సంక్షుబ్ధ సౌందర్యం ఆశారాజు పేరాగ్రాఫు కవిత్వం – ఒగరు

పదమూడు కవితా సంపుటాలతో తెలుగు సాహిత్యాన్ని పరిపుష్ఠం చేసిన ఆశారాజు గురించి ఏ పరిచయమూ అవసరం లేదు. ‘నేపథ్యం’ కావ్యానికి ఫ్రీవర్స్‌ ఫ్రంట్‌ అవార్డును, ‘ఒక తడిగీతం’ కావ్యానికి పొట్టి శ్రీరాములు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం సాహిత్య పురస్కారాన్ని, సినారె కవితా పురస్కారాన్ని, కామిశెట్టి కవితా పురస్కారాన్ని, ‘సారంగి’ కావ్యానికి విశ్వకళాపీఠం స్నేహనిధి పురస్కారాన్ని అందుకొన్న ఆశారాజు పిన్న వయసులోనే రంజని – కుందుర్తి అత్యుత్తమ పురస్కారం పొందం విశేషం. ‘ఆశారాజు ఈ పదమూడో కావ్యంతో పుస్తకప్రియుల్ని ఆశ్చర్యపరుస్తున్నాడు’ అంటున్నారు సుప్రసిద్ధ విమర్శకులు థింసా (పి.సి.రాములు).

* * *

కవి కామరూపుడు కాదు. కాల స్వరూపుడు. తన కాలానికి నిబద్ధుడు. భవిష్యత్తరానికి మార్గదర్శకుడు. కవి ప్రవక్త. కవిత్వం ప్రవచనం. ప్రవచనం భాషకు లొంగదు. కవిత్వానికి భాష చాలదు. దరిమిలా కవిత ఒక భాషా శకలంగా కాక ఒక ప్రవచనంగా (discourse) మనకు ద్యోతకమవ్వాలంటే సాంప్రదాయక విమర్శనా పద్ధతులు సరిపోవు. రాజకీయార్థిక సామాజిక సాంస్కృతిక మానవ మనోవైజ్ఞానిక శాస్త్రాల పరిచయం తప్పనిసరి. అప్పుడే text వెనకున్న context కానీ context ని text చేసిన సామర్థ్యంగానీ మనకు బోధపడదు. కవిత్వం భాషా చమత్కారిక కాదు. కనిపించని గాయాలను గానం చేసే సామాజిక సంకీర్తన.

కవిత్వానికి రంగు, రుచి, వాసన, దిక్కు, దిశ, చూపు, తోలతు ఉంటాయనడనికి ఇదుగో అపురూప కవి ఆశారాజు. ఇప్పుడు పదమూడవ సంపుటిగా వెలువరిస్తున్న తన ఒగరు ప్రబల నిదర్శనం. అవును… నిజం… ఇది ఒగరు కవిత్వం… తొగరు కవిత్వం… నగర కవిత్వం… నరుడి కవిత్వం… కొండొకచో పొగరు కవిత్వం కూడ…!
వివిధ పత్రికల్లో ఆశారాజు పేరాగ్రాఫు కవితల్ని చదివినప్పుడు కొందరు విస్తుపోయి వుండొచ్చు. చాటు మాటుగానో, జనాంతికంగానో, స్వగత ప్రకాశంగానో ఈ కవిత్వం ప్రస్తావన కొచ్చి కొందరు ఉడుక్కొని ఉండొచ్చు. అద్భుతమైన ఊహా శాలిత్వంతో కవిత్వం పలికే ఆశారాజేనా, ఈ మతి తప్పిన, తలతిక్క కవిత్వాన్ని రాస్తున్నాడని నివ్వెరపి ఉండొచ్చు. ఎందుకింత అస్తవ్యస్తంగా అ(తి)ధి వాస్తవికంగా వక్రోక్తి వైచిత్రిగా నైరూప్య విరూపణగా, విరోధాభాసగా ఆశారాజు తన కవిత్వాన్ని ప్రకటిస్తున్నాడని సందేహమందేహులై ఉండొచ్చు. నిజానికి – అధివాస్తవిక ఛాయలు ఈ కవిత్వంలో కొంతమట్టుకు కనిపిస్తునప్పటికీ, వికృతాలోచనల వక్రభావనలు మాత్రం లేశమాత్రమూ కనిపించవు. సామాజిక వాస్తవిక సంక్షోభ జీవన సంక్షుభిత దృశ్యాలీ కవిత్వంలో దృగ్గోచరమవుతాయి. ధనస్వామ్య యాంత్రిక నాగరికత సృజించిన విశృంఖల విషసంస్కృతి, నగర జీవన సంక్లిష్టత, నైతిన విలువల విధ్వంసనం, పడదోసి పైకెక్కిపోవాలనే మనస్తత్వం, మనిషి పరాయీ కరణకు గురై ఈ సమాజపు టంధకార కీకారణ్యంలో ఒంటరి సామాజికుడిగా మిగులుతున్న దుర్మార్గపు సందర్భం… ఈ ‘ఒగరు‘ వ్యక్తీకరణగా ద్యోతకమవుతుంది.

హింస… హింస… క్రౌర్యం… పైశాచికం… బీభత్సం… భయానకం… ఎటుచూసినా కత్తుల భాషే… కత్తులు మింగి నిద్రపోతున్న ప్రేమికులే… ఎక్కడ చూసినా
నరికేసిన తలలే… రాలిపడ్డ కనుగుడ్లే… దొర్లుతున్న మొండలే… ఖండిత పసిదేహాలే… ఎక్కడ చూసినా కళింగయుద్ధానంతర దృశ్యాలే…! హింస… హింస…
అటుచూడు హింస… ఇటుచూడు హింస… ఎటుచూడు కటువైన చటుల హింస… ‘హింస రచన… ధ్వంస నచణ… ధ్వంస నచణ… ధ్వంస రచన… హింస నచణ… violent love… violent love… గొడ్డళ్ళతో, వేట కొడవళ్ళతో, పిడిబాకుల్తో, యాసడ్ దాడుల్తో ప్రేమస్వరూపాన్ని గాలించి కనుగొనబూనడం… దారుణాతి దారుణం. కనుకనే… హింసాయ మరణం చుట్టు ముట్టిన వేళ సంభోగేచ్ఛ కట్టలు తెంచుకుంటుంది. హింసారాజ్యం… రాజ్యహింస… నిరంతరం… రాజ్యం ఉక్కుపాదం కింద నలుగుతున్న బతుకులే… అభద్రతతో ఆవిరవుతున్న అసువులే… రాజ్యహింసకు తరతమ భేదాలు లేవనీ, ఉండవనీ మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పాల్సి రావడం విచారకరం. రాజ్యహింస ఎన్ని రకాలుగా ఎంత సూక్ష్మంగా ఉంటుందో ఆశారాజు చెప్పిన తీరు ప్రశంసనీయం. ‘రాక్షసులు… రాక్షసులు… రాక్షస రతి… ఇప్పుడొస్తున్న సినీమాలు ఒక రాజ్యహింస… సెన్సార్లు ఒక ఎన్‌కౌంటర్‌… అన్నింటికి ఆడశరీరమే కారణమా? మందులమ్ముకునేవాడు చూపించే మగకండల బొమ్మలే కారణమా? మీరు ఒప్పుకోరుగానీ ఇది రాజ్యహింసనే…’ వాచ్యంగానే అయినా ఒకానొక నిగూఢ భయంకర వాస్తవాన్ని మనముందుంచిన ఆశారాజు అభినందనీయుడు. భౌతిక అణచివేత సాధనంగా ఆధునిక రాజ్యం అవధరిస్తే బౌద్ధికంగా భావజాల పరివ్యాప్తికి దోహదపి రాజ్యహింసోపకరణాలుగా రూపెత్తుతున్న సాంస్కృతిక, మీడియా, సినిమా, విద్యాలయాలు, కుటుంబం, కార్మిక సంఘాలు, మొదలగు సామాజిక సంస్థల లోగొట్టును రట్టు చేసిన ఆశారాజు కవిగా తన ప్రత్యేకతను చాటుకుంటున్నాడని చెప్పడనికి ఈ ‘ఒగరు‘ కవిత్వమే నిలువెత్తు సాక్ష్యం.

ఉనికి కోసం ఉబలాటపడుతున్న అస్తిత్వ క్రోధనలన్నీ ఏకమై సామ్రాజ్య వాదాన్ని మట్టికరిపిస్తాయని ఆశాభావపుటల్ప సంతోషంతో సంబరప్డం తప్ప సదరు అస్తిత్వపు క్రోధనలన్నీ రాజ్యానికి అనుషంగిక ఉపకరణాలుగా మారిపోయి అంకుల్‌ శ్యామ్‌ మూతి తుడుచుకొనే టిష్యూ పేపర్లవుతాయని ప్రగతిశీలురు కూడ గ్రహించకపోవడమే అత్యంత విషాదకరం.

అంతా డంబికత్వమే…అంతా డంబాచార్యులే… అసలు ముఖం కనిపించదు. నకిలీ మెరుగుకే మార్కెట్‌ ఎక్కువ. ఫ్యూడల్‌ ఉదారగుణమే ఎదురులేని జనాకర్షక
భూషణమై మురిపిస్తున్నదా!? విప్లవస్ఫూర్తి ఏమారుతున్నదా? ప్రలోభాలే ప్రధాన ఆదర్శంగా పరిణమిస్తున్నాయా? ఎవరి స్వార్థం వారి నెట్‌వర్క్‌ను పెంచి లాబియింగే ఒక అదనపుటలంకారమవుతున్నదా? కరప్షన్‌… కరప్షన్‌… ఇంటలెక్చువల్‌ కరప్షన్‌… మేధా పతనం… పతనమేధా… ‘రాచకొండ’ ఒక రాచపుండు కాకపోవడనికీ, ‘మానాల’ రాజ్యభ్రష్టత్వానికి కొలమానంగా మారకపోవడనికీ కారణాలనేకం… కానీ కనిపిస్తున్న దొక్కటే… పోరాటం పాలుమాలుతున్నట్లుండం… సంపాదనే సర్వోత్కృష్ట కార్యం కావడం…! కానీ రాజ్య నరమేధాన్నరికట్టే సత్తా ఒక్క వర్గపోరుకే ఉందన్న నగ్నసత్యాన్ని గ్రహించం మన విధి.

కవులు స్వప్నాధిపతులు. కలలు కనడం వారి నైజం. కలని నిజం చేయడం కాదు కవిత్వం… నిజాన్ని కలగనడమే కవిత్వం గదా! ఈ ‘ఒగరు‘లో స్వప్నాంతర్గత
దృశ్యాల చిత్రిక కనిపిస్తుంది. కలని కవిత్వంలో పట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాడు ఆశారాజు. సామాజిక వాస్తవికతే కలల్నినియంత్రిస్తాయని ప్రత్యేకించి ప్రస్తావించనక్కర్లేదు.
ఇక్కడే ఒక విషయం చెప్పాలి. ఏమంటే… సుప్తచేతనలోని గుప్త రహస్యాలకు, విఫల వాంఛల విపరీత సైకీ వ్యక్తీకరణ కాదీ కవిత్వం. హింసాత్మక జీవన విధ్వంస దృశ్యాల్ని మన కళ్ళకు కట్టే కవిత్వం. మొత్తం సమాజాన్నే ఈడ్చి జాడించిన బలమైన వ్యాఖ్యాన కవిత్వం. సర్రియలిస్టు ధోరణిలో కనిపించే ఇరోటిక్‌ భావాలీ కవిత్వంలో కన్పించక పోవడం ఈ ఒగరు కవిత్వానికబ్బిన అదనపు సుగుణం.

తీరమ్మీద ఇసుకంతా చిన్నపిల్లల కళ్ళలా కదలాడుతున్న రాత్రిగా లలితమైన ఊహ చేయగలిగిన ఆశారాజు ఒక్కోసారి ప్రబంధ కవుల వ్యక్తీకరణని తలపించే విధంగా గుసైన అభివ్యక్తితో విస్మయాద్భుతం గొల్పుతాడు.

రెండు చిలుకలు ఆమె ముక్కెరలోని కెంపు కొరుకుతున్నాయి.
వెన్నెల కురిసి నేలమీది గడ్డి కాలిపోయింది
పెదాల మీద జారిపిన చినుకుల ముత్యాలు గుండె శిఖరాల
మీద దొర్లి చిట్లిపోతున్నాయి…
లాంటివే గాక
సర్పాలు తిరిగే అధరాలు
ఈ షెహనాయిలో సర్పం దూరి బుసకొడుతోంది.

లాంటి వినూత్నాభివ్యక్తీకరణలు ఈ ఒగరులో మనల్ని ‘మంత్ర’ ముగ్ధుల్ని చేస్తాయి. సున్నితత్వంలో కర్కశత్వం, కర్కశత్వంలో సున్నితత్వం, భయంలో ఆనందం, ఆనందంలో భయం, బీభత్సంలో సౌందర్యం, సౌందర్యంలో బీభత్సం – అన్నీ ఏక క్షణంలో కలగలసి అనుభవానికొచ్చే పికాసో గుయెర్నికా చిత్ర రసన ఈ ఆశారాజు ఒగరు.
ఒకింత మనసుపెట్టి ఏకాగ్రతతో ఈ కవిత్వాన్ని పఠిస్తే… ఇందులోని గదలాడించే సౌందర్యం, గజవజ వణికించే సౌందర్యం, రవజవ లాడించే సౌందర్యం, సలమల
మసలించే సౌందర్యం… బీభత్సరస ప్రధాన వైచిత్య్రానంద సౌందర్యం… సారాంశం… సంక్షుబ్ధ సౌందర్యం మనల్ని అచ్చెరువు గొలుపుతుంది.

“There can be no beauty at all, as far as I am concerned -convulsive beauty – except at the cost of affirming the reciprocal relations linking he object seen it its motion and in its repose”

-Mad Love – Andre Breton

ఒక వస్తువు చలనంలో ఉన్న క్షణాన్ని
అదే వస్తువు సరిగా చలనం ఆగిపోయిన క్షణంతో
కలిపేటప్పుడు స్ఫురించే పరస్పర సంబంధాన్ని
ప్రదర్శించేదే సంక్షుబ్ధ సౌందర్యం

అర్థరాత్రి సంచరించే నాగిని సౌందర్యాన్ని, బతుకు తీగ మీద నడిచే రాజమణి మరణ వాంగ్మూలాన్నీ, చితి ముందు కూర్చుని పాడుతున్న ఎరుకలసాని చివరి జోస్యాన్నీ, పాములోడి ప్రియురాలి వెన్నెల బుసల్నీ, కవిత్వం విషకన్య పచ్చల పిడిబాకుల రహస్యపు చుంబనాల్నీ, తియ్యని పాముకాటునీ, బిగబట్టిన పెదాల సౌందర్యాన్నీ, బిగించిన పిడికిలి సౌందర్యాన్నీ చవిచూసేందుకు ఒగరును ఆస్వాదించండి.

థింసా (పి.సి.రాములు)
(జయంతి త్రైమాసిక పత్రిక, జనవరి – మార్చి 2010 సంచిక)

* * *

ఒగరు డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‍ని అనుసరించండి.

ఒగరు On Kinige

Related Posts:

రాజా హైదరాబాదీ ”పాగల్‌ షాయర్‌”

ఇతను నిన్నమొన్నటి వరకు కవిగా ”ఆశారాజు”. ఇతని అసలు పేరు కూడ అదే. కలం పేరు వేరే లేదు కదాయని ఏదో కొంత కొరతగా భావించి ఈ మధ్య ”రాజా హైదరాబాదీ” యని కలంపేరు మార్చుకున్నాడు. ఇతని ”పాగల్‌ షాయర్‌” చదివితే ఇతను ఎన్నుకున్న కలం పేరు బాగా కుదిరిందని అనిపించింది నాకు. ఒక కవి యొక్క తుది మెట్టు తనను తాను మరచి పోవడమే, అతని కవితలో ”కవిత్వం”, అంటే ”రసం” తప్ప మరొకటి ఉండకపోవడం. అదే ఒకవిధంగా ”భక్తి స్థితి” కూడ. భక్తి స్థితికి రానిదే ఒక కవి ”రసస్థితి”కి రాలేడు. దానినే కదా మనం ”ఋష్యస్థితి” యని కూడ అంటుంటాం. ఈ స్థితిలో కవి ”హేతువు”ను దాటి వెళ్తాడు. కేవలం ప్రేమికుడు అవుతాడు. అతనికి ప్రేమ తప్ప మరేదీ కనిపించదు. ”విషయం”, ”వస్తువు” అతనికొక మిష, కవిత్వమొక ”నిషా”. అతికి ప్రేమే విషయం, ప్రేమే వస్తువు, ప్రేమే భక్తి. ఈ స్థితి ”పూర్ణ విలీన స్థితి”, హేతువును దాటిన ”విశ్వాస స్థితి”. ఈ స్థితిలో ఇక ప్రశ్నలు, జవాబులు ఉండవు. ఇది ”పూర్ణ జ్ఞానోదయ స్థితి”. ఇదే రసస్థితి కూడ. అలాంటి స్థితిలో ఒక కవి కవిత్వం రాయడు, కవిత్వమే అతనిని రాయిస్తుంది. ఇదే మన ”పాగల్‌ షాయర్‌” రచించిన ‘రాజా హైదరాబాదీ’ స్థితి.

దేశాన్ని అందరూ ప్రేమిస్తారు, వారు పుట్టిన మెట్టిన భూమిని, నేలను. కాని, ఆ ప్రేమను వ్యక్తీకరించంలో ఎంత తేడా! ప్రఖ్యాత కళాకారుడు ”పికాసో” అంటాడు ”నేను చూచిందే కళగా నిర్మిస్తాను”యని. కాని, ఆ చూడడంలో ఎంత తేడా ! ఆశారాజు హైదరాబాదును ఎంతో ప్రేమించాడు. ఎంత ప్రేమించాడో తెలియాలంటే అతని ”పాగల్‌ షాయర్‌” చదవండి మీకే తెలుస్తుంది. అసలు ఆశారాజు ఒక గొప్ప ప్రేమికుడు. దేనిని ప్రేమించినా అలాగే ప్రేమిస్తాడు, ఏది రాసినా అలాగే రాస్తాడు. అతను ప్రేమించకుండ రాయలేడు, ప్రేమ కొరకే రాస్తాడు కాని కేవలం విషయం కొరకు కాదు. అందుకే ఆతని కవిత ”అచ్చం కవిత” (pure poetry) అవుతుంది. వస్తువుంటుంది కాని, వస్తువును మించిన ప్రేముంటుంది, భక్తి ఉంటుంది, ప్రేమరసం, భక్తిరసముంటుంది. అతనికి సిద్ధాంతమంటూ ఏదైనా ఉంటే నా ఉద్దేశ్యంలో అది ప్రేమసిద్ధాంతమే, భక్తి సిద్ధాంతమే, మానవీయ సిద్ధాంతమే. ఈ మధ్య ”సెట్లర్స్‌” యను పదం ఒకటి వినిపిస్తోంది హైదరాబాదు నగరంలో పదే పదే. దానిని వేరు వేరు అర్థాల్లో వాడుతున్నారు వాడేవారు. ఆశారాజు ఒక సెట్లర్‌కు, ఒక అసలు వానికి ఉండే తేడా చూపిస్తారు అడుగడుగునా ”పాగల్‌ షాయర్‌”లో. నీవు ఒక కాందిశీకుని లాంటివాడివో, వలసవాది లాంటివాడివో, సెట్లర్‌ లాంటివాడివో లేక ఈ హైదరాబాద్‌లో నివసించే వారిలో నీవూ ఒక అసలు సిసలైన వాడివో తేల్చుకోవాలంటే ”పాగల్‌ షాయర్‌” చదివితే తెలుస్తుంది.

ఒక సెట్లర్‌ది కేవలం ఉద్యోగ పిచ్చే, వ్యాపార పిచ్చే, ఆస్తి పిచ్చే, ఆదాయపిచ్చే కాని, రాజా హైదరాబాదీ లాంటి మాతృపిచ్చి, పితృపిచ్చి, పుట్టిన మెట్టిన పిచ్చి కాదు, కానేరదు. అసలు సిసలైన వానిది మట్టి వాసన పిచ్చి. ఒకనాడు నోబుల్‌ ప్రైజ్‌ గ్రహీత ‘పర్ల్స్‌ ఎస్‌.బక్‌’ వ్రాసిన ‘గుడర్త్‌’లోని కర్షకుని పిచ్చి. అలాంటి వాడు ఆ భూమికి విలువ తప్ప ఖరీదు కట్టడు. అతను అతని నేలను అమ్ముకోవడం అతనిని అమ్ముకోవడం లాంటిదిగా భావిస్తాడు.
అతని నేలలో అతడు అతని అస్తిత్వాన్ని చూస్తాడు. అలాంటివాడు సెట్లర్‌ లాంటివాడు కాడు, ఈ గడ్డవాడౌతాడు, ఈ నగరం వాడౌతాడు, ఈ నేలవాడౌతాడు, ఇచటి అసలు సిసలయిన వాడవుతాడు. అలాంటివారు ఎవరైనా వారిని ఎవ్వరూ ‘సెట్లర్‌’గా, కాందిశీకునిగా, వలసవచ్చినవానిగా చూడరు. ఆశారాజు ”రాజా హైదరాబాదీ” అలాంటి అసలు సిసలైన వాడు.

డా. కొండలరావు వెల్చాల

(జయంతి త్రైమాసిక పత్రిక, జులై – సెప్టెంబరు 2010 సంచిక)

* * *

”పాగల్‌ షాయర్‌” కవితాసంకలనం డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

పాగల్ షాయర్ On Kinige

Related Posts: