అక్షరానికో అందమైన కథ – అక్షరమాల(కథలు)

అమ్మ, ఆవు, ఇల్లు, ఈశ్వరుడు ఇలా ఒక్కో తెలుగక్షరానికి ఒక్కో కథ చొప్పున రాయబడిన చక్కని కథల సమాహారమే…అక్షరమాల(కథలు). తల్లాప్రగడ రవికుమార్  రచించిన ఈ కథలు చాలాకాలం క్రితం ఆంధ్రప్రభ దినపత్రికలో ధారావాహికంగా ప్రచురించబడ్డాయి. పిల్లల్ని అమితంగా ఆకట్టుకునే శైలిలో ఈ కథా రచన సాగింది. పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్యగారు ఆశ్శీఃపూర్వకంగా అన్న ఈ క్రింది వాక్యం ఈ కథల గొప్పతనాన్ని సూచిస్తుంది.

నీతి చంద్రిక చదివితే ఎటువంటి ప్రయోజనం సిధ్ధిస్తుందో అదే ప్రయోజనం ఈ కథల వల్ల కూడా సిద్ధిస్తుంది.

ఒకటి రెండు పేజీలు మించకుండా అందమైన బొమ్మలతో తీర్చిదిద్దిన ప్రతీ కథ ఆహ్లాదాన్ని కలిగించేదే! ఇలాంటి సృజనాత్మక ప్రయోగాలు  పిల్లల్లో పఠనాశక్తిని పెంచడానికి ఎంతగానో ఉపయోగపడతాయనడంలో సందేహం లేదు.

వెలగా వెంకటప్పయ్య గారు ఈ పుస్తకం ముందు మాటలో ప్రస్తావించిన ఈ క్రింది మాటలు ఈ కథా సంపుటికి యోగ్యతా పత్రంగా భావించవచ్చు.

“ఈ చిరు గ్రంథం ఒక కొత్త ప్రయోగం. తెలుగు వర్ణ సమాన్మయంలోని అక్షరాలను తీసుకొని – ఆ అక్షరం ఇచ్చిన స్ఫూర్తితో కథలను అల్లారు. ‘అమ్మ’ అనే తొలికథలో ఇతర ప్రాణుల యెడల దయ చూపాలని తెలియజేస్తారు. సత్యప్రవర్తన ప్రాధాన్యాన్ని రెండవ కథ ‘ఆవు’లో వివరిస్తారు. ‘ఉడుత’ కథలో సాటివారికి సాయం చేసే తీరు ప్రబోధిస్తారు. ‘ఎలుక’ అనే కథలో స్నేహసంపద ఔన్నత్యాన్ని వివరిస్తారు. కలసి ఉంటే కలదు సుఖం అనే జీవిత సత్యాన్ని ‘ఐకమత్యం’ అనే కథ ద్వారా తెలుపుతారు. ఇలా ప్రతీ కథ ఒక సందేశాన్ని తెలియజేస్తూ, ఒక సదుద్దేశ్యంతో జనహితంగా కథారచన సాగింది. భాష సరళంగా, చదివే అలవాటును పెంచేదిగా ఉంది. బాలసాహిత్య నందనవనంలో ఈ గ్రంథం ఒక పారిజాత కుసుమం కాగలదనడంలో సందేహం లేదు.”

అక్షరమాల కథలు” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. కినిగె వెబ్‌సైట్ ద్వారా ఆర్డర్ చేసి ప్రింట్ పుస్తకాన్ని తగ్గింపు ధరకి పొందవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

***
అక్షరమాల కథలు on Kinige

Related Posts:

ఉత్తరాంధ్ర గుండెచప్పుడు – అట్టాడ అప్పల్నాయుడు సాహిత్యం పై సమీక్ష

ఉత్తరాంధ్రలో… దోపిడీ ఉంది, తిరుగుబాటు తత్వమూ ఉంది. కష్టాలున్నాయి, గుండెధైర్యమూ ఉంది. నిరక్షరాస్యత ఉంది, గొప్ప సాహిత్యమూ ఉంది. మూడున్నర దశాబ్దాల అట్టాడ అప్పల్నాయుడు సాహిత్యం ఆ వైవిధ్యానికి అద్దంపడుతుంది. ఉత్తరాంధ్ర ప్రాంతంలో వస్తున్న సామాజిక, ఆర్థిక, సాంస్కృతిక పరిణామాల్ని ఓ రచయితగా ఆయనంత లోతుగా మరొకరు అర్థంచేసుకుని ఉండకపోవచ్చు. మహోగ్రంగా సాగిన శ్రీకాకుళం రైతాంగ పోరాటాన్నీ, తదనంతర పరిణామాల్నీ తన రచనల్లో కళ్లకు కట్టారు. న్యాయ వ్యవస్థనీ రాజ్య వ్యవస్థనీ కడిగిపారేశారు. ఆ శైలిలో యాసా, సామెతా, చమత్కారం గుబాళిస్తాయి. శ్రీకాకుళ సాహితి, మిత్ర సాహితి, స్నేహ కళా సాహితి… ఆయన సమగ్ర సాహిత్యాన్ని మూడు సంపుటాల్లో అందిస్తున్నాయి.

-శ్రీనిధి, ఆదివారం అనుబంధం, 19th Jan 2014

ఈ ఆర్టికల్‌ని ఈనాడు పుస్తకం పేజీలో చదవడం కొరకు ఈ క్రింద లింక్ క్లిక్ చేయండి

http://archives.eenadu.net/01-19-2014/Magzines/Sundayspecialinner.aspx?qry=pustaka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“అట్టాడ అప్పల్నాయుడు సాహిత్యం” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. కినిగె వెబ్‌సైట్ ద్వారా ఆర్డర్ చేసి ప్రింట్ పుస్తకాన్ని తగ్గింపు ధరకి పొందవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ లింక్‌ని అనుసరించండి.

***

అట్టాడ అప్పల్నాయుడు సాహిత్యం-1 on Kinige

 

 

 

Related Posts:

మార్పు చూసిన కళ్ళు

సీనియర్ జర్నలిస్టు, రాజకీయ వ్యాఖ్యాత భండారు శ్రీనివాసరావు సోవియట్ యూనియన్‌ ఉనికిలో ఉన్న చివరిరోజుల్లో మాస్కోలో పనిచేసినప్పుడు తను ప్రత్యక్షంగా చూసిన, పొందిన సోవియట్ రష్యా జీవితానుభవాలపై నాలుగేళ్ల క్రితం రాసిన కథనాలు అప్పట్లో చదవటం ఒక మహానుభూతిని కల్గించింది. ఒక రకంగా అవి బ్లాగ్ లోకంలో సంచలనం కలిగించిన ప్రత్యేక విశిష్ట రచనలు. 90ల మొదట్లోనే ముగిసిపోయిన సోవియట్ యూనియన్ వైభవోజ్వల శకాన్ని దాదాపు ఇరవయ్యేళ్ల తర్వాత మళ్లీ గుర్తు చేసుకోవలసిన సందర్భాన్ని రచయితే స్వంత మాటల్లో ఇలా చెప్పారు.

”ఇంచుమించు రెండు దశాబ్దాల క్రితం – మాస్కోలో గడిపివచ్చిన సుమారు ఐదేళ్ళ అనుభవాలను అక్షర బద్ధం చేసే ప్రక్రియ ఎప్పటికప్పుడు వాయిదా పడుతూ వచ్చింది. ఏకధ్రువ ప్రపంచ వ్యవస్తను ప్రశ్నిస్తూ- నూతన సామ్యవాద సిద్దాంతాలను ప్రవచిస్తూ – ఏడు దశాబ్దాలకు పైగా సాగిన మొట్టమొదటి ‘సోవియట్ కమ్యూనిష్ట్ ప్రభుత్వ చరమాంకాన్ని కళ్ళారా చూడగలిగిన అరుదయిన అవకాశాన్ని ఆలంబనగా చేసుకుని – ‘మార్పు చూసిన కళ్ళు’ అనే పేరుతో ఆనాటి అనుభవాలను గుదిగుచ్చి గ్రంధస్తం చేయాలనే ప్రబలమయిన కాంక్షను ఎన్నో ఏళ్ళుగా అదిమిపెట్టుకోవాల్సి వచ్చింది. దీనికి కారణాలు అనేకం. ఆనాడు నేను చూసింది మరో ప్రపంచం. అప్పటికీ ఇప్పటికీ యెంతో తేడా….

…..ఆ రోజుల్లో ‘అలా వుండేది, యిలా వుండేది’ అని రాస్తే నమ్మడానికి వీల్లేకుండా ఈనాటి రష్యన్ల జీవన విధానాలు గుర్తు పట్టలేనంతగా మారిపోయాయి. రతనాలను రాశులుగా పోసి- వీధి అంగళ్ళలో విక్రయించిన ‘స్వర్ణ యుగాలు’ చరిత్ర పుటల్లో ఆనవాలుగా మిగిలిపోయినట్టే – ఆ నాటి నా అనుభవాలు కూడా. నేను కమ్యూనిస్టుని కాను. వృత్తి రీత్యా వివిధ రాజకీయ పార్టీలవారితో అంటకాగి తిరిగివుండ వచ్చు కానీ ఏ రకమయిన రాజకీయ వాసనలను నేను వొంటబట్టించుకోలేదు. ఒక సామాన్యుడిగా అప్పటి కమ్యూనిస్ట్ రష్యాలో కాలుమోపాను . అక్కడ నేను గడిపిన ‘జీవనం’ నా జీవితంలోనే ఒక సువర్ణ అధ్యాయం. నేనూ, నా భార్యా పిల్లలూ – అత్యంత సుఖప్రదమయిన, గౌరవ ప్రదమయిన, తృప్తికరమయిన రోజులు గడిపింది ఆ రోజుల్లోనే. వాటిని గురించి ఏ కొంచెం చెప్పినా గోరంతను ‘కొండంత’ చేసి చెబుతున్నానేమో అని అనిపించకత ప్పదు. అందుకే ‘మార్పు చూసిన కళ్ళు’ అక్షరబద్ధం చేయడానికి ఇంతగా తటపటాయించాల్సి వచ్చింది…”

కమ్యూనిస్టు పార్టీ వాసన లేని వ్యక్తి, జీవికలో భాగంగా సామాన్యుడిగా అప్పటి కమ్యూనిస్ట్ రష్యాలో కాలుమోపిన వ్యక్తి… అక్కడ తాను గడిపిన జీవనం తన జీవితంలోనే ఒక సువర్ణ అధ్యాయం అని చెప్పుకున్నారు. “నేనూ, నా భార్యా పిల్లలూ – అత్యంత సుఖప్రదమయిన, గౌరవ ప్రదమయిన, తృప్తికరమయిన రోజులు గడిపింది ఆ రోజుల్లోనే.” అని కూడా పరమ నిజాయితీగా తన అంతరంగాన్ని ఆకర్షించారు.

”సోవియట్ యూనియన్లో అయిదేళ్ళు గడిపినా నేను కమ్యూనిజాన్ని, అవుపోశన పట్టినవాడిని కాను. నేను ముందే తెలియచేసుకున్నట్టు ఒక మామూలు మనిషిగా అక్కడికి వెళ్లాను. ఒక మిలియనీరుగా వెళ్లి వుంటే – నా కళ్ళకు మాస్కో వేరుగా కనిపించి వుండేదేమో. ఒక మామూలు పౌరుడి జీవితం ఎలా వుంటే బాగుంటుందో- అతడి అవసరాలు ఎలా ఉంటాయో తెలుసుకుని – వాటికి రూపకల్పన చేసినట్టుగా నాకు అనిపించింది. అయితే, కూడూ, నీడా, గుడ్డా మాత్రమే కాదు ఇంకా యేవో ఉంటాయని అక్కడి సామాన్య జనం ఆత్రపడ్డట్టుగా కూడా అనిపించింది.”

1987 నుంచి 1991 వరకు అంటే సోవియట్ యూనియన్ రద్దయ్యే వరకు విదేశీ ఉద్యోగి స్థాయిలో ‘పిల్లజమీందారు’ జీవితం గడిపిన శ్రీనివాసరావు గారు ఆ దేశం గురించి చేసిన అపురూప కృషిని నెత్తిన పెట్టుకుంటూ అప్పట్లోనే ఆయన రాసిన ఒక టపాకు ఇలా వ్యాఖ్య పంపాను.

“విదేశీ పర్యటనలు, విహారాలపై గతంలో ప్రముఖుల వ్యాసాలు, యాత్రా విశేషాలు ఎన్నో చదివాను. కాని వాటిలో చాలావరకు ఫలానా ప్రాంతం చూశామని, పలాని విశేషాన్ని తిలకించామని, పలానా కట్టడాన్ని చూశామని చెప్పేవారే తప్ప ఓ నగరజీవితాన్ని, ఓ వ్యవస్థ పనితీరును ఇంత హృద్యంగా, ఇంత ఆసక్తికరంగా రాయడాన్ని ఇంతవరకు నేను చూడలేదు. మీ అయిదేళ్ల మాస్కో జీవితాన్ని ఔపోసన పట్టినట్లు రాస్తున్నారు. ఒక వ్యవస్థ మంచిని చూడడానికి, గుర్తించి ప్రకటించడానికి మనం సిద్ధాంతాలు వల్లెవేయ వలసిన అవసరం లేదు. ముద్రలు తగిలించుకోవలసిన అవసరమూ లేదు. మీలా ఉన్నది ఉన్నట్లుగా, చూసింది చూసినట్లుగా, పలవరించి రాస్తే చాలు…

సోవియట్ వ్యవస్థ లోపాలు ఎన్నయినా ఉండవచ్చు కానీ ప్రజలందరికీ మంచి జీవన ప్రమాణాలను అందించడంలో అది సక్సెస్ అయినంతగా భూమ్మీద మరే దేశం కూడా కాలేదని మీ కథనాలబట్టి తెలుస్తోంది. కమ్యూనిస్టు వ్యవస్థ గొప్పతనాన్ని సిద్ధాంతాల ద్వారా మాత్రమే చదువుకున్న నాలాంటివారందరికీ మీరు ప్రత్యక్షంగా ఓ భూతల స్వర్గాన్ని కళ్లకు కట్టిస్తున్నారు.

జీవితంలో సమానత్వాన్ని ఇంత గొప్పగా ఆచరణలో చేసి చూపించిన ఆ గొప్ప దేశంలో మీరు కొన్నేళ్లు బతికారు. ఎంత ‘అదృష్ట’వంతులు మీరు. అదృష్టానికి మారుపదం దొరకడం లేదు నాకు. మీరు ఇలాగే రాస్తూ పోండి. వీలయితే మీరు మాస్కో జీవితంలో ఫోటోలు తీసుకుని ఉంటే వాటినే ఓ కథనంగా కూడా ప్రచురించండి. చిన్న క్యాప్షన్లతో అయిదారు ఫోటోలను ఒకే ఆర్టికల్‌గా పోస్ట్ చేయవచ్చు.

మానవ సమాజంలో ఒకనాడు వెలిగిన భూతలస్వర్గాన్ని భవిష్యత్తరాలకోసం మీరు బ్లాగీకరించి భద్రపరుస్తున్నారు. దయచేసి వెంటనే విశాలాంధ్రవారిని సంప్రదించండి. ఖచ్చితంగా మీ మాస్కో అనుభవాలను పుస్తక రూపంలో తీసుకురండి. కళ్లకు అద్దుకుని తీసుకోవడానికి మేం సిద్ధంగా ఉన్నాం. అలాగే మాస్కో జీవితంలో మీరు చూసిన లోపాలను కూడా తప్పక రాయండి. లోపాలను కూడా మీరు రాయకపోతే అది ఎప్పటికీ లోటుగానే ఉంటుది…”

సోవియట్ సమాజ ప్రభలు వెలిగిన కాలం, అది పతనమైన కాలం రెండింటిని ప్రత్యక్ష అనుభవంతో, సామాన్యుడి దృక్పధంతో చూస్తున్న, చెబుతున్న ‘మార్పు చూసిన కళ్లు’ చాలా ప్రాధాన్యత కలిగిన కథనం. సోవియట్ సమాజ చరిత్రను సామాన్యుడి కళ్లతో చూసి రాస్తున్న అసామాన్య కథనం ఇది. ప్రతి భాగం కథనం తీవ్రమైన ఉత్కంఠతో చదివిస్తుంది.

సోవియట్ యూనియన్‌ పతనానికి ముందు సమాజ జీవితాన్ని కళ్లారా చూసిన ఈ సామాన్యుడు, ఆ దేశాన్ని సందర్శించిన ఏ ప్రముఖుడూ రాయలేనంత పరమ నిష్పాక్షికంగా ఈ మార్పు చూసిన కళ్లు కథన పరంపరలో అక్షర బద్దం చేశారు. దశాబ్దాల తర్వాత కూడా తన ప్రాసంగికతను కోల్పోనటువంటి ఈ గొప్ప రచనను సమాజ చలనం, పరిణామాల పట్ల ఆసక్తి కలిగిన వారు చదవాలని కుతూహలపడితే ఆయన రాసిన 17 కథనాల లింకులను ఇక్కడ తెరిచి వరుసగా చదవండి. ఒక అద్భుత ప్రపంచం మీ కళ్లముందు ఆవిష్కరించబడుతుందనడంలో సందేహించవలసిన పనిలేదు.

ఈ పుస్తకంలోని కొన్ని మాస్కో  నగర జీవిత విశేషాలు

“మాస్కోలో శాకాహారులకు ఏమీ దొరకవు అన్న హెచ్చరికలతో బయలుదేరిన మేము – మాస్కో ఎయిర్ పోర్ట్ లో  లగేజి కలెక్ట్ చేసుకునేందుకు ఎదురు చూస్తున్నాము. హైదరాబాదు నుంచి సూటు కేసులనిండా పట్టుకొచ్చిన వంట  సంభారాలతో కస్టమ్స్ అధికారులనుంచి ఎలాంటి ఇబ్బంది ఎదురుకాలేదు కాని, మా ఆవిడ తెచ్చిన ఇంగువ డబ్బా కొంత తంటా తెచ్చిపెట్టింది. ఇంగువని ఇంగ్లీష్ లో ఏమంటారో ఆ క్షణంలో గుర్తురాలేదు. అది తినే వస్తువనీ, వంటల్లో వాడుకుంటామని ఎన్నో విధాలుగా చెప్పిచూసాను. ఇంగ్లీష్ భాష ఇసుమంత కూడా అర్ధం కాని రష్యన్ అధికారుల ముందు నా ప్రయత్నం వృధా ప్రయాస అని అర్ధం అయింది. పైపెచ్చు ఘాటయిన ఇంగువ వాసన వారి అనుమానాలను మరింత పెంచింది. చివరకు ఇంగువ ముక్క నోటిలో వేసుకుని నమిలి చూపించి, అది వారనుకుంటున్నంత ప్రమాదకరము, మాదక ద్రవ్యం కాదని రుజువు చేసుకున్న తరువాతనే అక్కడ నుంచి బయట పడగలిగాము”

‘మాస్కోలో పాలకు కొదవలేదు. వున్నదల్లా పెరుగుకే. అక్కడ దొరికే కిఫీర్ అనేది అటు పెరుగు ఇటు మజ్జిగ కాని బ్రహ్మ పదార్ధం. పాలు తోడు పెట్టి పెరుగు చేసుకోవచ్చు. కానీ, తోడుకు పెరుగేదీ? ఢిల్లీ నుంచి ఎవరో తెలిసిన పెద్దమనిషి వస్తుంటే ఓ చిన్ని గిన్నెడు పెరుగు పట్రమ్మని కోరాము. అలా దిగుమతి చేసుకున్న పెరుగుతో ప్రారంభించిన ‘తోడు’ ప్రయోగాలు కొద్దిరోజుల్లోనే విజయవంతమై సొంతంగా ఇంట్లోనే పెరుగు ఉత్పత్తిలో స్వయం సమృద్ధి సాధించగలిగాము. దాంతో ఇక మాస్కోలోని తెలుగు లోగిళ్ళలో పెరుగు వడలు, పెరుగు పచ్చళ్ళు, ఆవకాయ కారంతో పెరుగన్నాలు, మజ్జిగ పులుసులు స్వైర విహారం చేయడం మొదలెట్టాయి.”

చవక అనే పదం కన్నా చవక

‘మన రూపాయికి నూరు పైసలు మాదిరిగానే రష్యన్ రూబుల్ కు వంద కోపెక్కులు. ఒక కోపెక్కుకు దొరికే వస్తువులు కూడా వున్నాయి. ఉదాహరణకు అగ్గిపెట్టె, కోడి గుడ్డు లాటివి. గ్యాలన్ పెట్రోలు ముప్పయి కోపెక్కులు. పది రూబుళ్ళు మనవి కావనుకుంటే కారు ట్యాంకు నింపుకోవచ్చు. పాలకూ,పెట్రోలుకూ ధరలో తేడా వుండదు. ఒక్క మాస్కోలోనే కాదు దేశం అంతటా ఒకేవిధమయిన ధరవరలు. పల్లెల్లో బస్తీల్లో అంతా సమానమే. పైగా ప్రతి  వస్తువు మీదా దాని ధర ముద్రించి వుంటుంది. ఆఖరికి ఒక్కొక్క కోడి గుడ్డుపై కూడా ఒక్క కోపెక్కు అని ధర స్టాంప్ వేసి వుంటుంది. బేరసారాల అవసరం లేకపోవడం, ధర గురించిన బాధ లేకపోవడం – ఇవన్నీ భాష తెలియని మా బోంట్లకు వరంగా మారాయి”

విడాకులా! వద్దు  బాబోయ్!! అనే భర్తలు

“అక్కడ అన్ని విషయాల్లో పెద్దపీట స్త్రీ బాలవృద్ధులదే!. ఆనాటి కమ్యూనిస్ట్ ప్రభుత్వం ఆడవారికి కొన్ని ప్రత్యేక హక్కులు కల్పించింది. చలిదేశం కాబట్టి ప్రతి వారికి చిన్నదో పెద్దదో ఓ గూడు అవసరం. కొంపాగోడూ లేని వాళ్లు మనదగ్గరలాగా ఫుట్ పాతులపైనా, ప్లాటుఫారాలపైనా రోజులు వెళ్ళమార్చడానికి వీలుండదు. ఇళ్ళ కేటాయింపు ఆడవారి పేరుపై చేసే పద్దతి ప్రవేశపెట్టడంతో కాలక్రమేణా  ఇంటి వ్యవహారాల్లో పడతుల పట్టు పెరుగుతూ వచ్చింది. ఆర్ధిక స్వావలంబన స్వేచ్చాజీవితానికి ఆలంబనగా మారింది. నిండా ఇరవై ఏళ్ళు నిండకుండానే మొదటి ముగ్గురు  మొగుళ్లకు విడాకులు ఇచ్చి నాలుగో పెళ్ళికి సిద్ధం కాగల సత్తా రష్యన్ యువతుల సొంతం అయింది. సోవియట్ రష్యాలో ఏటేటా పెరిగిపోతున్న విడాకుల విషయంలో ఓ జోకు ప్రచారంలోకి వచ్చింది. భార్యాభర్తల్లో విడాకులు ఎవరు ఇచ్చినా, ఎముకలు కొరికే ఆ చలిదేశంలో, కొత్త ఇల్లు కేటాయించేవరకు పాత  పెళ్ళాంతోనూ, పాత  పెళ్ళాం కొత్త మొగుడితోను  కలసి పాత పెళ్ళాం పాత ఫ్లాటులో కొన్నాళ్ళపాటు కాలం గడపాల్సిన పరిస్తితి మగవాళ్లది. ఈ దుస్తితి పగవాళ్లకు కూడా రాకూడదని సరదాగా చెప్పుకునేవారు. ‘మాస్కో రేడియోలో నతాషా అనే సహోద్యోగి ఇరవై లోపే ఇద్దరికీ విడాకులు ఇచ్చి మూడో మొగుడితో సంసారం  చేస్తోంది. మా ఆవిడ శిలావిగ్రహం మాస్కో పురవీధుల్లో వేయించాలని సరదాగా అంటుండేది. ఎందుకంటే, పెళ్ళయిన పదహారేళ్ళ తరువాత కూడా ఇంకా అదే మొగుడితో  కాపురం చేస్తున్నందుకట.”

మాస్కో తెలుగు భోజనం

‘ఇస్కస్ బృందం తరపున మన రాష్ట్రం నుంచి వచ్చిన వారిని అంతకు మునుపే రెండు మూడు సోవియట్ నగరాలు చూపించి మాస్కోలోని ఓ పెద్ద హోటల్ లో బస ఏర్పాటు చేశారు.  బందరుకు చెందిన నరసింహమూర్తిగారనే పెద్దమనిషి ఆ బృందంలో వున్నారు. శాకాహారి అయిన మూర్తి గారు, రష్యాలో తిండీ తిప్పలు గురించి ముందుగానే వాకబు చేసుకుని, నాకు ఓ కార్డు ముక్క రాసి తాను వస్తున్న విషయం ముందుగానే తెలియచేసారు. వారిని కలవడానికి హోటల్ కు వెళ్ళిన నేను, వారితో వున్న రష్యన్ దుబాసీతో సహా  మొత్తం బృందాన్ని వెంటబెట్టుకుని వాళ్ల బస్సులోనే మా ఇంటికి తీసుకువెళ్లాను. బిలబిలమంటూ దిగిన అతిధులను చూసిముందు  మా ఆవిడ బిత్తర పోయినా వెంటనే తమాయించుకుని అందరికీ వంట ఏర్పాట్లు చేసింది. అంతా పచ్చళ్ళు, కారాలు, సాంబారు, పెరుగుతో భోజనాలు చేసి అన్నదాతా సుఖీభవా! అని ఆశీర్వదించి వెళ్లారు. అలా ఆ రోజు మా ఇంట్లో భోంచేసి వెళ్ళిన వాళ్ళలో చాలామంది ఇన్నేళ్ళ తరువాత ఇప్పటికీ కూడా ప్రతియేటా గ్రీటింగ్ కార్డులు పంపిస్తూనే వున్నారు. వాళ్ల సహృదయతకు ఖరీదు  కట్టే షరాబు యెవ్వడు?’

-భండారు శ్రీనివాసరావు, Andhra Prabha, 16th Feb 2014

ఈ ఆర్టికల్ ని ఆంధ్రప్రభ పేపర్‌లో చదవడం కొరకు ఈ క్రింద లింక్ క్లిక్ చేయండి.

http://www.andhraprabha.com/literature/book-review/our-mascow-experiences/12354.html

“మార్పు చూసిన కళ్ళు” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. కినిగె వెబ్‌సైట్ ద్వారా ఆర్డర్ చేసి ప్రింట్ పుస్తకాన్ని తగ్గింపు ధరకి పొందవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ లింక్‌ని అనుసరించండి.

***

“మార్పు చూసిన కళ్ళు” on Kinige

 

 

 

Related Posts:

సున్నితమైన పోహళింపు ‘జూకామల్లి’

ఎంత చేయి తిరిగిన రచయిత్రి (త్రు)లయినా కథలుగా కొన్ని ఇతివృత్తాలను ఎన్నుకోవడానికి వెనుకాడతారు. మరీ ముఖ్యంగా సామాజికమైన ప్రచారాంశాలుగా వుండే వాటి జోలికి పోదలుచుకోరు. అందులో సృజనాత్మకత లేదని కొందరి భావన అయితే ఆ అంశాలకు ప్రచారకులుగా తమపై ముద్రపడుతుందేమోనని కొందరి జంకు. కానీ నిజానికి ప్రతిభామతి అయిన రచయిత (త్రి) ఎలాంటి ఇతివృత్తాన్ని ఎన్నుకున్నా పఠితలో ప్రభావోపేతంగా దానిని కథనం చేయవచ్చు. నిజానికి రచయితగా సమాజహిత చింతనతో అలాంటి అవసర విషయాల పట్ల పఠితను ఆలోచనాత్మకంగా చేసి ఆచరణ శీలిని చేయడం బాధ్యత కూడాను.
మునుపు ‘మనసున మనసై’ కథా సంపుటితో జ్యేష్ఠ లిటరరీ అవార్డును కూడా అందుకున్న ఉత్తమ కథారచయిత్రి డాక్టర్ కె.బి.లక్ష్మి ఇటీవలే వెలువరించిన ఇరవై ఒక్క కథల సరికొత్త సంపుటి జూకామల్లి. అనుభూతి గాఢత, కవితాత్మకత, రమణీయశైలి గల కె.బి.లక్ష్మి ఈ కథల సంపుటిలోని కొన్ని కథల ద్వారా సమాజం పట్ల బాధ్యతగల రచయిత్రిగా కూడా తనను తాను నిరూపించుకుంటోంది. ఇది ఆహ్వానించదగిన పరిణామం. ఎందుకంటే ‘కాంతా సమ్మిత తయోపదేశయుజే’ అని కావ్యప్రయోజనాన్ని ప్రాచీనులు నిర్దేశించినట్లు- ఎవరు ఎలా చెబితే నలుగురూ వింటారో, చెప్పిన మంచిని అనుష్ఠిస్తారో అలా చెప్పగల కమనీయ కథనశైలి కె.బి.లక్ష్మిలో పుష్కలంగా వుంది.
‘జూకామల్లి’ అని సంకలనానికి పేరుండడంలోనే మంచి విజ్ఞత కనబడుతుంది. నిజానికి జూకా అంటే చెవులకు స్ర్తిలు పెట్టుకునే ఒక నగ. మల్లి అంటే సౌరభాలు వెదజల్లే పుష్పం. అలంకారం ఏదయినా అలంకారం కోసం కాక నలుగురికీ పరీమళాలు అందించే ప్రయోజనశీలమైనప్పుడే సార్థకత అని ధ్వనింపచేశారు. జూకామల్లి అంటే నిజానికి ఒక రకం మల్లెపూవే! అది వ్రేలాడే అందమే కాదు పరీమళ పరివ్యాప్తి కూడాను. రచయిత్రియే అన్నట్లు ఊహలు తక్కువ. చాలావరకు జీవితాను భవంలోనుంచి వచ్చిన వాస్తవాలే. అత్యల్పంగా అనిపించే వాటినే విలక్షణంగా, హత్తుకునే రీతి సందేశ సంభరితంగా, అందరికీ పరిచితిలోని సినిమా పాటల మాటల ఔచిత్యప్రయోగ మధురిమలతో, సంసార సరాగాల సంభాషణలతో శృంగార హాస్యాల సున్నితమైన పోహళింపులతో చెప్పడం లక్ష్మీ కథన కళ.
ఈ సంకలనంలోని మొదటి కథ జనని. వీరేశం, సావిత్రిల అపురూప పుత్రిక జనని. వీరేశానికి కూతురంటే ప్రాణం. అతని బావమరిది సదాశివకు చెల్లెలు సావిత్రి అంటే ప్రాణం. సదాశివ కోరిక మీద జనని అయిదో పుట్టినరోజు వేడుకలు అతని ఊళ్లో జరిపించారు వీరేశం దంపతులు. వీరేశం ఆరోగ్యంకోసం మొక్కుకున్న సావిత్రిని జనని తమ దగ్గర వదిలి సిరిపురం గుడికి వెళ్లడానికి ఒప్పించినా తీరా బయలుదేరే వేళకి రోడ్డుదాటిన వారిని చేరుకోడానికి ‘నాన్నా నేనూ వస్తా’ అంటూ జనని పరుగుతీసి వేగంగా వస్తున్న వాహనం గుద్దుకుని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళగా మరణిస్తుంది. అసలే అనారోగ్యపు వీరేశం స్పృహ తప్పిపడిపోతాడు.
‘‘మీ ముందు ఒక్కటే పరిష్కారం వుంది. పాప ప్రాణం ఏ క్షణంలోనైనా పోవచ్చు. కొన ఊపిరితో వుంది. అయితే కళ్లు కాలేయం, మూత్రపిండాలు ఇతర రోగులకు ఉపయోగించవచ్చు. ఆలోచించండి. సమయం తక్కువగా ఉంది’’ అని పాప పోయేముందు డాక్టర్ చెప్పగా సావిత్రి గుండె రాయి చేసుకుని ‘డాక్టర్ చెప్పినట్లు చెయ్యి అన్నయ్యా’ అంటుంది. పాప కిడ్నీతో వీరేశం పునర్జన్మనెత్తుతాడు. పాప రెండు కళ్ళు కంటి ఆస్పత్రికి, లివర్ గ్లోబల్ ఆస్పత్రికి పంపుతారు. మరో కిడ్నీతో అదే ఆస్పత్రిలో ఇంకో రోగికి అమరుస్తారు. అలా జనని తన తండ్రినే బ్రతికించుకుని నలుగురికీ మహాప్రాణదాత అయింది. ఈ కథ ‘అవయవదానం’ అన్న అంశం మీదనే అయినా కథాకథనం పఠితను కదిలిస్తుంది.
సంకలనం పేరిట ‘జూకామల్లి’ ఓ కవితాత్మక కథనంగా ఉత్తమ పురుషలో సాగుతుంది. నడుము కింది భాగం పోలియోవల్ల చచ్చుబడిపోయినా ఆమెను ప్రేమించి పెళ్లాడిన కృష్ణ సాంగత్యంతో అనురాగవల్లిగా ఎదిగి సాధికారతను సాధించిన ఉద్యోగిని అయిన మహిళ కథ జూకామల్లి. ఆ చెవుల జూకాల తూగులో, ఊగులో సంతోషం పరివ్యాప్తం చేసిన సుతార భావుక కథ ఇది. పల్లెలో దూరాల్ని పట్నం దగ్గరచేసిందనిపించే ‘ఊరుమారినా ఉనిక మారునా’, సభావేదికల మీద గ్రంథ సమీక్ష చేసే వారి స్థితిని పరిస్థితిని వ్యంగ్యంగా విశదపరిచే ‘సమీక్ష’, బాల కార్మిక సంక్షేమ స్ఫూర్తి తెలిపే ‘చెలిమి’, టీవీ ఛానెళ్ళ అర్థం పరమార్థం అందుకోవాల్సిన తీరు తెన్నులను చమత్కారంగానూ, విచక్షణాత్మకంగానూ అందించే ‘ఇప్పుడు కాసేపు బ్రేక్!’ వంటి కథలు ఎన్నో ఇందులో. వైవిధ్యంతో, విలక్షణతతో చదివించి అలరిస్తాయి. కథలో సంభాషణలు నడపడంలో కె.బి.లక్ష్మిది ఓ ప్రత్యేకత. సరసంగా, సహజంగా, సున్నితంగా విషయాన్ని విశదం చేస్తూ కన్విన్స్ చేయగల రచనా ప్రతిభ తనది. కేవలం కథారచయిత్రి మాత్రమేకాక బాధ్యతగల ఓ జర్నలిస్టు, ఒక సాధికారిక వనిత కూడా కాబట్టే లక్ష్మి కథలు ఉపదేశాన్నీ ఉత్సాహాన్నీ కూడా రంగరించుకుని జీవితం పట్ల ఒక మమకారాన్నీ, మనుషుల పట్ల ప్రేమనీ, మానవీయ విలువల పట్ల ఆచరణాత్మకతనూ ప్రేరేపించేవిగా భాసిస్తూంటాయి.

–సుధామ, ఆంధ్రభూమి, 22nd Mar 2014

 http://www.andhrabhoomi.net/node/135716

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

జూకామల్లి” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. కినిగె వెబ్‌సైట్ ద్వారా ఆర్డర్ చేసి ప్రింట్ పుస్తకాన్ని తగ్గింపు ధరకి పొందవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ లింక్‌ని అనుసరించండి.

***

జూకామల్లి on kinige

 

 

 

 

Related Posts:

స’మ్మోహన’ మకరందం

ఛళ్లున తగిలి నొప్పి కలిగించే సంఘటనను కూడా నవ్వుపుట్టించేలా చెప్పాలంటే భాషపై పట్టే కాదు, హాస్యప్రియత్వం కూడా మెండుగా ఉండాలి. పైగా అలాంటి వ్యక్తికి అపారమైన పాలనా అనుభవం కూడా ఉంటే పాఠకుడికి హాయిగా చదువుకోగల పుస్తకం లభిస్తుంది. అలాంటి పుస్తకమే- మోహన మకరందం. ముగ్గురు ముఖ్యమంత్రుల దగ్గర కీలకమైన బాధ్యతలు పోషించిన మాజీ ఐఏఎస్ అధికారి మోహన కందా జీవితానుభవాల చరిత్ర ఇది.. “నేనే కాదు.. ఉన్నత స్థానంలో ఉండే ప్రభుత్వాధికారులందరూ ఎఱ్ఱనలే. నన్నయ గ్రాంధికంలా ఉంటారు ఒక ముఖ్యమంత్రి. తిక్కన వ్యవహారికంలా ఉంటారు ఆయన వారసుడు. ఇద్దరి మధ్యా జరిగే ట్రాన్సిషన్ స్మూత్‌గా ఉండేలా, అధికార బదిలీ కుదుపుల్లేని ప్రయాణంలా ఉండేలా చూసేవాళ్లం మేమే”.. అనే మోహన్ కందా జీవితంలోని ఆసక్తికర భాగాలు..
గమనించారా… నా పేరూ, గాంధీగారి పేరూ ఒకటే! – మోహన్! దానికో స్టోరీ ఉంది. ఏడో నెలలో పుట్టిన నేను ఉంటానో, ఊడతానో అని పేరు కూడా పెట్టలేదు మా వాళ్లు. స్వాతంత్య్ర యోధురాలు, మహిళా ఉద్యమసారథి దుర్గాబాయి దేశ్‌ముఖ్‌గారున్నారు కదా, ఆవిడ అందరికీ దుర్గాబాయమ్మగారు కానీ నాకు దుర్గమ్మపిన్నే. తనూ మా అమ్మా కాకినాడలో క్లాస్‌మేట్స్. ప్రాణస్నేహితులు. ఉద్యమాల్లో కలిసి పనిచేశారు. మేం మద్రాసు వచ్చాక మళ్లీ స్నేహం బలపడింది.
మద్రాసు వచ్చాక ఆవిడ ఆంధ్రమహిళా సభ పెట్టింది. సభకు అడయార్‌లో ఓ భవంతి కట్టి దాని శిలాఫలకాల ఆవిష్కరణకు గాంధీగారిని రప్పించింది. గాంధీగారు వచ్చినపుడు నన్ను తీసుకెళ్లి ఆయన చేతిలో పెట్టారు. ఆయన నన్ను ఆశీర్వదించారు. అంతే.. నాకు ఆయన పేరు – మోహనదాస్ అని పెట్టారు. రాను రాను ‘దాసు’ కాలగర్భంలో కలిసిపోయింది. కాలక్రమేణా అది మోహన్‌బాబుగా.. మోహన్‌గా మిగిలింది.

* * *

కాకినాడలో మా మాతామహుడు చావలి రామసోమయాజులుగారు పేరుమోసిన కాంగ్రెసువాది. ఆయన పేరుమీద వీధి కూడా ఉందక్కడ. మద్రాసు లెజిస్లేటివ్ కౌన్సిల్‌లో మెంబర్ ఆయన. కాకినాడ మున్సిపాలిటికి పదహారేళ్లు నిర్విఘ్నంగా చైర్మన్‌గా చేసారు. ఆయనకు గుఱ పు బండి ఉండేదట. అది సాయంకాలం ఇంటికెళ్లే టైం అయిపోతే ఎవరు చెప్పక్కరలేకుండానే వెనక్కితిరిగి దానంతట అదే వచ్చేసేదట. తర్వాత గవర్నమెంటు సర్వీసులో చేరాక అటువంటి జీవాలను చాలా చూశాను. ఆఫీసుకి వచ్చే టైం మాట ఎలా ఉన్నా, వెళ్లే టైము కాగానే ఠంచన్‌గా వెళ్లిపోయేవారు. మొహం కడిగేసుకోవడం, బ్యాగ్ సర్దేసుకోవడం అన్నీ సాయంత్రం 5 గంటల లోపునే! అప్పుడు తెలిసింది – ఆ గుఱ ం గత జన్మలో ప్రభుత్వోద్యోగి అయి ఉంటుందని!

* * *

ట్రిక్కులు పనిచేయవు…
నా పేరు చెప్పగానే ఓ తరం వారు “పెళ్లి చేసి చూడు” సినిమాలో చిన్న పిల్లవాడి వేషం వేశారు కదా అంటారు. “అమ్మా నొప్పులే..” అనే ఓ నృత్య నాటికలో నేను స్కూలు పిల్లవాడి వేషం వేశాను. అదెలా జరిగిందంటే – మేం మైలాపూర్‌లో చెంగళనీర్ పిళ్లయార్ వీథిలో ఉండేవాళ్లం. దానికి దగ్గర్లో ఉన్న లజ్ కార్నర్‌లో హిమాలయా కూల్‌డ్రింక్స్ అని ఒక దుకాణం ఉండేది. అక్కడ కూర్చుని ఏవేవో కబుర్లు చెబుతూ ఉండేవాడ్ని. ఓ రోజు నేను అక్కడ కూర్చుని వాగుతూ ఉంటే నా ధోరణి చూసి “వీడికి స్టేజి ఫియర్ లేనట్టుంది. మనకు పనికి వచ్చేట్టున్నాడు” అనుకున్నారేమో, ఇద్దరు నా దగ్గరికి వచ్చి “బాబూ సినిమాల్లో యాక్ట్‌చేస్తావా?” అని అడిగారు(ట).
“తప్పకుండానండి పదండి” అన్నాను(ట).
“ముందర మీ అమ్మని, నాన్నని అడుగుదాం. ఇంటికెళ్దాం పద” అన్నారు(ట) వాళ్లు.
“అది మాత్రం వొద్దు. నేను యాక్ట్ చేయాలని మీకుంటే ముందర నన్ను తీసుకెళ్లండి తర్వాత వాళ్లకి చెబుదాం” అని వాళ్లని తొందర పెట్టేశాను(ట). వాళ్లు ఘటికుడివిరా బాబూ అనుకుని ఉంటారు.
తీసుకెళ్లి చిన్న ఆడిషన్ ఏదో చేశారు. అది బాగుంది లాగుంది. వేషం ఆఫర్ చేద్దామని మా ఇంటికి వచ్చారు. నేను సినిమాల్లోకి వెళ్లడం మా అమ్మకి సరదాయే. కానీ మా నాన్నకి చెప్పాలంటే భయం. అందుకే వాళ్లతో “ముందర మీరు కానివ్వండి. తర్వాత నేను ఆయనకు నింపాదిగా చెబుతా” అంది(ట).

* * *

ఎన్‌టిఆర్ – కోడితో పోటీ పడాలి..
ఎన్.టి. రామారావు గారి దగ్గర పనిచేయడం చాలా కష్టం. అలా అని పాపం ఆయన బ్రహ్మరాక్షసుడేమీ కాదు… చిక్కల్లా బ్రాహ్మీముహూర్తంలో.. అంటే తెల్లవారుఝామున ప్రారంభమయ్యే ఆయన దినచర్యతోనే… మనం కోడితో పోటీ పడి లేచి రెడీగా ఉండాలి. అప్పటికప్పుడే ఫోను చేసి నిద్ర లేపి మాట్లాడేస్తారు. “అబ్బే, ఇప్పుడు మీరు చెప్పినా బుర్రకెక్కదు. పదిగంటలకు ఆఫీసుకి వచ్చాక చెప్దురుగాని..” అంటే కుదరదు. ఆయన ముఖ్యమంత్రి. నేను ఆయన దగ్గర స్పెషల్ సెక్రటరీని. ఓ రోజు అటువంటి ‘అసురవేళ’లో నిద్రలేపి “మోహన్, ఆ సొసైటీది వాళ్ల కిచ్చేసేయ్..” అని ఒక్క ముక్క చెప్పేసి ఫోను పెట్టేశారు. నిద్రలో జోగుతూ విన్నాను. నిద్రమత్తు దిగాక ఆలోచిస్తే ఏమీ బోధపడలేదు – సవాలక్ష సొసైటీలలో ఏ సొసైటీ గురించి చెప్పారు? ఏది ఇవ్వాలి? వచ్చిన వాళ్లెవరు? వాళ్లేమడిగారు? ఈయన దేనికి సమ్మతించారు?
ఆయనకే ఫోన్ చేసి అడగాలా? అడగగలనా? ఏమీ తెలియనట్టు ఊరుకోనా?… గలనా? ఆ సొసైటీ ఏదో కనిపెట్టలేక, అప్పుడు సిఎం ఆఫీసులో మిత్రుడు హేమచంద్ర ప్రసాద్‌కి (రామారావుగారికి ప్రయివేట్ సెక్రటరీ) ఫోన్ చేసి “బాబూ, సరిగ్గా కాస్సేపు క్రితం ఆయనను కలిసిందెవరో గుర్తు పెట్టుకో. నేను ఆఫీసుకి వచ్చిన తర్వాత చెప్పు” అని చెప్పాను. ఆఫీసుకి వెళ్లాక ఆ వెళ్లినతన్ని పట్టుకుని, పిలిపించి “నువ్వేం అడిగావ్? ఆయన ఏం చేస్తానన్నారు?” అని కనుక్కుని… ‘ఓహో, ఇతను ఇలా అడిగాడు కాబట్టి ఆయన ఇలా చేస్తానని అని ఉంటారు” అనుకుని… రెండు ప్లస్ రెండు నాలుగన్నట్టు లెక్క వేసి సంగతి తెలుసుకుని దాని ప్రకారం అమలు చేశాను.
రిజర్వ్ బ్యాంక్ గవర్నగా పనిచేసి రిటైరైన వై. వేణుగోపాలరెడ్డి గారంటే నాకు చాలా గౌరవాభిమానాలు. ముక్కుసూటిగా మాట్లాడడంలో ఆయన దిట్ట. చెన్నారెడ్డిగారు ముఖ్యమంత్రిగా ఉండగా ఆయన హైదరాబాదు జిల్లా కలెక్టర్. ఓ రోజు రాత్రి (అదే అర్ధరాత్రి) చెన్నారెడ్డిగారు ఆయనకు ఫోన్ చేసి “ఐ వాంట్ యూ టు కమ్ ఇమ్మీడియేట్లీ. ఓ విషయం డిస్కస్ చేయాలి” అన్నారు. వై వి రెడ్డిగారు తొణక్కుండా చెప్పారు – “నేను మా ఫ్రెండ్స్‌తో కూచుని ఓ చిన్న డ్రింక్ తీసుకుంటున్నాను సర్. ఇప్పుడొస్తే బాగుండదేమో! రేపు పొద్దున్న వస్తాను. కాదూ కూడదు అర్జంటు విషయం అంటారా, ఇప్పుడే ఫోన్‌లో చెప్పేయండి. ఏం చేయగలమో చూద్దాం” అన్నారు. చెన్నారెడ్డి గారికి అలాంటి జవాబు ఎప్పుడూ వచ్చి ఉండదు. చాలామంది అటువంటి పరిస్థితుల్లో ఉండవచ్చు కానీ ఆ విధంగా చెప్పడం మాత్రం వేణుగోపాలరెడ్డిగారికే చెల్లింది.

* * *

మేం ఏ ఎండకా గొడుగు పడతామా?
‘మా బ్యూరాక్రాట్స్‌కు ఎఱా ప్రగడే ఆదర్శం’ అని నేనంటే మీరు ఆశ్చర్యపడతారని నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే ‘కవిత్రయం అనగా ఎవరు?’ అన్న బిట్ క్వశ్చన్‌కు ఆన్సర్‌గా రాసేటప్పుడు తప్ప ఎఱా ప్రగడ మనకు ఎక్కడా తగలడు.
నేనే కాదు ఉన్నత స్థానంలో ఉండే ప్రభుత్వాధికారులందరూ ఎఱ నలే. నన్నయ్య గ్రాంధికంలా ఉంటారు ఒక ముఖ్యమంత్రి. తిక్కన వ్యావహారికంలా ఉంటారు ఆయన వారసుడు. ఇద్దరి మధ్యా జరిగే ట్రాన్సిషన్ స్మూత్‌గా ఉండేలా, అధికార బదిలీ కుదుపుల్లేని ప్రయాణంలా ఉండేలా చూసేవాళ్లం మేమే. వరుసగా వచ్చే ఇద్దరు ముఖ్యమంత్రుల మధ్య పార్టీలు వేరే ఉండవచ్చు, సిద్ధాంతాలు తేడాగా ఉండవచ్చు, వయోభేదం ఉండవచ్చు, వేగంలో వ్యత్యాసం ఉండవచ్చు, విద్యాధిక్యతలో, అవగాహనలో, ప్రవర్తనలో, నైతికతలో – ఎన్నో రకాల భేదాలు ఉండవచ్చు.
ఎన్ని ఉన్నా పరిపాలించబడే ప్రజలకు మాత్రం తేడా తెలియకూడదు. ఒకే ప్రభుత్వం అనూచానంగా నడుస్తున్నట్టు అనిపించాలి. ముఖ్యమంత్రి ఎవరైతేనేం, ఏ పార్టీ అధికారంలో ఉంటేనేం, మనం నిత్యం చూసే ఆర్‌డీఓగారు మారలేదు, ఆయన పనితీరూ మారలేదు అనిపించాలి. నిజానికి మార్పు ఉంటుంది. కానీ అది మార్పులా అనిపించకుండా చూడడమే బ్యూరాక్రసీ లక్షణం. ఈ క్రమంలో బ్యూరాక్రసీ చాలా అవస్థే పడుతుంది. ఎఱా ప్రగడను పట్టుకుని నువ్వు నన్నయకు విధేయుడవని తిక్కనా, తిక్కనకు విధేయుడవని నన్నయా శంకించలేదు కానీ బ్యూరాక్రసీకి మాత్రం పాత వ్యవస్థకు విధేయులనే నింద మోయక తప్పదు.

— నవ్య పేజీ, ఆంధ్రజ్యోతి, 20th March 2014

మోహన మకరందం” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. కినిగె వెబ్‌సైట్ ద్వారా ఆర్డర్ చేసి ప్రింట్ పుస్తకాన్ని తగ్గింపు ధరకి పొందవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ లింక్‌ని అనుసరించండి.

***

మోహన మకరందం on Kinige

Related Posts: