అమెరికాలో జీవనం.. అనుభూతుల సారం

ఆ నేల, ఆ నీరు, ఆ గాలి అన్ని నవోదయ షాపుల్లోనూ లభిస్తుంది వెల: రూ.80, కినిగే.కామ్‌లో కూడా దొరుకును. అరవై, డెబ్భై దశాబ్దాలలో అమెరికాకు ప్రవాసం వెళ్ళిన అతి కొద్దిమంది భారతీయుల్లో వేలూరి వెంకటేశ్వరరావు ఒకరు. అక్కడికి వెళ్ళినా మన జన్మభూమిని, అమ్మ భాషనీ మరిచిపోక, తెలుగులో కథలు రాస్తున్న వారు కొద్దిమందిలో ఒకరు. ఇలా ఎందుకన్నానంటే ఈ రోజుల్లో అమెరికా వెళ్ళినవారు తెలుగునే మరిచిపోతున్నారు, ఇక కథలు రాయడం కూడానా? అందుకే వెంకటేశ్వరరావుగారి కృషిని ముందుగా అభినందించాలి. అమెరికాలోనే కాదు, భారతదేశంలో ఉండి కూడా తెలుగును మరచిపోతున్న వారెందరో! మరొక మాట ఏమంటే- ప్రతి ఒక్కరి నోటా వినే ఒకే ఒక మాట ‘టైం లేదండీ’ అని. నిజమే అందరికీ ఉరుకుల పరుగుల జీవితమే కానీ అందులోంచి కొద్ది సమయాన్ని సాహిత్యం కోసం కేటాయించాలంటే ముందస్తుగా భాషపైనా సాహిత్యం పైనా ప్రేమ, అభిమానం ఉండాలి. ఇవి కలిగినవారు కనుకనే వెంకటేశ్వరరావుగారు ఈరోజు ఈ-మాట అనే వెబ్ పత్రికకి డెబ్భై ఏళ్ళ వయసులో కూడా తరగని హుషారుతో సంపాదకత్వం వహిస్తూ ఉండటం ఆయనకి తెలుగు భాష పట్ల మమకారాన్ని చాటుతోంది. గత ఏభై ఏళ్ళలో తను రాసిన కథలన్నిటినీ పుస్తకంగా తీసుకురావడం చాలా ముదావహం. అమెరికా జీవితాన్ని దాదాపు నాలుగు దశాబ్దాలపైనే అనుభవిస్తూ, అక్కడే స్థిరపడినవారు వెంకటేశ్వరరావు దంపతులు. ముందుమాటలో రచయిత అమెరికా స్టైల్‌లోనే ఒక మాట అన్నారు. కథ చదవగానే ‘వావ్’ అనిపించాలని. నిజమే- కొన్ని కథలు చదివాక నాకలాగే అనిపించింది. పాఠకులకు కూడా అనిపిస్తుంది అనడంలో అతిశయోక్తిలేదు. కానీ అన్ని కథలు చదివించేలా లేవు. కొన్ని సింప్ల్ నేరేషన్‌లా అనిపిస్తాయి. అయినా అమెరికా జీవితానికి, అప్పటి రోజుల్లో ఉన్న స్థితిని కొంత ఆవిష్కరించడం కొన్ని కథల్లో బాగుంది. ఉదాహరణకి ‘గోమేజ్ ఎప్పుడొస్తాడో?’’, ‘మేటామార్పాసిస్’ లాంటి కథలు. అక్కడి జీవన విధానాన్ని మాత్రమేకాక గోమేజ్ అనే వ్యక్తిలోని నిజాయితీని ప్రతిబింబించే ఆ కథ తప్పక ఆకట్టుకుంటుంది. మేటామార్పాసిస్ ఫ్రాంజ్ కాఫ్కా శీర్షిక తీసుకున్నా ఈ కథను మలచిన కథనం బాగుంది. రంగనాథం అమెరికా వెళ్ళిన కొద్దిరోజులకు ఎలా ఎంతగా మారాడో చెప్తూపోతే ఇదేమీ గొప్ప కథకాదు కానీ ఆఖరిలో ఎంత మారినా అవసరం కొద్దీ తన ఆహారపు అలవాట్లుమారవు- మన భారతీయుడికి ముఖ్యంగా తెలుగువాడికి అని చెప్పడం ఈ కథలో పంచ్. ప్రముఖ కథకుడు వాసిరెడ్డి నవీన్ తన మాటలో వ్యంగ్యం వెంకటేశ్వరరావుగారి కథకు చిరునామా అన్నారు. అది నిజమే. ప్రతి కథలోనూ ఒక వ్యంగ్యం. ఆంగ్లంలో ఐతే ‘‘టాంగ్ ఇన్ చీక్’’ కామెంట్ అంటాము. అలా కథనంలోనే ఇమిడిపోయే వ్యంగ్యం పాఠకులని చదివిస్తుంది. ‘‘స్వర్గంలో స్టిప్ టీజ్’’ కథ చాలా హాస్యస్ఫోరకంగా ఉంది. ముఖ్యంగా పుస్తకం టైటిల్ కథ- ‘‘ఆ నేల, ఆ నీరు, ఆ గాలి’’ పురాణ పాత్రలైన సీతారామ లక్ష్మణులు వనవాసంలో గోదావరి కృష్ణ దాటుతున్న సమయంలో సీత, లక్ష్మణుడు రాముడిని ఎదిరించడం, పెన్నా దాటగానే మళ్ళీ అతడి కాళ్లకు మొక్కి మన్నించమని కోరడం- మనల్ని నవ్వించినా, రాముడు వ్యాఖ్యలో- ‘ఆ నేల, గాలి, నీరు మహిమతో అక్కడివారు గొడవ పడకుండా ఉండరు’ అనడం కొంచెం ఆగ్రహం తెప్పించవచ్చు ఆయా ప్రాంతాల వారికి. నవ్వేసుకుంటే ఈ కథ బాగానే ఉంటుంది. ఇక కథనంలో రచయత చేసిన ప్రయోగాలు కథాచిత్రాలుగా ఆయన రాసిన ప్రక్రియ నేటి చదువరులకి ఇష్టంగా ఉండవచ్చు. కొన్ని నాస్టాల్జియా కథలు ప్రవాసుల్లో తప్పవు మరి. వారి తెలుగు మాస్టారి గురించి ఆయన వెలిబుచ్చిన గౌరవం చాలా ప్రశంసనీయం. రచయత తన జీవిత భాగస్వామి శాంతిగారికి అంకితమిచ్చారు ఈ పుస్తకాన్ని. సీరియస్ పాఠకుడికి ఇందులో ఏమీలేదు గానీ, లైట్ రీడ్‌గా పనికొచ్చే పుస్తకం అని చెప్పవచ్చు.

జగద్ధాత్రి, 30/03/2013 నాటి ‘అక్షర పేజి’

* * *

కినిగె వెబ్ సైట్ ద్వారా ప్రింట్ బుక్‌ని తగ్గింపు ధరకి తెప్పించుకోవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

ఆ నేల, ఆ నీరు, ఆ గాలి On Kinige

Related Posts:

చారిత్రక నవలాహారంలో మరో మణిపూస

భవిష్యత్తును సరిగ్గా నిర్మించుకోవాలంటే చరిత్రను అధ్యయనం చేయాల్సిందే. అందుకే దార్శనికులు చరిత్రను ప్రేమిస్తారు. చరిత్ర చుట్టూ సాహిత్యాన్ని ప్రదక్షిణ చేయిస్తారు. కావ్యాలు, నాటకాలు, రూపకాలు, కథలు, నవలలు రచిస్తారు.
సినారె కర్పూర వసంతరాయలు, ధర్మవరం రామకృష్ణమాచార్యుల విషాద సారంగధర నాటకం, అనేకమంది చేతులమీదుగా సృజించబడి ఒకే పేరుతో ప్రఖ్యాతమైన భువన విజయం, రూపకం, జాయపసేనాని, హుళక్కి భాస్కరుడు పేర్లతో దొరవేటి లాంటి వారు రాస్తున్న కథలు, గోనగన్నారెడ్డి, మల్లారెడ్డి లాంటి అడివి బాపిరాజు నవలలు చరిత్ర చుట్టూ అల్లుకున్న సృజనలే.
ముదిగొండ శివప్రసాద్‌గారన్నట్లు చారిత్రక నవలా రచన సులభంకాదు. అదొక యాగం. రచయిత పరకాయప్రవేశం చేసి కథాకాలంలోకి వెళ్ళాలి. ఆనాటి వేషభాషలు చారిత్రక ప్రామాణ్యంలో వ్యక్తీకరించాలి. రీడబిలిటీ తగ్గకుండా, ప్రమాణం పలుచబడకుండా రచన సాగితేనే రచయిత విజయం సాధించినట్లు లెక్క.
తిమ్మమ్మ మర్రిమాను చారిత్రాత్మక నవల రాయడంలో బాలగొండ ఆంజనేయులు విజయం సాధించారని ముదిగొండగారు చెప్పారు. తిమ్మమాంబ పూర్తిగా చదివాక ప్రతి పాఠకుడు అదే అభిప్రాయానికొస్తాడు.
అనంతపురం జిల్లా కదిరి సమీపంలో తిమ్మమ్మ మర్రిమాను ఉంది. ఈ మర్రిమాను వైశాల్యం దృష్ట్యా అది గిన్నీస్ బుక్‌లోకి ఎక్కింది. తిమ్మమ్మ మర్రిమాను కింది గుడిలో ఉన్న వివరాల ప్రకారం తిమ్మమ్మ 1394లో జన్మించి 1434లో మరణించింది. శెట్టిబలిజ కులస్తులైన సేనక వెంకటప్ప, మంగమ్మల కూతురు. బాలవీరయ్య భార్య. అనంతపురం జిల్లాలో ప్రచారంలో ఉన్న స్థానిక కథనాల ప్రకారం ఆమె శ్రీ వేంకటేశ్వరుని వరపుత్రిక, మహాసాధ్వి. అనారోగ్యంతో మరణించిన పతి చితిమీద సహగమనం చేసింది. వారు మరణించినచోట ఈశాన్య భాగంలో లేచిన మర్రిచెట్టే ఇప్పటి తిమ్మమ్మ మర్రిమాను.
ఈ ఐతిహాసాన్ని, తిమ్మమ్మకు సంబంధించిన కుటుంబ వివరాలు, జనన మరణాలు ఆధారంగా ‘తిమ్మమాంబ’ నవల రాసారు బాలగొండ ఆంజనేయులు. కథాకాలం విజయనగర రాజులలో తొలివారైన సంగమ వంశస్థులది. రెండవ హరిహరరాయలు వారసుడు దేవరాయలు పెనుగొండ కేంద్రంగా పాలిస్తుంటాడు. తన రాజ్యాన్ని వివిధ సంస్థానాలుగా విభజించి పాలెగార్లను నియమిస్తాడు. కథాకాలంనాటికి ‘బుక్కపట్నా’న్ని చెన్నక వెంకటరాయలు, ‘గూడిబయలు’ను రంగరాజు, ‘తలపుల’ను బోయ నరసింహానాయుడు పాలిస్తున్నారు.
చెన్నక వెంకటరాయలుకు వేంకటేశ్వరుని వరప్రసాదాన జన్మించిన బిడ్డ తిరుమలాంబ. ఈమె చిన్నతనంనుండీ భక్తి, దయాగుణాలతో విలసిల్లుతూ తన మేనబావ ‘గూటిబయలు’యువరాజును మనసులో ప్రతిష్టించుకొంటుంది. గూటిబయలు యువరాజు బాలవీరుడు విజయనగర మహాసామ్రాజ్యపు సంస్థానాధీశుల వారసులందరిలోకెల్లా శక్తిమంతుడుగా, మహావీరుడిగా గుర్తించబడతాడు. ఆయన శక్తిసామర్థ్యాలను గుర్తించిన విజయనగర మహారాజు ఆపద సమయంలో అతన్ని సేనానిగా నియమించి యుద్ధానికి పంపిస్తాడు. ఆ యుద్ధంలో అతడు దాదాపుగా ఓడిపోతున్న దశలో ఒక సైనికుడి చతురతవల్ల తను గెలవడమేకాకుండా ఫిరోజ్‌షా, పెదకోమటి వేములను బంధించి దేవరాయల ముందు ప్రవేశపెడతాడు. అందుకు కారణం సైనికుడి రూపంలో శ్రీ వేంకటేశ్వరుడే వచ్చి సాయంచేయడం. అలా విజయనగరానికి ఘన విజయం సమకూర్చి పెట్టినందుకు ఘనంగా రత్నరాసులను బహుకరిస్తాడు మహరాజు. ఆ కానుకలన్నింటినీ తిమ్మమ్మ సలహాతో ప్రజాసంక్షేమానికి వినియోగిస్తాడు బాలవీరుడు.
గూటిబయలు అంతఃపుర కుట్రలకు తిమ్మమ్మ కొడుకు చనిపోతాడు. బాలవీరుడు తిమ్మమ్మ యాగం మొదలుపెడతారు. అదే సమయంలో వారి చిరకాల శత్రువు తలపుల యువరాజు ఫణీంద్ర దాడిచేసి బాలవీరున్ని తీవ్రంగా గాయపరుస్తాడు. ఆ గాయం నయంకాకుండా బాలవీరుడు మరణిస్తాడు. తిమ్మమ్మ సహగమనం చేస్తుంది. స్థూలంగా ఇదీ కథ.
సన్నివేశాలు సృష్టించడం, కాలానుగుణమైన ధర్మాల్ని, భాషను, వేషభూషాదులను పోషించడంలో రచయిత కృతకృత్యులయ్యారు. అభూత కల్పనలు, మహిమలు కొన్ని ఉన్నప్పటికీ అవి నవలా రచనలో ఔచిత్యాన్ని దెబ్బతీయలేదు. నవల చదువుతుంటే ఐదువందల యేండ్ల వెనక్కి ప్రయాణం చేసినట్లుగానే ఉంటుంది పాఠకుడికి. తిమ్మమ్మే తనచేత ఈ నవల రాయించిందని రచయిత చెప్పుకోవడం ద్వారా ఆయనీ కథాంశాన్ని ఎంతగా ఇష్టపడ్డాడో అర్థమవుతుంది.

డా. ఏనుగు నరసింహారెడ్డి
ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక, 11/05/2013 నాటి ‘అక్షర పేజి’

* * *

“తిమ్మమాంబ” నవల డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.
తిమ్మమాంబ On Kinige

Related Posts:

సజీవన చిత్రణ (జీవన శిల్పం సమీక్ష)

రచయిత్రి కన్నెగంటి అనసూయ జీవన శిల్పం బాగా పట్టుకున్నారు. అందుకే ఆవిడ కథానికల్లో శిల్పం, శైలి అంటూ ప్రాకులాడక మానవ జీవన సంవేదనలకు ఆలోచనాత్మకమైన అక్షరాకృతి నివ్వడమే ప్రధానంగా రచన చేసారు. జీవితాన్ని జీవించడం తప్ప నటించడం సరికాదని ప్రగాఢంగా విశ్వసించిన కలం తనది. కథలు కథలకోసమే కాదు సాటివారి జీవన వ్యధలు సాధ్యమైనంత మేరకు తీర్చగలిగే సేవా దృక్పథానికి ప్రోది కావాలన్న సంకల్పం గల రచయిత్రి కనుకనే మానవ స్వచ్ఛంద సేవా సంస్థ స్థాపించి తన రచనలే కాక మాటలూ, చేతలూ కూడా సాటివారి సహకారంతో తదనుగుణంగా నిర్వర్తిస్తున్న సేవాపరాయణ అనసూయ. అమ్మగారి స్ఫూర్తితోనే కమ్మని కథలు రాయడం అలవడిందంటారు.

ఇరవై కథల ఈ సంకలనంలోని కథలన్నీ అనురాగాలకు, ఆర్ద్రతలకు, మానవీయతకూ అద్దం పట్టేవిగా ఉన్నాయి.

‘బియ్యపు రవ్వ ఉప్మా’ అనే కథలో అమ్మ ఆప్యాయతకే కాదు, మాతృభూమి మమకారానికీ ‘ఉపమ’గా వృద్ధాప్యపు రాజారావు జ్ఞాపకాల మనుగడను మనోజ్ఞంగా చిత్రించారు. మనసుకు మనసు పరంబగునప్పుడు కంటికి నీరు ఆదేశంబగునని చాటుతూ రాసిన చిన్న కథే అయినా ‘ఏ సంధి’ అంతరంగపు సందులోకి చొరబడకుండా వుండదు. పినతల్లే తల్లిగా పసివాడి వసివాడని విశ్వాసాన్ని కథనం చేసిన తీరు బాగుంది.

మోసం, వంచన అనే వాటికి ‘జెండర్’ అంటూ ఏమీ లేదు. మోసం చేయడానికైనా, మోసపోవడానికైనా. రచయిత్రి తాను స్ర్తి అయివుండీ కొందరు సంఘంలో స్ర్తిలే ఎలాంటి వంచనలు చేస్తుంటారో ‘రెండొందలు’ కథలో చిత్రించారు. అంతేకాదు మహిళా సంఘాలు, ఉమెన్ ప్రొటెక్షన్ సెల్‌ల వంటివి కూడా అలాంటి వారిని వెనకేసుకు రాకూడదని ధ్వనింపచేసారు.

‘పడమటి సంధ్యారాగం’ అనే కథ పేరు ఆ కథకి ఎలా నప్పిందో తెలియదుగానీ, సాహిత్యాభిలాష ఉన్న ఓ పంజాబీ సైకియాట్రిస్ట్ రైల్వే స్టేషన్‌లో పిచ్చిదానిగా పుస్తకాల మూటతో నలుగురితో చీత్కరింపబడుతూ కనబడే విషాద సంఘటనను కథగా చిత్రించారు. కానీ ఆవిడ అలా మారడానికి గల కారణం కథలో ఎక్కడా చిత్రించబడలేదు. అంత విద్యాధికురాలు పిచ్చిదవడానికి గల హేతువు వివరించకుండా చెప్పడంవల్ల ఆ పాత్రమీద సానుభూతికి సాంద్రత గాఢత సమకూడినట్టు తోచదు.

వయోజన విద్య గూర్చిన అక్షర దీక్షా చైతన్యాన్ని ‘చైతన్యం’ వంటి కథలో చూపించి ప్రభుత్వ పథకాలని త్రోసిరాజనక ప్రజాప్రయోజన అంశాలు అందరూ అందిపుచ్చుకుని ప్రచులితం కావించవలసినవేనని అనిపించారు.

‘‘ఒక్క చిరునవ్వుతో సగం రోగాన్ని డాక్టరు నయం చెయ్యగలడు. మిగతా సగం రోగానికే డాక్టరు మందిచ్చేది. ఆ ఒక్క చిరునవ్వు ఆ రోగిలో ఎంత ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపుతుందో అంతే నమ్మకాన్ని డాక్టరుపట్ల పెంచుతుంది’’
‘‘మాటలూ భావాలూ ఏమీ లేని మొక్క కూడా ఒక చోట పీకి ఇంకోచోట వేస్తే మట్టీనీరూ రెండూ ఉన్నా, సరిగ్గా నిలబడడానికి వారం పైనే పడుతుంది. తర్వాత ఏ ఆటంకం లేకుండా అది ఎదుగుతూనే ఉంటుంది. ఇక మనుష్యుల సంగతి వేర్వేరు చోట్ల పెరిగొచ్చిన ఇరువురు వ్యక్తుల అభిప్రాయాలు కలవటానికి, ఒకరినొకరు అర్ధం చేసుకోవడానికి వారం, నెల లేదా సంవత్సరం పట్టవచ్చు. అచ్చంగా మట్టిలో బతకడానికి ప్రయత్నించే మొక్కలు. కాకపోతే ఈలోపు కాస్త ఆవేశాన్ని అదుపులో ఉంచుకోగలగాలి అంతే!’’
రెండు విభిన్న పాత్రల ద్వారా ఈ సందేశాలను సంకలించిన కథ ‘చిరునవ్వు’. అదృష్టం మనతోనే మనని వెన్నంటి ఉంటుందట. మనం కష్టపడితే అదృష్టమూ కష్టపడుతుందట. మనం నిద్రపోతే అదీ నిద్రపోతుందట అన్న అంశంతో చిత్రించిన కథ ప్రోత్సాహం.

అనసూయ కథల నిండా ఇలా జీవన సారస్యాన్ని వివరించే మంచి పంక్తులు సంభాషణలుగా, వ్యాఖ్యానాలుగా ఔచిత్యంతో తొణికిసలాడుతుంటాయి. అందుకే జీవన శిల్పం అంటే ఉదాత్త ఆశయాల విలవల శిల్పీకరణమే అనిపింపచేస్తారు. చదివించే మంచి శైలి అలవాటే ఈ యలమాటి పుట్టింటి పడతికి. కన్నెగంటి అనసూయగారి వెన్నవంటి మృదుభావాల మానవీయ కథానికల సంపుటి ‘జీవన శిల్పం’.

అల్లంరాజు
ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక, 28/10/2012

* * *

“జీవన శిల్పం” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

జీవన శిల్పం On Kinige

Related Posts:

కాలేజీ కథల, వ్యక్తిత్వ కలల షామియానా

మెడికో శ్యాంగా ప్రసిద్ధులైన డాక్టర్ చిర్రావూరి శ్యాం కథలు చదవడం, వాటి గురించి రాయడం అదో ముచ్చటైన ముచ్చట. ఇవి కథలా…ఊహూ… కవితలా… కాదే… మరి భయానక బీభత్స, సైకో అనాలసిస్‌లా.. కానే కాదు.. మ్యూసింగ్స్‌లాంటి… కవితాత్మక వచనం!! మొదట గాలికి నడిచాను.. తర్వాత నడవాలని నడిచాను.. నడవలేక ఆగాను.. ఆగి గతం తలచాను… ఇంతకీ నడిచానా లేదా.. అని తనని తనే ప్రశ్నించుకొని, మారని కాలాన్ని వడసి పట్టి, తనదైన చమక్కుతో చురుకుమనేలా మనకి అందించారు.. వీటికి ఉదాహరణ.. కథకుని కథ, ఆలోచనల ట్రైన్‌లో, సాహిత్యం కథ.
ఈ కథలు చదవటం ఒక అనుభవం.. అన్ని అనుభవాల్లాగే.. ఎవరికివారు అనుభవించి.. కథకుడు చెప్పిన విషయాల్ని అర్థంచేసుకొని, చెప్పలేని భావాన్ని కూడా ఆస్వాదించేలా చేస్తాయి. ఒక్కోసారి ఇది ఒక కొటేషన్ల పుస్తకంలా అనిపిస్తుంది… మరోసారి… జీవన సారాన్ని కాచివడపోసిన వైద్యవృత్తిలో మనుషుల శరీరాల్ని, రచయితగా వాళ్ళ మానసిక ప్రవృత్తులను కూడా.. యవ్వన గీతలంత స్పష్టంగా చెప్తారు.
ఒక్కోసారి.. శ్యాం ఎలక్తడ్ థాట్స్ లాంటి…ఈ కథలు చదువుతుంటే… మన ఆత్మని మనం స్పర్శిస్తున్నట్టు ఉంటుంది. ఈ ముసుగులన్నీ తీసి మానవత్వంవైపు.. అది అర్థంచేసుకొనే మనుష్యుల వైపు…వాళ్ళ మనసులవైపు మనల్ని నడిపిస్తాయి.
నాకున్న సెక్తోరియాల్ చదువరులు నాకు చాలు అని రచయిత ధైర్యంగా చెప్పగలిగినా… అంత నిజాయితీని కావాలనుకుంటూ… భరించలేని మనుషులు కూడా ఏకాంతంలో.. నిజాన్ని ఒప్పుకుని… ఒక సంజాయిషీ లాంటి.. సంవేదన పడేలా చేసే కథలివి..!!
కాదేదీ కవితకనర్హం.. అన్నారు కవి వర్యులు.. శ్యాంగారి లాంటి వారి చేతిలో పడితే, కాఫీ, ముక్కుపుడక, యెర్ర జాకెట్టు, మెత్తబుగ్గలు కూడా అద్భుత కథావస్తువులవుతాయని.. ఇందులో కథలు చదివితే తెలుస్తుంది.ఇక.. వ్యక్తిగా సామాజిక దృక్పధాన్ని.. మనలోని మారని తనాన్ని, యిట్టే చెప్తాయి ఈ కథలు,. ప్రత్యేక ఉదాహరణ, డౌరీ హౌమచ్..? లాంటి కథలు… ఈ రచయిత ఈ కథలన్నీ అతని విద్యాకాలంలో అంటే అరవై డెబ్భై దశకాల్లో రాసారంట… నిజం.. కుర్ర డాక్టర్ల కలల షామియానా మీద ఒట్టు…!!
కొన్ని కథలు, మ్యూసింగ్స్ మాత్రమే రాసినా.. అవన్నీ ఒక కావ్యంలా అనిపిస్తాయి… సామాజిక పరిస్థితులపైన అశక్తతని కూడా… అందమైన కవితాత్మక సందేశాలు… మనల్ని హడావిడి పెట్టకుండా ఆలోచింపచేస్తాయి. ఉయ్యాలలో కూర్చున్న వాళ్ళు ముందుకే కాదు.. వెనక్కి కూడా ఊగుతారు.. ఎక్కువగా తూగకుండా ఈ కథలు మనల్ని మానవత్వం వైపుకి వడిసి పట్టటం ఖాయం.

సాయి పద్మమూర్తి, ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక 30/09/2012

* * *

శ్యామ్‌యానా డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలోలభిస్తుంది. మరిన్నివివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.
శ్యామ్‌యానా On Kinige

Related Posts: