“టీచర్లకు మానసిక రుగ్మతలుంటే…”

టీచర్లను రెండు రకాలుగా విభజించవచ్చు. మొదటిరకం పుట్టుకతోనే టీచర్లు. రెండో రకం ద్వేషంతో కూడుకున్న క్రమశిక్షణావాదులు. పుట్టుకతోనే టీచర్లుగా గుర్తింపు పొందినవారితో సమస్యలేదు. వారు తమ పనిని, పిల్లలను ప్రేమిస్తారు. పిల్లలు వారిని ప్రేమిస్తారు. ఇక రెండోరకం వారితోనే సమస్యంతా. రుగ్మతలతో కూడిన వారి ఆధిపత్య ధోరణి పిల్లలను భయకంపితులను చేస్తుంది. వారు పిల్లలనేగాక తమ వృత్తిని గూడ ద్వేషిస్తారు. టీచర్ అంటే పిల్లలు భయపడుతున్నారంటే ఆ టీచర్ నిజంగా చెడ్డవాడే! ఇది ఏ టీచర్ కైనా వర్తించే గీటురాయి. ఆ టీచర్ నూటికి నూరుశాతం ఫలితాలుసాధించినప్పటికీ విద్యార్ధుల మనసులో మాత్రం వారికి శూన్యస్థానమే. కొన్ని సబ్జెక్టులపట్ల పిల్లలకు ఏర్పడే కాంప్లెక్స్‌లనుబట్టి ఈ విషయం స్పష్టంగా చెప్పవచ్చు. టీచర్ అంటే ఎక్కువ భయపడే పిల్లలు ఆ టీచర్ బోధించే సబ్జెక్టు అంటే గూడ ఎక్కువ భయపడతారు.

“టీచింగ్ అంటే పాఠాలు చెప్పటం మాత్రమేకాదు. టీచింగ్ అంటే పిల్లలతో పాటు కలిసి జీవించటం. వారిని అర్ధం చేసుకోవటం, వారిలో ఒకరుగా మెలగటం. ప్రముఖ టీచర్ హోమర్ లేన్ చెప్పినట్లు పిల్లల ముఠాలతో కలసిపోవటం. పిల్లల అభిప్రాయాలను వారి మనోభావాలను తెలుసుకునే ఓపిక, సహనం ఉపాధ్యాయులగుండా”. రచయిత ఎ.ఎస్.నీల్ అన్నట్లు దురదృష్టవశాత్తు టీచర్‌కు మాత్రమే దెబ్బలు తినే పిల్లలు సిద్ధంగా ఉంటారు. వారి ఉన్మాదానికి పిల్లలే బలిపశువులు. కాని ఉపాధ్యాయుల సమర్థత తెలుసుకోవటానికి పిల్లలు అసలైన న్యాయమూర్తులు. దురదృష్టవశాత్తు ఇతర వృత్తుల వారితో పోల్చినప్పుడు “టీచర్లకు ఇతరుల నుండి నేర్చుకోవటం ఇష్టముండదు. పెద్ద వయసు ఉపాధ్యాయులకైతే నేర్చుకోవలసిన అగత్యమే లేదనుకుంటారు. ఇక్కడ మనం అహం యొక్క అంతులేని శక్తిని చూడవచ్చు” అన్న నీల్ గారి అభిప్రాయం ఒప్పుకోదగినది.

“పిల్లలకు మూడు లేదా నాలుగు సంవత్సరాలు వయసు వచ్చేవరకు ఇంటి అవసరం ఉంటుంది. కుటుంబానికి భావావేశపరంగా అతుక్కుపోకుండా ఆ వయసులో పిల్లలను బోర్డింగ్ స్కూల్ కు పంపాలి. ఆ స్కూల్లో వారు కోరుకున్నంత సంతోషం లభించాలన్న ఎ.ఎస్.నీల్ గారి అభిప్రాయం ఒప్పుకోదగింది కాదు. ఎందుకంటే అంత చిన్న వయసులో కుటుంబ సభ్యులమధ్య పెరిగితేనే వారిలో సంపూర్ణ మూర్తిమత్వం ఏర్పడుతుంది. కనీసం 15 సంవత్సరాల వయసు వరకు పిల్లలు తల్లిదండ్రులతో ఉండటమే వాంఛనీయం. అప్పుడే వారిలో కలిగే శారీరక, మానసిక మార్పులు కనుగుణంగా తల్లిదండ్రులు వారినొక కంట కనిపెడుతుంటారు. ఇదే హాస్టల్ లో అయితే అంతమంది మధ్య వ్యక్తిగతంగా వారి ప్రవర్తనను పట్టించుకునే వీలు ఉండకపోవచ్చు.

టీచర్లకిచ్చే ట్రయినింగులో పిల్లల మనస్తత్వశాస్త్రం ప్రధానమైన ఒక అంశంగా ఉండాలి. “పిల్లవాడిని అర్థం చేసుకో” అన్నది ట్రయినింగ్ లక్ష్యం కావాలి. ఈ లక్ష్యం ‘నిన్ను నీవు తెలుసుకో’ అనే లక్ష్యంతో ముడిపడి ఉండాలి. అన్న నీల్ గారి సూచన మన ప్రభుత్వాలు గూడ ఆచరణలో పెట్టదగినది. రచయిత అభిప్రాయపడినట్లుగా ‘యూనిఫారంలో ఏదో ఒక బందీ స్వభావం, స్వేచ్ఛను వ్యతిరేకించే గుణం ఉన్నాయని తను స్థాపించిన ‘సమ్మర్ హిల్’ పాఠశాలలో యూనిఫారం లేదని చెప్పారు. జైలు యూనిఫారం, సైనికుల యూనిఫారంలో అలాంటి గుణం ఉంటుందేమోగాని పాఠశాలలో మాత్రం తప్పనిసరిగా యూనిఫారం ఉండాలి. మామూలు దుస్తులకు అనుమతిస్తే విద్యార్ధులలో బీద, గొప్ప తేడాలు స్పష్టంగా కన్పించి,తాము తక్కువవారమనుకునే అవకాశముంది.

సమాజానికి ఉపాధ్యాయులు మూలస్తంభం వంటివారు. అయితే నేను వారి వృత్తికి మాత్రం తగిన గౌరవం లభించటం లేదు. విద్యను సృజనాత్మకంగా రూపొందిస్తే, సృజనాత్మకత కలిగిన స్త్రీ, పురుషులు ఈ వృత్తిలోకి ఆకర్షితులవుతారు. ఈరోజున విద్యారంగం మందగొడులను మాత్రమే ఆకర్షిస్తున్నది. ఈ విద్యారంగంలో పని మందగొడులకు మాత్రమే తగినట్లుగా ఉన్నది. విద్యలో కావలసిందేమిటంటే టీచర్ వ్యక్తిత్వం. స్కూళ్ళలో మంచికీ చెడుకీ టీచర్ల వ్యక్తిత్వమే ప్రధాన భూమిక పోషిస్తున్నది. టీచర్ ప్రేమను లేదా ద్వేషాన్నిగాని భయాన్నిగాని పిల్లలకు సంక్రమింపజేయవచ్చు. కానీ బోధనావృత్తిని అల్పంగా పరిగణించినంత కాలం టీచర్ పిల్లలకు భయాన్ని మాత్రమే అంటగట్టగలిగే ప్రమాదమున్నదన్న నీల్ గారి అభిప్రాయం ఎన్నదగినది.

ఎ.ఎస్.నీల్ అన్నట్లుగా భవిష్యత్తులో స్వేచ్ఛకోసం పిల్లలను తయారుజేయటానికి ప్రతి స్కూలులోను స్వయంపాలన, స్వయం నిర్ణయాధికారం అమలు కావాలి. గుజరాతీ మహోపాధ్యాయుడు గిజూభాయి బధేకా, రవీంద్రనాథ్ టాగూర్ ఆశించినట్లుగా మన విద్యా విధానం మార్పు చెందాలి. అప్పుడే దేశానికి ఉత్తమ పౌరులను అందించగలం.

ఎ.ఎస్.నీల్ గారి 14 అధ్యాయాల ‘ది ప్రాబ్లమ్ టీచర్’ను చక్కని తెలుగులో “టీచర్లకు మానసిక రుగ్మతలుంటే…” అనే పేరుతో డా. సుంకర రామచంద్రరావు గారు అనువదించారు. విద్యావేత్తలు, విధాన నిర్ణేతలు, ఉపాధ్యాయులు, తల్లిదండ్రులు తప్పక చదవాల్సిన పుస్తకమిది. ఒకప్పుడు ప్రతి ఉపాధ్యాయుని చేతిలో ఏదో ఒక మంచి పుస్తకము కనిపించేది. కాని, నేటి ఉపాధ్యాయుల చేతుల్లో సెల్ ఫోన్లు, రియల్ ఎస్టేట్ బ్రోచర్లు, చిట్ ఫండ్ కంపెనీల కరపత్రాలు, ఫైనాన్స్ లెక్కలు, జీవిత భీమా పాలసీలు మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి. వృత్తికన్నా ప్రవృత్తికే ప్రాధాన్యతనిస్తున్న రోజులివి. ప్రతి ఉపాధ్యాయుడు తప్పక చదవాల్సిన పుస్తకమిది. అప్పుడే మానసిక రుగ్మతలేమిటో వాటిని ఎలా వదిలించుకోవాలో తెలుస్తుంది.

పూదోట శౌరీలు
(నడుస్తున్న చరిత్ర జూన్, 2012 నుంచి)

* * *

” టీచర్లకు మానసిక రుగ్మతలుంటే…” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

టీచర్లకు మానసిక రుగ్మతలుంటే… On Kinige

Related Posts:

సాహితీ విరూపాక్షుడు విద్వాన్ విశ్వం

ఈతరం పాఠకులకు అంతగా పరిచయం లేని సాహితీదిగ్గజం విద్వాన్ విశ్వం. ఈ మహానుభావుడిని పునరావిష్కరించే క్రమంలో డా.నాగసూరి వేణుగోపాల్, కోడీహళ్ళి మురళీమోహన్ సంకల్పించిన అపురూప గ్రంథం ‘సాహితీ విరూపాక్షుడు విద్వాన్ విశ్వం‘. సంపాదకుల అభిప్రాయంలో “ఈ బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి, మానవతావాదికి లభించవలసినంత గుర్తింపు లభించలేదు. వారి ప్రతిభకు మనం తగిన పట్టం కట్టలేదు. వారి రచనలపై పి హెచ్.డి. స్థాయిలో ఒక్క పరిశోధన కూడా వెలుగు చూడలేదు”

ఈ కారణంగా, వారి జీవితం, రచనలగురించి కొంతైనా తెలియచేయడానికి, “త్వరలో ఆంధ్రదేశం జరుపుకోబోతున్న విశ్వం (1915-2015) గారి శతజయంతిని దృష్టిలో వుంచుకుని, ఆ సాహితీ పూర్ణచంద్రునికి ఈ నూలుపోగు” సమర్పించారు.

నాలుగు అధ్యాయాలుగా కూర్చిన ఈ పుస్తకంలో, విశ్వంగారి గురించి, సర్వశ్రీ దివాకర్ల వెంకటావధాని, రాళ్ళపల్లి అనంత కృష్ణశర్మ, వేలూరి శివరామశాస్త్రి, విశ్వనాథ సత్యనారాయణ, మహీధర రామమోహనరావు, ఏటుకూరి బలరామమూర్తి,తిరుమల రామచంద్ర, ఆరుద్ర, దాశరధి వగైరా ప్రముఖులు రాసిన వ్యాసాలూ, పరిచయాలూ ఉన్నాయి. అలాగే, అయిదు దశాబ్దాల పత్రికా జీవితంలో, విశ్వంగారు ఆంధ్రపత్రిక, ఆంధ్రప్రభ, మొదలైన పత్రికల్లో నిర్వహించిన, బహుళప్రచారం పొందిన తెలుపు – నలుపు, మాణిక్యవీణ, మంచీచెడ్డా, ఆనందం, విజ్ఞానం వగైరా రచనల్ని ‘విశ్వరూపి’ అనే అధ్యాయంలో చేర్చారు. మరికొన్ని వ్యాసాలు, సమీక్షలు ‘విశ్వభావి’ లో, ఆయన సందేశాలు, ఇంటర్యూలు చివరి అధ్యాయంలో పొందుపర్చారు. మొత్తంమీద ఈ పుస్తకాన్ని, సమగ్రంగా చదివితే, విశ్వంగారి జీవితం, రచనల గురించి ఒక స్పష్టత ఏర్పడుతుందనటంలో సందేహంలేదు.

అనంతపురంజిల్లాలోని తరిమెలగ్రామంలో జన్మించిన మీసరగండ విశ్వరూపాచారి, సంస్కృతాధ్యయనంతో విశ్వరూప శాస్త్రిగా ఎదిగి, ఆ పేరుతో పలు రచనలు చేసినా, మదరాసు విశ్వవిద్యాలయం నుండి విద్వాన్ పట్టా పుచ్చుకుని విద్వాన్ విశ్వంగా మారిన క్రమం తెలుసుకోవాలంటే డా.నాగసూరి వేణుగోపాల్ గారి వ్యాసం చదవాలి. సంస్కృత పండితుడైనా, తరిమెల నాగిరెడ్డి సాంగత్యంలో వామపక్షభావాలు వంటపట్టించుకున్నాడు విద్వాన్ విశ్వం. 1938లోనే నవ్య సాహిత్య గ్రంథమాలను ప్రారంభించి పాసిజం, లెనిన్, స్టాలిన్ ల గురించి పుస్తకాలు ప్రచురించారు.

ఇరవయ్యవ ఏటనే ‘విరికన్నె’ రచించారు. బనారస్ హిందూ విశ్వవిద్యాలయంలో వున్నప్పుడు మార్క్సిస్టు సాహిత్యంతో, రాజకీయాలతో సంబంధం పెంచుకున్నారు. 1938లో జిల్లా కాంగ్రెస్ కమిటీ కార్యదర్శిగా కూడా పనిచేశారు. 1945లో, హైదరాబాదు మీజాన్ పత్రికలో వర్కింగ్ జర్మలిస్టుగా చేరి ఆ తర్వాత మరికొన్నాళ్ళు ప్రజాశక్తిలో పనిచేసి, 1952నుండే ఆంధ్రప్రభ వారపత్రికలో వివిధ హోదాలలో కొనసాగారు.

విక్రమోర్వశీయంతో ప్రారంభమైన విశ్వంగారి అనువాద కార్యక్రమం కిరాతార్జునీయం, దశకుమార చరిత్ర, మేఘసందేశం, దాకాకొనసాగింది. ఇవి కాక, ఇతర భారతీయ భాషలనుండీ ప్రపంచ సాహిత్యంనుండీ పలురచనలు తెనుగించారు. చెహోవ్, యితర రష్యన్ రచయితల కథలు, ఫ్రెంచి రచయిత రోమా రోలాకు నోబెల్ బహుమతి సంపాదించి పెట్టిన ‘జాఁక్రిస్తోఫ్’ను ‘మానవుడు’గా ఇబ్సన్, షాల నాటకాలను, ఫ్లాహెర్టీ నవలను, రజనీపామీదత్ భారతదేశం గురించి రాసిన వుద్గ్రంధాన్ని, రవీంద్రుని రచనల్ని కూడా తెలుగువాళ్ళకందించాడు. ఇవన్నీగాక, కథా సరిత్సాగరాన్ని పన్నెండు భాగాలుగా తెలుగు చేశారు.

అయితే, మనం యింకా ఎంత చెప్పుకున్నా విశ్వంగారి పేరు చెప్పగానే చప్పున గుర్తుకు వచ్చే కావ్యం పెన్నేటిపాట, పెన్నానది పరీవాహక ప్రాంతంలోని నిజ జీవితాన్ని కరుణరసార్ద్ర హృదయంతో రచించిన కన్నీటిపాటే ఈ పెన్నేటిపాట. రాయలసీమ జన జీవితాన్ని ప్రతిబింబించిన తొలికావ్యం యిది అన్నారు భూమన్. 1956లో, తెలంగాణ రచయితల సంఘం ఈ కావ్యాన్ని ప్రచురించింది. విశ్వంగారు తెలంగాణ రచయితలకు ఆత్మబంధువు అన్నాడు దాశరథి. సంఘంపేరు తెలంగాణ రచయితల సంఘం అయినా, కార్యకలాపాలు ఆ ప్రాంతానికే సీమితం కాలేదు అని కూడా శలవిచ్చారు.

విశ్వంగారి మరొకకావ్యం ‘ఒకనాడు’ 1965లో అచ్చయింది. ఒక వాస్తవ సంఘటన ఆధారంగా యిది రాశాడాయన. బ్రిటిష్ సైనికుల అత్యాచారం, నుండి యిద్దరు హిందూ మహిళలను రక్షించే క్రమంలో, గుత్తిలోని రైలుగేటు కీపర్ గూళిపాలెం హంపన్న ప్రాణాలొడ్డిన రోజది. (4 అక్టోబర్ 1893).

పత్రికా వుద్యోగం నుండి విరమణ తర్వాత, తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానం ప్రచురణ విభాగం ప్రధాన సంపాదకులుగా పనిచేసిన విశ్వంగారు వేదాలతోపాటు, మరెన్నో సంస్కృత గ్రంథాలను అనువదించారు.
విశ్వంగారిలాంటి సంపాదకులు, రచయితలను స్వేచ్చగా రాయనిచ్చి, సహజంగా ఎదగనివ్వటం వల్లనే ఒక లత, కృష్ణకుమారి, రంగనాయకమ్మ, కౌసల్యాదేవి, విశాలాక్షి అచ్యుతవల్లి మొదలగువారు సుస్థిరమైన స్థానాన్ని పొందగలిగారు’ అంటారు మాలతీ చందూర్.

ఎన్ని పత్రికల్లో పనిచేసినా, ఎక్కడా నిలకడగా చేయలేకపోయాడు. ఆత్మాభిమానాన్ని చంపుకోలేకపోయారు. ఎవరినీ సంతృప్తి పరచలేకపోయారు. అంటారు మిక్కిలినేని రాధాకృష్ణమూర్తి.
ఏది ఏమైనా, పేర్లుఏవైనా, పత్రికలు ఏవైనా, 1952 నుండి, 1987 దాకా ముఫ్పై అయిదేళ్లపాటు అవిచ్ఛిన్నంగా పత్రికల్లో ఒక (కాలం) ను శీర్షిక నడిపిన బహుశా, ఒకే ఒక తెలుగు సాహితీమూర్తి విద్వాన్ విశ్వం అంటారు వెలుదండ నిత్యానందరావు.

సందేశాలు యివ్వడం చాలా సులభం. అవి ఎప్పుడూ మంచిమాటలుగానే వుంటాయి. కాని ఆ దారిలోనే నడవచ్చని చూపించాలి. ఆశయ విహీనమైన జీవితం వ్యర్థం. ఎవరి ఆశయం వారే నిశ్చయించుకుని, అందుకోసం ఎంత తపించి కృషి చేస్తే అంత మంచిది. నడిచే వారికన్నా, నడిపించేవారిలో చిత్తశుద్ధి అవసరం. అన్న విశ్వంగారి మాటలు అందరికీ స్ఫూర్తిదాయకం.

ముక్తవరం పార్థసారథి. (నడుస్తున్న చరిత్ర జూన్, 2012 నుంచి)

* * *

“సాహితీ విరూపాక్షుడు విద్వాన్ విశ్వం” డిజిటల్ రూపంలో కినిగెలో లభిస్తుంది. ఈ పుస్తకం ప్రింట్ బుక్‌ని మీరు కినిగె వెబ్ సైట్ నుంచి తెప్పించుకోవచ్చు. మరిన్ని వివరాలకు ఈ క్రింది లింక్‌ని అనుసరించండి.

సాహితీ విరూపాక్షుడు విద్వాన్ విశ్వం On Kinige

Related Posts: