారిపోవచ్చని అతని ఉద్దేశ్యం. నగరంలోకి పరిగెత్తాల్సిన మాధవుడు అటువంటి పనిచేయలేదు సరికదా, బండ మీదినించి లేచి బలంగా నేలను తన్నాడు.

యాభై ధనువుల దూరంలోకి వచ్చిన సాంబశివుడికి భూకంపం వచ్చిందని అనిపించింది.

నేలను తన్నటంతో ఆగలేదు మాధవుడు. తనకు తెలీకుండానే తలను పైకెత్తాడు. కుడిచేతిని నోటి దగ్గిరకు చేర్చి దారుణమైన పొలికేక పెట్టాడు.

చెవుల్ని గట్టిగా మూసుకోవాలి అనిపించింది సాంబశివుడికి. కర్ణరంధ్రాలకు చిల్లులుపడి రక్తస్రావమయ్యే స్థాయిలో వుంది ఆ కేక.

సాంబశివుడిని తరుముకొస్తున్న ఆగంతకులకు గుండెలవిసిపోయాయి కాబోలు….. ఎక్కడివాళ్ళక్కడ ఆగిపోయి, ఒకరి మొఖాలొకరు చూసుకున్నారు.

“పారిపో మాధవా.. నగరంలోకి పారిపో” తడబాటునించి తేరుకుంటూ ఇంకోసారి అతన్ని హెచ్చరించాడు సాంబశివుడు.

మాధవుడు పారిపోలేదు. నిలబడిన చోటినించి పిసరంత కూడా అవతలికి జరగలేదు.

ఆగిపోయిన ఆగంతకులకు అమితమైన ధైర్యం వచ్చేసినట్టుంది. ఇంకోసారి కలిసికట్టుగా కదిలారు వాళ్ళు.

యాజ్ఞవల్క్యులవారు చింతబరికెతో బాదుతున్నప్పుడు ఎలాంటి అనుభూతులు కలిగాయో, అంతకు రెట్టింపు కలగడం మొదలుపెట్టాయి మాధవుడికి ఇప్పుడు.

పిడికిళ్ళు బిగించి అడుగు ముందుకు వేశాడు. వెంటనే అతన్ని అడ్డుకున్నాడు సాంబశివుడు.

“ఆకాశం అదిరిపోయేటట్టు నువ్వు సింహనాదం చేశావ్‌…. నగరంలో నివశిస్తున్నవారందరికీ తప్పకుండా వినిపించి వుంటుంది. ఈ నగర ద్వారాల్ని సరరక్షించాల్సిన భటులకు కూడా తెలిసే వుంటుంది. అయినా సరే వాళ్ళు రావడం లేదు.

సంగతేమిటో తెలుసుకోవాలని అనుకోవడంలేదు. అసలేం జరుగుతోంది.

“ఏదో తేడా కనిపిస్తోంది మాధవా… ఈ పరిస్థితి ఏమిటో చాలా అనుమానస్పదంగా వుంది. పారిపోవడం చాలా మంచిది” తను గమనించిన అంశాన్ని ఆలస్యం చేయకుండా బయటపెట్టేశాడు.

End of Preview.

Rest of the book can be read @ http://kinige.com/kbook.php?id=194

Related Posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>